Ο δύσκολος γρίφος για να αναλάβει ο Κρίστιαν Χόρνερ τη διεύθυνση της Ferrari – Πόσο πιθανό είναι το σενάριο

Στη συνέντευξή του στη βρετανική εφημερίδα, ο Χόρνερ, πολυνίκης διευθυντής τα προηγούμενα 20 χρόνια στη Formula 1 με τη Red Bull Racing, μεταξύ άλλων χαρακτήρισε τη Ferrari “το μεγαλύτερο όνομα στη Formula 1”, έναν “ονειρικό προορισμό”, αλλά και “κοιμώμενο γίγαντα”.

Το σημαντικότερο ήταν ότι ο Βρετανός άφησε να εννοηθεί πως είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει την απαράβατη προϋπόθεση για οποιαδήποτε επιστροφή του στη F1 μόνο για μία ομάδα.

Τα επίμαχα λόγια του Κρίστιαν Χόρνερ ήταν, συγκεκριμένα: “Πέρασα 21 χρόνια καθισμένος στον τοίχο των πιτς. Δεν χρειάζεται να επιστρέψω σε αυτό. Σε αυτό το στάδιο της ζωής μου, υπάρχει μόνο μία ομάδα για την οποία θα δεχόμουν να μην έχω συμμετοχή στην ιδιοκτησία. Θα σκεφτόμουν τη Ferrari; Θέλω να πω, η Ferrari είναι το μεγαλύτερο brand στη Formula 1. Είναι το όνειρο και, αναμφισβήτητα, είναι ο κοιμώμενος γίγαντας της Formula 1”.

Όλα αυτά, όπως είναι φυσικό, πυροδότησαν εκτεταμένες συζητήσεις στο πάντοκ του Μπακού αν η πόρτα του Μαρανέλο είναι ανοιχτή και αν ο Χόρνερ έχει βάλει στο στόχαστρο μια μετακίνηση εκεί. Ωστόσο, προς το παρόν οι πληροφορίες αναφέρουν ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου προχωρημένα προς αυτή την κατεύθυνση. Μάλιστα, θεωρείται αμφίβολο ακόμα και ότι με αυτά τα λόγια ο Χόρνερ προσπαθεί δημόσια να δηλώσει υποψηφιότητα για τη θέση.

Παρότι ο Βρετανός διατηρεί εδώ και χρόνια τακτική επαφή με τον πρόεδρο της Ferrari, Τζον Έλκαν -ο οποίος είχε επισκεφθεί το σπίτι του το καλοκαίρι του 2022 για να του προσφέρει τη θέση του επικεφαλής της ομάδας, πριν αυτή καταλήξει στον Βασέρ- δεν έχουν υπάρξει συζητήσεις για κάποιον ρόλο στο Μαρανέλο.

Επιπλέον, οι επιφυλάξεις που είχε εδώ και χρόνια ο Χόρνερ σχετικά με την ανάληψη της συγκεκριμένης θέσης στη Ferrari -και οι οποίες ήταν ο λόγος που απέρριψε την πρόταση του Έλκαν πριν από τέσσερα χρόνια- εξακολουθούν να ισχύουν. Η βασικότερη εξ αυτών είναι ότι στη Scuderia δεν θα μπορεί να έχει την υπερεξουσία, τον έλεγχο των πάντων και όλων των αποφάσεων, που απολάμβανε στο Μίλτον Κινς επί 20 χρόνια.

Επηρέαζε τις αποφάσεις για τους οδηγούς, τις προσλήψεις προσωπικού, συμμετείχε στις συμφωνίες χορηγιών τόσο της Red Bull όσο και της Racing Bulls και είχε κεντρικό ρόλο στην έγκριση μεγάλων επενδυτικών προγραμμάτων – όπως τη Red Bull Powertrains για την κατασκευή των κινητήρων και τη νέα αεροδυναμική σήραγγα, τις οποίες θεωρούσε απαραίτητες για να συνεχίσει η ομάδα να εξελίσσεται.

Ένα τόσο υψηλό επίπεδο ελέγχου ήταν, κατά την άποψή του, απαραίτητο για να μπορέσει η Red Bull να πετύχει στη F1. Εντέλει, βεβαίως, η έκταση της επιρροής του τελικά αποτέλεσε έναν από τους παράγοντες της πτώσης του, καθώς η αυστριακή διοίκηση της Red Bull άρχισε να ανησυχεί από τη διαρκώς διευρυνόμενη εξουσία του Χόρνερ στην ομάδα – μαζί με τις βλέψεις του να αποκτήσει μετοχικό της μερίδιο.

Στη Scuderia είναι εξαιρετικά αμφίβολο, αν όχι απίθανο, ότι θα έχει τον απόλυτο έλεγχο. Αποτελεί τροχοπέδη, κατά τον ίδιο, αν κάθε απόφαση που παίρνει, μικρή ή μεγάλη, πρέπει να εγκρίνεται από ένα ανώτερο επίπεδο διοίκησης.

Για να αποκτήσει ένα τέτοιο επίπεδο εξουσίας στη Ferrari, θα απαιτούνταν μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση τόσο από τον Έλκαν όσο και από τον διευθύνοντα σύμβουλο της Ferrari, Μπενετέτο Βίνια.

Οι δύο άνδρες έχουν διατηρήσει τα τελευταία χρόνια μια αυστηρή διοικητική δομή, στην οποία οι διευθυντές της ομάδας Ματία Μπινότο (2019-22) και Φρεντ Βασέρ (2023-σήμερα) δεν είχαν σε καμία περίπτωση το επίπεδο ελέγχου που είχε ο Χόρνερ στη Red Bull. Έτσι, είναι συγκρουόμενες οι φιλοσοφίες διοίκησης της ομάδας από τις δύο πλευρές.

Ωστόσο, ακόμα κι αν οι Έλκαν και Βίνια συναινούσαν να παραχωρήσουν “υπερεξουσία” στον Χόρνερ, η κουλτούρα που έχει διαμορφωθεί εδώ και δεκαετίες στο Μαρανέλο, στην πιο ιστορική ομάδα της F1, διαμορφώνει μια εσωτερική πολιτική που φαντάζει αδύνατον να παρακαμφθεί. Με άλλα λόγια, είναι αμφίβολο αν θα μπορούσε να στεριώσει ένας άνθρωπος με υπερεξουσίες εκεί.

Κομβικό ρόλο σε αυτό παίζει και ο ιταλικός Τύπος, και η πίεση που ασκεί στη Ferrari και το προσωπικό της – η οποία δεν συγκρίνεται με εκείνη οποιασδήποτε άλλης ομάδας στη F1. Αυτό είναι κάτι από το οποίο ο Βασέρ έχει προσπαθήσει να προστατεύσει όσο το δυνατόν περισσότερο το προσωπικό.

Δεν μπορεί να προβλεφθεί εκ των προτέρων αν θα υπήρχε εσωτερικά στη Ferrari η διάθεση των μελών της να αποδεχθούν μια σαρωτική αλλαγή, και να πιστέψουν σε αυτή. Αυτή η παράμετρος θα μπορούσε να αποδειχθεί καθοριστική για το αν ο Χόρνερ θα έκρινε ότι η Ferrari μπορεί να λειτουργήσει υπό τη δική του ηγεσία, εφόσον προέκυπτε ξανά μια πρόταση.

Αν ο Βρετανός πήγαινε στο Μαρανέλο, σχεδόν σίγουρα θα πλαισίωνε τον εαυτό του με ανθρώπους που θεωρεί απαραίτητους για να προχωρήσει η ομάδα – κάτι που θα μπορούσε να προκαλέσει αντιδράσεις από το υπάρχον προσωπικό. Ο κίνδυνος της άρνησης στην αλλαγή είναι ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει εσωτερικές παρατάξεις στο Μαρανέλο, οι οποίες θα υποδαύλιζαν οποιαδήποτε πρόοδο.

Έτσι, παρότι ο Χόρνερ μπορεί να είναι διατεθειμένος να αναλάβει έναν ρόλο στη Scuderia χωρίς μετοχική συμμετοχή, θα έπρεπε ακόμη να αλλάξουν πολλά ώστε να πιστέψει ότι πρόκειται για ένα πρόγραμμα που μπορεί να λειτουργήσει με τον τρόπο που ο ίδιος θα ήθελε.

“Έρχεται κάποια στιγμή που η ανταγωνιστικότητα μιας ομάδας υπερισχύει όλων των άλλων εγωιστικών ζητημάτων”, ήταν μια σχετική, και πολύ αιχμηρή, τοποθέτησή του στη συνέντευξή του στους Times.

Φυσικά, η αναζωπύρωση όλων αυτών στο πάντοκ αύξησε ακόμα περισσότερο την πίεση προς τον νυν διευθυντή της Scuderia, Φρεντ Βασέρ. Η πίεση είχε ήδη ξεκινήσει από το Ιταλικό GP, όταν ο Λιούις Χάμιλτον άφησε να εννοηθεί ότι η τελική ευθύνη για τις αλλαγές που θεωρούσε απαραίτητες ώστε να προχωρήσει η Ferrari ανήκε στον Βασέρ.

Ορισμένοι την Ιταλία ερμήνευσαν τα σχόλια του Χάμιλτον ως έκκληση για νέα πρόσωπα στην κορυφή, αλλά ο ίδιος ο 41χρονος το αρνήθηκε γράφοντας στο διαδίκτυο πως “ποτέ δεν ζήτησα να αντικατασταθεί κανένας στην ομάδα μου”.

Επιπλέον, στους τελευταίους 4 αγώνες η απόδοση της Ferrari έχει γκρεμιστεί, και δεν θυμίζει τίποτα την ομάδα που κέρδισε στη Βαρκελώνη και στο Σίλβερστοουν. Υπήρξαν επανειλημμένα λάθη στην εκτέλεση των αγώνων, όπως το γεγονός ότι δεν οργανώθηκε slipstream και για τα δύο μονοθέσια στις κατατακτήριες του Ιταλικού GP και ξανά στο Αζερμπαϊτζάν, ενώ ο Χάμιλτον έχει επικρίνει επανειλημμένα την έλλειψη πειθαρχίας – αν και αυτό θα πρέπει να ιδωθεί υπό το πρίσμα της επιθυμίας του να στηρίξει η ομάδα τις ολοένα και πιο περιορισμένες ελπίδες του για τον τίτλο.

Έτσι, εδώ και αρκετούς αγώνες κυκλοφορούν στο πάντοκ εικασίες ότι η ηγεσία της Ferrari έχει ήδη καταλήξει σε ένα σχέδιο για την επόμενη μέρα – και περιμένει απλώς μέχρι το τέλος της σεζόν πριν προχωρήσει σε κάποια αλλαγή – παρότι το συμβόλαιό της με τον Γάλλο ισχύει έως το τέλος του 2027.

Φυσικά, ο Φρεντ Βασέρ ρωτήθηκε, και μάλιστα επίμονα, στο περιθώριο του GP του Αζερμπαϊτζάν για όλα τα παραπάνω. Και απάντησε με τον συνήθη αφοπλιστικά ειρωνικό τρόπο του: “Δεν δουλεύουμε σε απόλυτη ηρεμία, αν αυτή είναι η ερώτηση. Για εμένα πρώτα απ’ όλα, αλλά και για όλους στην ομάδα, για τα μέσα ενημέρωσης, το 50% των ερωτήσεων αφορά αυτό και νομίζω ότι είναι κάπως απογοητευτική κατάσταση”, είπε.

Και συνέχισε: “Παλεύουμε για τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα. Στο τέλος της ημέρας, όλοι μιλάμε πολύ γι’ αυτό [τις φήμες για τη θέση του] και ακόμη και για τα παιδιά στο γκαράζ, το να συζητούν γι’ αυτό δεν είναι η καλύτερη συζήτηση που μπορούμε να κάνουμε. Αλλά έτσι είναι, δεν είναι στο χέρι μου.

Ο κ. Χόρνερ ψάχνει για δουλειά -αυτό το γνωρίζουν όλοι- παντού. Αλλά τι μπορώ να κάνω; Απλώς να προσπαθήσω να κάνω το καλύτερο δυνατό για να πιέσω την ομάδα, να τους ζητήσω να κρατήσουν το κίνητρό τους, να επικεντρωθούν σε αυτό που είναι καλύτερο σήμερα και να μην αφιερώνουν χρόνο σε κουτσομπολιά. Αλλά σε κάθε συνέντευξη, νομίζω ότι 25 φορές την ημέρα, επιστρέφουμε σε αυτό”.

Η Ferrari έχει μακρύ ιστορικό στο να αποχωρίζεται ηγετικά στελέχη σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ο ίδιος ο Βασέρ ανέλαβε στη θέση του Ματία Μπινότο, ο οποίος “παραιτήθηκε” στο τέλος του 2022, σε μια σεζόν κατά την οποία η εικόνα της Ferrari ήταν επίσης εκείνη μιας ομάδας που έχανε σταδιακά την ανταγωνιστικότητά της. Όταν ένα πρόγραμμα θεωρείται ότι αποτυγχάνει, συχνά απαιτείται μια ανθρώπινη “θυσία”.

Ο ίδιος ο Χόρνερ το γνωρίζει πολύ καλά – στα απομνημονεύματά του αποδίδει την απομάκρυνσή του στις εσωτερικές πολιτικές που ακολούθησαν την αλλαγή καθεστώτος στη Red Bull μετά τον θάνατο του ιδρυτή της εταιρείας, Ντίτριχ Μάτεσιτζ, σε συνδυασμό με το απότομο τέλος μιας περιόδου αγωνιστικής κυριαρχίας.