Προσωπικότητα, επαγγελματισμός, πάθος
Ο Κώστας Καίσαρης βλέπει από διαφορετική οπτική το φαινόμενο Καραγκούνη. Βάζει σε δεύτερη μοίρα τα όποια ποδοσφαιρικά προσόντα του κι αναδεικνύει την τεράστια προσωπικότητά του.
Ποια είναι τα στοιχεία που φτιάχνουν, που συγκροτούν έναν μεγάλο ποδοσφαιριστή; Ποια είναι τα επί μέρους στοιχεία που πρέπει να διαθέτει και να έχει αναπτύξει σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βαθμό; Και συγκεκριμένα για τη θέση του δεξιού ή αριστερού χαφ στο 4-3-3 που παίζουν οι περισσότερες ομάδες;
– Καλή τεχνική κατάρτιση και ικανότητα στην ντρίμπλα
– Ταχύτητα
– Ικανότητα στο σκοράρισμα είτε με διείσδυση είτε με σουτ έξω από την περιοχή
– Καλά πόδια, ώστε να μπορεί να βγάζει με ακρίβεια μεγάλες μπαλιές
– Σωματικά προσόντα για να βοηθάει στο ψηλό παιχνίδι και στις δύο περιοχές- Βοήθεια στο μαρκάρισμα όταν η ομάδα του αμύνεται
Ποιο απ’ όλα αυτά διέθετε σε μέγιστο βαθμό ή είχε αναπτύξει ο Γιώργος Καραγκούνης; Όλα τα διαθέτει από λίγο, αλλά κανένα σε υπερθετικό βαθμό. Κανένας δεν μπορεί να θυμηθεί τον Καραγκούνη να πετάει την μπάλα μπροστά και να κάνει σλάλομ σαν τον Τζόρτζεβιτς. Να έχει τα πόδια του Τσιάρτα. Να σκοράρει με κεφαλιά όπως ο Κατσουράνης. Να ντριμπλάρει όπως ο Καραπιάλης.
Η Φύση σε ό,τι έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο δεν ήταν γενναιόδωρη μαζί του. Δε γεννήθηκε με κάποια χαρισματικά προσόντα. Όσα έχει βγάλει μέσα στα γήπεδα, όσα έχει κάνει, είναι προϊόν δουλειάς. Το τρίπτυχο που χαρακτηρίζει τον μεγαλύτερο σύγχρονο Έλληνα ποδοσφαιριστή είναι προσωπικότητα, επαγγελματισμός, πάθος. Αυτά καταθέτει όσα χρόνια παίζει ποδόσφαιρο. Και γι’ αυτό τα όσα έχει πετύχει σε προσωπικό επίπεδο έχουν ακόμα μεγαλύτερη αξία.
Όλα όσα συνθέτουν έναν μεγάλο ποδοσφαιριστή τα είχε από λίγο. Όλα τα δούλεψε και όλα τα βελτίωσε. Τόνους ιδρώτα έχει βγάλει στις προπονήσεις. Πώς αλλιώς θα μπορούσε άλλωστε να κάνει δύο χρόνια συμβόλαιο στην Premier League στα 36 του και στα 37 του; Αν δεν είχε δουλέψει ο Καραγκούνης, αν δεν αγαπούσε τόσο πολύ αυτό που κάνει, αν δεν ήταν τόσο εγωιστής και πεισματάρης, θα ήταν ένας από τους πολλούς.
Δεν τα βρήκε εύκολα
Τίποτα δεν ήταν εύκολο στην καριέρα του. Πήγε δανεικός στον Απόλλωνα. Πέντε χρόνια στον Παναθηναϊκό έπαιζε σχεδόν τσάμπα. Με συμβόλαιο ένα εκατομμύριο δραχμές τον χρόνο. Πιο πολλά έβγαζε εκείνη την εποχή από τα πριμ της Εθνικής Ελπίδων. Τα πρώτα του λεφτά σαν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής τα έβγαλε ουσιαστικά στα 26 του χρόνια, όταν έκανε μεταγραφή στην Ίντερ. Όταν ο Χούτος είχε βασιλικό συμβόλαιο στον Ολυμπιακό, ο Καραγκούνης έπαιζε στον Παναθηναϊκό για ψίχουλα. Χωρίς ποτέ να βαρυγκομήσει. Χωρίς ποτέ να βγάλει δυσφορία ή πίκρα. Όταν του ζήτησαν να γυρίσει πίσω από την Μπενφίκα το έκανε, υπογράφοντας συμβόλαιο με λιγότερα λεφτά. Όταν ο Φερέιρα τον κρατούσε στον πάγκο, λες και ήθελε ντε και καλά να του κόψει την μπάλα, δεν έβγαλε κουβέντα. Όπως επίσης δεν έβγαλε κουβέντα όταν πριν δύο χρόνια ο Γιάννης Αλαφούζος τον πήγαινε από σήμερα σε αύριο.
Δεν αρκούν μόνο τα όποια αθλητικά προσόντα για να χτίσεις μία τόσο μεγάλη καριέρα. Σε κάθε επίπεδο. Δεν ήταν μόνο η ποιότητα του Καραγκούνη σαν ποδοσφαιριστή όλα αυτά τα χρόνια. Είναι όπως είπαμε η προσωπικότητά του. Ποτέ δεν έδωσε δικαίωμα στο παραμικρό.
Πίνει μόνο νερό
Ο επαγγελματισμός του ήταν και παραμένει συνειδητός. Επειδή το θέλει ο ίδιος κι όχι επειδή έτσι πρέπει να είναι. Το έχω ξαναγράψει: Όχι αλκοόλ δεν έχει πιει ποτέ και δεν έχει καπνίσει, αλλά ούτε καφέ. Μόνο νερό. Και γι’ αυτό ακριβώς έκανε τα περισσότερα χιλιόμετρα απ’ όλους τους άλλους στο ματς του αποχαιρετισμού με την Κόστα Ρίκα. Ήταν αρχηγός της Εθνικής, αλλά ποτέ νταραβεριτζής.
Τα λέει καλά με τους δημοσιογράφους χωρίς να ζητήσει αβάντα ή προστασία. Δε τη χρειάστηκε ποτέ άλλωστε. Τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από αναντικατάστατους. Δεύτερος Καραγκούνης, όμως, για την Εθνική ομάδα αυτά τα τελευταία 15 χρόνια δεν έχει υπάρξει. Δεν είχε άγχος πριν τα παιχνίδια. Δεν ήταν της λογικής “εδώ που φτάσαμε δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε”. Πάντα έβαζε στόχους και πάντα πίστευε ότι θα τους κατακτήσει. Δε συμβιβαζόταν με μία καλή εμφάνιση ή με μία καλή πορεία. Ήθελε πάντα τη νίκη. Ήθελε πάντα να φτάνει μέχρι το τέλος. Πίστευε στο αδύνατο. Και γι’ αυτό αν αναλογισθεί κανείς τη διαδρομή του το κατάφερε.
Εκ των πραγμάτων τη σκυτάλη θα πάρουν οι νέοι. Σαν τον Καραγκούνη, όμως, με το πάθος του και την αγάπη γι’ αυτή την ομάδα, κανένας. Αυτός, άλλωστε, ήταν κι ο λόγος που τον έκραζαν και τον χλεύαζαν τα πράσινα οπαδικά έντυπα: Ότι με την Εθνική τα έδινε όλα ενώ με τον Παναθηναϊκό ήταν πάντα χαλαρός! Όλη αυτή η γενιά του 2004 ήταν σπουδαίοι ποδοσφαιριστές και ισχυρές προσωπικότητες. Διαφορετικά δε φτάνεις στην κορυφή της Ευρώπης. Σαν τον Καραγκούνη, όμως, σε ό,τι έχει να κάνει με το δεύτερο σκέλος, κανένας.