Τρέχεις; Αυτό πρέπει να προσέξεις στο μπροστινό μέρος του παπουτσιού σου

Όταν αγοράζεις παπούτσια για τρέξιμο, είναι εύκολο να σταθείς στην εμφάνιση, στο brand, στο πόσο μαλακή είναι η σόλα ή στο πόσα γραμμάρια ζυγίζει το μοντέλο.

Υπάρχει όμως, ένα χαρακτηριστικό που αξίζει να κοιτάξεις πριν από όλα αυτά: το σχήμα και το πλάτος του μπροστινού μέρους του παπουτσιού, γνωστό ως toe box.

Ο λόγος είναι απλός. Τα δάχτυλα του ποδιού δεν πρέπει να είναι στριμωγμένα μέσα στο παπούτσι. Χρειάζονται χώρο για να κινούνται και να ανοίγουν φυσιολογικά καθώς τρέχεις.

Δεν θέλεις ένα παπούτσι που “αγκαλιάζει” τα δάχτυλα

Ένα συνηθισμένο λάθος είναι να επιλέγεις ένα παπούτσι που στενεύει αρκετά προς τα μπροστά.

Μπορεί όταν το δοκιμάζεις στο κατάστημα να σου φαίνεται εφαρμοστό και “σταθερό”. Στο τρέξιμο όμως τα πόδια σου χρειάζονται χώρο, ενώ μπορεί να υπάρχει και μεγαλύτερη πίεση στο μπροστινό μέρος του πέλματος.

Το ACSM (Το American College of Sports Medicine) συστήνει το toe box να είναι αρκετά φαρδύ ώστε να μπορείς να κουνάς εύκολα τα δάχτυλά σου και να επιτρέπει τη φυσιολογική διάχυσή τους κατά το πάτημα.

iStock

Με απλά λόγια, τα δάχτυλά σου δεν πρέπει να είναι το ένα πάνω στο άλλο ή πιεσμένα προς τα μέσα.

Γιατί έχει σημασία να μπορούν να ανοίγουν;

Καθώς τρέχεις και το πόδι φορτίζεται, τα δάχτυλα και το μπροστινό μέρος του πέλματος συμμετέχουν στη στήριξη και στη μεταφορά των δυνάμεων.

Ένα πολύ στενό toe box περιορίζει αυτή τη φυσιολογική κίνηση. Γι’ αυτό και η σύσταση δεν είναι απλώς “πάρε μεγαλύτερο νούμερο”, αλλά βρες το σωστό μήκος και ταυτόχρονα αρκετό πλάτος στο μπροστινό μέρος.

Κι αυτό είναι σημαντικό: ένα παπούτσι μπορεί να σου είναι σωστό σε μήκος και ταυτόχρονα να είναι πολύ στενό για το πόδι σου.

Πόσο χώρο πρέπει να έχεις μπροστά;

Δεν χρειάζεται τα δάχτυλα να ακουμπούν στην άκρη του παπουτσιού. Το ACSM προτείνει περίπου 1,3 εκατοστά χώρου ανάμεσα στο μεγαλύτερο δάχτυλο και το μπροστινό μέρος του παπουτσιού, περίπου όσο το πλάτος του αντίχειρά σου.

Αυτό είναι ιδιαίτερα χρήσιμο όταν δοκιμάζεις παπούτσια για τρέξιμο, γιατί τα πόδια μπορεί να πρήζονται ελαφρώς κατά τη διάρκεια μεγαλύτερων προσπαθειών.

iStock

Πώς θα καταλάβεις αν είναι στενό;

Υπάρχει ένα πολύ απλό τεστ. Βγάλε τον πάτο από το παπούτσι και πάτησε πάνω του.

Αν το πόδι σου “ξεχειλίζει” από τις πλευρές του πάτου, είναι ένδειξη ότι το συγκεκριμένο παπούτσι πιθανότατα είναι πολύ στενό για το πόδι σου. Όταν το δοκιμάζεις κανονικά, πρέπει επίσης να μπορείς να κουνήσεις τα δάχτυλά σου και η φτέρνα να παραμένει σταθερή χωρίς να γλιστράει.

Δεν υπάρχει ένα παπούτσι που να ταιριάζει σε όλους Εδώ χρειάζεται και μια σημαντική διευκρίνιση. Το “φαρδύ μπροστά” δεν σημαίνει ότι όλοι πρέπει να φορούν ένα πολύ φαρδύ παπούτσι. Τα πόδια διαφέρουν σε μήκος, πλάτος και σχήμα.

Το ζητούμενο είναι το παπούτσι να ταιριάζει στο δικό σου πόδι, χωρίς να πιέζει τα δάχτυλα και χωρίς να αφήνει τη φτέρνα να γλιστράει.

Άλλωστε, η επιστημονική βιβλιογραφία δεν έχει καταλήξει σε ένα μοναδικό ιδανικό σχήμα toe box για όλους. Πρόσφατη συστηματική ανασκόπηση σημειώνει ότι τα στοιχεία για συγκεκριμένες ποσοτικές οδηγίες σχετικά με το πλάτος και τον χώρο των δαχτύλων παραμένουν περιορισμένα.

Άρα, τι να κοιτάξεις την επόμενη φορά;

Πριν αγοράσεις το επόμενο ζευγάρι για τρέξιμο, μην κοιτάξεις μόνο το πόσο ωραίο είναι ή πόσο μαλακή νιώθεις τη σόλα.

Δες το μπροστινό μέρος. Τα δάχτυλα πρέπει να έχουν χώρο να κινηθούν, να μην πιέζονται μεταξύ τους και να υπάρχει επαρκής απόσταση από την άκρη του παπουτσιού. Παράλληλα, η φτέρνα πρέπει να παραμένει σταθερή.

Το σωστό παπούτσι δεν πρέπει να κάνει το πόδι σου να νιώθει “φυλακισμένο”. Πρέπει να του επιτρέπει να λειτουργεί όσο πιο φυσιολογικά γίνεται μέσα σε αυτό.

Το πιο ακριβό ή το πιο τεχνολογικά προηγμένο παπούτσι δεν είναι απαραίτητα το κατάλληλο για εσένα. Ένα από τα πρώτα πράγματα που αξίζει να ελέγξεις είναι κάτι πολύ πιο απλό: έχουν τα δάχτυλά σου αρκετό χώρο;

Γιατί όταν τρέχεις, το πόδι σου δεν χρειάζεται απλώς ένα παπούτσι που να το χωράει. Χρειάζεται ένα παπούτσι που να του επιτρέπει να κινείται.