Ο Νίνης… σπίτι του

Ο Σωτήρης Νίνης είναι ούτως ή άλλως συμπαθής. Έχει όλο το πακέτο: ξεπετάχτηκε και βρέθηκε να παίζει στην πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού από πολύ μικρός. Κάτι εξαιρετικά σπάνιο για τα ελληνικά ποδοσφαιρικά δεδομένα. Η φάτσα του ακόμα και τώρα που έφτασε στα 24 είναι γλυκιά. Παιδική, μπορείς να πεις. Σε τραβάει.

Στα 18 του φόρεσε τη φανέλα της Εθνικής ομάδας. Κι ενώ ενσάρκωνε την ελπίδα ότι βρέθηκε ο παικταράς της επόμενης δεκαετίας στη θέση μάλιστα του μεσοεπιθετικού, που στην Ελλάδα ψάχνεις να τον βρεις με το φανάρι, είχε την ατυχία να ταλαιπωρηθεί από τραυματισμούς.

Συμπαθής και γιατί μέσα κι έξω από τα γήπεδα είχε πάντα το κεφάλι κάτω. Παρότι βρέθηκε πολύ γρήγορα στα ψηλά, ήταν προσγειωμένος. Δεν ενόχλησε με τη συμπεριφορά του, δεν σήκωσε ψηλά τον αμανέ. Δεν πήραν τα μυαλά του αέρα. Ψάχνοντας να βρεις δεν θυμάσαι να έχει δώσει αφορμή. Σε προσωπικό επίπεδο ο Νίνης ,,μου έκανε εντύπωση πέρυσι το καλοκαίρι. Στη Μύκονο. Στις διακοπές του μαζί με τον Ζαραδούκα. Χωρίς να έρθω σε επαφή μαζί τους.

Όταν ο Νίνης φορούσε πράσινα

Ο Νίνης δεν είχε διαλέξει τη Μύκονο του γκλάμουρ, της πολυτέλειας και της σπατάλης. Δεν είχε επιλέξει την παραλία της Ψαρρού για να κάνει μπάνιο. Όπως οι 99 στους εκατό ποδοσφαιριστές. Ο Νίνης ήταν ο ένας που είχε επιλέξει τον Ορνό. Κι όχι το “Κουζίνα” που πάνε οι κοσμικοί, αλλά στην άκρη δεξιά στο “Απέραντο”. Εκεί που πάει ο πολύς κόσμος και κατά κανόνα οικογένειες. Εκεί που τον μήνα Αύγουστο είναι σαν τη Λούτσα. Κι αντί για κάποιο χλιδάτο ξενοδοχείο έμενε σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πενήντα μέτρα από την παραλία. Ακόμα και για τσιγκουνιά να το έκανε, το να μετράς τα λεφτά σου στα 23 σου όντας μάλιστα ποδοσφαιριστής καλό είναι. Δεν είναι κακό.

Όταν, λοιπόν, στα 23 του έχει αυτές τις επιλογές κάτι σου λέει. Ότι εγώ δεν ανακατεύομαι στα στριγκ και στα φλας των φωτογράφων και θέλω κατά το δυνατόν την ησυχία μου. Κάπως έτσι ο Νίνης σου γίνεται δύο φορές συμπαθής. Ποδοσφαιρικά στα επτά τελευταία χρόνια τα έχει δει όλα: τον Ιανουάριο του 2007 πριν κλείσει τα 17 του έπαιξε στην πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού. Το καλοκαίρι του 2014 κι αφού έχουν μεσολαβήσει δύο μεταγραφές σε Πάρμα και ΠΑΟ μένει στα αζήτητα. Χωρίς ομάδα. Στα 18 διεθνής στα 24 ανενεργός. Ζόρι που γίνεται ακόμα πιο δύσκολο όταν το τραβάς σ’ αυτή την ηλικία.

Όταν παιρνάνε οι μέρες τελειώνει η μεταγραφική περίοδος και το τηλέφωνο δεν χτυπάει. Πέρυσι στον ΠΑΟΚ είχε κακή σεζόν. Δώδεκα συμμετοχές όλες κι όλες και κανένα γκολ. Δύο χρόνια στη Πάρμα, 14 συμμετοχές επίσης κανένα γκολ. Δεν τον έχουνε πάρει τα χρόνια τον Νίνη, αλλά τρεις χρονιές στράφι στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο αποδείχτηκε ότι ήταν πολλές.

Ανακοίνωσε Νίνη ο Παναθηναϊκός

Μια καριέρα που είχε αρχίσει με τις καλύτερες προϋποθέσεις να γκρεμίζεται. Να χάνεται. Έχει γίνει κουβέντα για την λάθος διχείριση όταν ήταν μικρός με συνέπεια την επιβάρυνση του και την εγχείριση στους κοιλιακούς. Ότι έγινε, όμως, έχει γίνει. Και ξαφνικά εκεί που ο Νίνης ήταν χαμένος σκάει η είδηση ότι τον Γενάρη επιστρέφει στον Παναθηναϊκό. Σήμερα που μιλάμε δεν μπορείς να πεις τίποτα. Σχετικά με τις πιθανότητες ενός πραγματικού ριστάρτ. Μπορείς να πεις, όμως, ότι ο Νίνης βρίσκει τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσει για αυτό το ριστάρτ.

Αν σ’ ένα επάγγελμα ισχύει το όπου γης και πατρίς, αυτό είναι του ποδοσφαιριστή. Ο Κατσουράνης έφτασε μέχρι την Ινδία για να παίξει σ’ ένα ψευτοπρωτάθλημα παλαιμάχων μαζί με τον Λιούμπεργκ και τον Πιρές. Τι πιθανότητες, όμως, έχεις σαν Νίνης όταν είσαι στα κάτω σου, να επανακάμψεις, να ψάξεις να βρεις την τύχη σου σ’ ένα τριτοκοσμικό πρωτάθλημα; Ή σε μια μικρομεσαία ομάδα στην Ελλάδα; Το από τα ψηλά στα χαμηλά δεν είναι καθόλου εύκολο. Αν είχε ψάξει, λοιπόν, σώνει και καλά να βρει την τύχη του ο Νίνης, ίσως να είχε βρεθεί σε μια τρίτη συνεχόμενη αποτυχία.

Νίνης, όχι πια νινί

Στον Παναθηναϊκό αντίθετα αν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες όλα είναι ΟΚ. Το περιβάλλον είναι γνώριμο και οικείο. Ο κόσμος τον αγαπάει. Ο ίδιος θα αισθάνεται ότι έχει γυρίσει σπίτι του. Σε μια ομάδα που έχει καλό κλίμα και χωρίς ιδιαίτερη πίεση Ακόμα κι έτσι δεν θα είναι εύκολο. Λέγεται στον αθλητισμό ότι όταν πέσεις, είσαι υποχρεωμένος να σηκωθείς. Στην πράξη, όμως, είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Για τον Νίνη στα 24 του χρόνια (κι αυτό είναι οξύμωρο) ίσως είναι η τελευταία του ευκαιρία να επιστρέψει σε υψηλό επίπεδο. Βρίσκει όμως όπως είπαμε τις καλύτερες δυνατές συνθήκες κι αν τελικά τα καταφέρει θα είναι ευχής έργο, πρώτα απ’ όλα για τον ίδιο.

(Ο Υβ Μοντάν στο Ολύμπια και Α Παρί)