43ος Αυθεντικός Μαραθώνιος Αθήνας: Τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της διαδρομής του Μαραθωνίου
Τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της διαδρομής του Αυθεντικού Μαραθωνίου Αθήνας μέσα από τα μάτια τεσσάρων δρομέων.
Ο Αυθεντικός Μαραθώνιος Αθήνας θεωρείται από τους πιο απαιτητικούς μαραθωνίους, καθώς η διαδρομή του έχει αρκετά δύσκολα σημεία. Τα πρώτα χιλιόμετρα από τον Μαραθώνα είναι σχετικά επίπεδα, όμως από το 10ο περίπου χιλιόμετρο ξεκινά μια σχεδόν συνεχής ανηφόρα, που κρατά μέχρι το 31ο–32ο χιλιόμετρο.
Από εκεί και πέρα η διαδρομή αρχίζει να κατηφορίζει προς το Καλλιμάρμαρο.
Ένας μαραθώνιος, όμως, είναι τα σημεία του. Εκείνα που δυσκολεύουν τους δρομείς, που τους δείχνουν ότι πλησιάζουν στον τερματισμό, και εκείνα όπου συναντούν ανθρώπους που τους δίνουν δύναμη να συνεχίσουν.
Ρωτήσαμε τέσσερις δρομείς, διαφορετικών ηλικιών, εμπειριών και στόχων, πού δυσκολεύτηκαν περισσότερο, αν σκέφτηκαν να τα παρατήσουν και ποιο σημείο ξεχωρίζουν από τη μοναδική διαδρομή της Αθήνας.
Ποιο ήταν το πιο δύσκολο σημείο της διαδρομής και γιατί;
Η διαδρομή έχει παγίδες από την πρώτη της ευθεία. Ο Χάρης (44) θεωρεί πιο ύπουλο σημείο τα πρώτα 12 χιλιόμετρα, εκεί που η διαδρομή είναι επίπεδη: “Νιώθεις δυνατός εκεί, σε παρασύρει και ο κόσμος, όλη η χαρά, η ενέργεια που έχει το κοινό γύρω. Νιώθεις super και εκεί οι πιο πολλοί την παθαίνουν γιατί φορτσάρουν και τρέχουν παραπάνω από όσο θα έπρεπε”.
Την παγίδα αυτή απέφυγε ο Βαγγέλης (45). Ήταν “πρωτάρης” και δεν ήξερε πώς θα αντιδράσει ο οργανισμός του στο 20ό, στο 25ο, στο 30ό και στο 35ο χιλιόμετρο, οπότε δεν ενθουσιάστηκε και δεν άνοιξε το βήμα όταν ένιωσε δυνάμεις. Όπως λέει “Πήγα πάρα πολύ συγκεντρωμένος και με το ίδιο τέμπο από την αρχή ως το τέλος”, κάτι που επιβεβαίωσαν και τα περάσματά του: “Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο χιλιόμετρο ήταν ακριβώς ίδιος ο ρυθμός”. Τερμάτισε με δυνάμεις και πιστεύει ότι, αν είχε περισσότερη εμπειρία, θα μπορούσε να είχε τρέξει πιο γρήγορα.
Για την Άννα (49), που πέρυσι έτρεξε το δεύτερο μαραθώνιό της, το πιο δύσκολο κομμάτι της διαδρομής είναι μεταξύ 20ού και 30ού χλμ, αλλά πέρυσι για εκείνη ήταν έτσι σχεδόν ολόκληρη η διαδρομή: “Στο 13ο χλμ. αναγκάστηκα να περπατήσω για λίγο. Μετά από 30” ξεκίνησα να τρέχω. Σύντομα κατάλαβα όμως ότι έπρεπε να ξαναπερπατήσω και να αλλάξω πλάνο, να συμβιβαστώ με το σενάριο που δεν ήταν ο στόχος μου”.
Ο Βαγγέλης έζησε το πρώτο κομμάτι, μέχρι το 25ο–30ό χλμ, ως το καλύτερο της διαδρομής. Ήταν ήρεμο, με λίγο κόσμο που χειροκροτούσε και τον βοήθησε να παραμείνει συγκεντρωμένος. Μετά το 30ό–35ο χιλιόμετρο, όμως, λέει: “Ξεκινά ένα άλλο μοτίβο, πιο εορταστικό, με μπάντες και πολύ κόσμο”. Το βρίσκει πολύ καλό και θεωρεί ότι οι άνθρωποι αυτοί “Μόνο βοήθεια προσθέτουν”, αλλά εκεί, όπως λέει, “Χάνεις λίγο τη συγκέντρωσή σου”. Είναι ακριβώς η ζώνη όπου ζορίστηκαν οι δύο επόμενοι δρομείς.
Ο Στέφανος (27) τραυματίστηκε εκεί που όλοι νομίζουν ότι ξεμπέρδεψαν: “Στην Αγία Παρασκευή, στη γέφυρα, κοντά στο 32ο χλμ δυσκολεύτηκα. Από τον ενθουσιασμό μου, που τελείωσε η ανηφόρα, άρχισα να τρέχω πιο γρήγορα τραυματίζοντας τον αστράγαλό μου σχετικά άμεσα”. Ό,τι λέει ο Χάρης για τα πρώτα χιλιόμετρα ισχύει και εδώ: το πιο επικίνδυνο σημείο είναι εκεί που νιώθεις ανακούφιση και δυναμώνεις το βήμα.
Ο Χάρης ζορίστηκε πάρα πολύ γύρω στο 34ο χλμ και δεν έφταιγε μόνο η διαδρομή: “Με είχε ταλαιπωρήσει ο καιρός που έβρεχε, μετά έβγαζε ήλιο, μετά είχε κουφόβραση και μας είχε εξαντλήσει πάρα πολύ. Στο 33ο είχαμε τον ήλιο κατάματα και κάπου εκεί στην Αμερικανική Πρεσβεία άρχιζα να χάνω το φως μου. Άρχισα να ζαλίζομαι, να νυστάζω και να χάνω και τις δυνάμεις μου”.
Υπήρξε κάποιο σημείο που σκέφτηκες να τα παρατήσεις και τι σε έκανε να συνεχίσεις;
Εδώ οι απαντήσεις δείχνουν τέσσερις διαφορετικούς τύπους κινήτρου.
Ο Στέφανος δεν το σκέφτηκε ούτε στιγμή: “Δεν σκέφτηκα δευτερόλεπτο να τα παρατήσω. Με βοήθησε ότι δεν με ενδιέφερε ο χρόνος μου (γιατί είμαι αργός) και από την αρχή σκοπός μου ήταν ο τερματισμός και η εμπειρία”. Το κίνητρό του ήταν καθαρά προσωπικό: “Το προσωπικό μου challenge ως ένας άνθρωπος που λατρεύει τον αθλητισμό, χωρίς παρόλα αυτά να είναι καλός αθλητής, ήταν αυτό που με έκανε να θέλω να ζήσω την εμπειρία και να νιώσω τα συναισθήματα ως το τέλος”.
Το ίδιο ισχύει και για τον Βαγγέλη, που απαντά απερίφραστα: “Όχι, σε κανένα σημείο”. Όπως λέει, δεν χρειάστηκε να παίξει με το μυαλό του αφού πήγε μόνο με τις δυνάμεις και το σώμα του. Δεν τον ένοιαζε ο χρόνος και είχε βάλει δύο στόχους: να τερματίσει και να μην περπατήσει σε κανένα σημείο της διαδρομής.
Ο μαραθώνιος, άλλωστε, είναι αυτό που τον κρατά ενεργό όλο τον χρόνο: “Είναι ένας στόχος και ένας αγώνας ο οποίος μακροπρόθεσμα σε κρατάει ενεργό, γιατί τις μέρες που είσαι κουρασμένος και σκέφτεσαι να παραλείψεις την προπόνηση, ο στόχος σε σπρώχνει να πας. Γι’ αυτό ξαναδήλωσα συμμετοχή. Και φέτος ο στόχος μου είναι ο ίδιος, να τερματίσω χωρίς να περπατήσω, και αν κατέβει λίγο ο χρόνος, θα είναι μπόνους”.
Στην Άννα το κίνητρο ήταν οι άνθρωποί της, σε όλη τη διαδρομή. Στο 15ο χλμ την περίμενε ο αδερφός της, που ποδηλατούσε παράλληλα με τη διαδρομή και της έδινε κουράγιο σχεδόν μέχρι το 38ο: “Για το 35ο χλμ. που με περίμενε η μαμά μου, έπρεπε να συνεχίσω, και για τον τερματισμό, που με περίμενε η οικογένειά μου, έπρεπε να τερματίσω”. Στο τέλος συνοψίζει: “Έχασα το στόχο μου, κέρδισα όμως τον εαυτό μου και τις σαράντα φορές που το μυαλό μου μού έλεγε “σταμάτα” και η ψυχή μου μού έλεγε “ξεκίνα””.
Ο Χάρης έφτασε πραγματικά στο όριό του και τον “έσωσαν” δύο… άγνωστοι. Στην Αμερικανική Πρεσβεία σκέφτηκε να κάτσει στο πλάι, να ξαπλώσει, να κοιμηθεί ίσως…: “Ο οργανισμός μου φώναζε “Ξάπλωσε, κάτσε στην άκρη, σταμάτα”. Αλλά για καλή μου τύχη βρέθηκαν δύο παλικάρια, ο Γιάννης και ο Γιάννης, δυο φανταστικά παιδιά. Με ήξεραν από το Instagram, είχαν δει τα βίντεό μου, με είδαν που παρέπαια και μου φώναξαν: “Έλα, πάμε μαζί, θα τερματίσουμε, θα τα καταφέρουμε παρέα””. Και συνεχίζει: “Με “ξύπνησαν” εκεί και βρήκα τη δύναμη για να μπορέσω να συνεχίσω και να τερματίσω. Ευγνωμονώ πραγματικά αυτά τα παιδιά και το λέω συνέχεια, γιατί τελικά ο Μαραθώνιος αυτό είναι, η δύναμη των ανθρώπων που ενώνεται. Με συγκίνησε πάρα πολύ η κίνησή τους και έτσι μπόρεσα και έφτασα στον τερματισμό”.
Ποιο σημείο ξεχωρίζεις ως το αγαπημένο σου;
Εδώ οι τέσσερις συγκλίνουν, με μία επιπλέον στάση από τον Χάρη και μία από τον Βαγγέλη λίγο πριν από το τέλος.
Ο Χάρης ξεχωρίζει πρώτα το άγαλμα του Δρομέα: “Γενικά το πρώτο σημείο συγκίνησης είναι το άγαλμα του Δρομέα, το οποίο πάντα το έβλεπα, αλλά τώρα τα συναισθήματα με κατακλύζουν κάθε φορά που το βλέπω. Είναι ένα άγαλμα που σηματοδοτεί το τέλος και καταλαβαίνω πώς έχει φτιαχτεί πλέον, κρύβει μέσα του όλα τα συναισθήματα της διαδρομής”.
Για τον Βαγγέλη, το αγαπημένο σημείο είναι η Ηρώδου Αττικού, λίγο πριν από το Καλλιμάρμαρο. “Μόλις στρίβεις αριστερά και την κατεβαίνεις”, όπως λέει: “Νιώθεις λες και είσαι Ολυμπιονίκης, λες και είσαι ο πρώτος. Εκεί, στα τελευταία μέτρα βίωσα το μεγαλείο, με τον κόσμο να χειροκροτά. Συγκλονιστικό”.
Ακολουθεί η είσοδος στο Καλλιμάρμαρο. Το Καλλιμάρμαρο το ονομάζουν και οι τρεις. Ο Στέφανος το λέει πιο ξεκάθαρα: “Όποιος πει ότι το αγαπημένο του σημείο δεν είναι ο τερματισμός στο Καλλιμάρμαρο λέει ψέματα. Το μεγαλύτερο και πιο έντονο κοκτέιλ συναισθημάτων που έχω νιώσει ποτέ”. Η Άννα τον περιγράφει ως μοναδική στιγμή: “Ο τερματισμός μέσα στο Παναθηναϊκό Στάδιο ήταν μοναδική στιγμή, φορτισμένη με έντονα και αντίθετα συναισθήματα και σκέψεις”.
Ο Χάρης κλείνει με αυτή την εικόνα: “Όπως όλοι, πιστεύω, όταν μπαίνουμε μέσα στο Καλλιμάρμαρο νιώθουμε ένα δέος. Είναι μια στιγμή μοναδική για όλους, και εκείνη την ώρα που φτάνεις είναι σαν να βλέπεις όλα αυτά τα χρόνια που έχεις ιδρώσει, όλο αυτό τον κόπο που έχεις βάλει, να γίνεται πραγματικότητα, γιατί σε κάθε προπόνηση που τρέχεις οραματίζεσαι τον τερματισμό. Αυτός ο τερματισμός γίνεται πραγματικότητα την ώρα που μπαίνεις στο Καλλιμάρμαρο και τότε γίνεται μια τεράστια έκρηξη συναισθήματος”.