Αναζητώντας την πρέπουσα νοοτροπία

Η Μακάμπι, που αγωνίζεται ως γηπεδούχος στην Κύπρο, ως αντίπαλος αποτελεί μια καλή κλήρωση για τον Αστέρα Τρίπολης, που, βρίσκοντάς την, είναι σαν να επιβραβεύτηκε για το κατόρθωμά του να αποκλείσει την Μάινς. Η Ζίμπρου που έχει περάσει δυο γύρους χωρίς να κερδίσει κανένα αντίπαλο στην έδρα της, είναι ένας βολικός αντίπαλος για τον ανέτοιμο ακόμα ΠΑΟΚ.

Η Μίντιλαντ αντιπροσωπεύει μια κλασσική δεύτερη ευκαιρία για τον Παναθηναϊκό. Μεγαθήριο δεν είναι, αλλά είναι φορμαρισμένη και μοιάζει με τη Σταντάρντ Λιέγης γιατί όσοι την γνωρίζουν την περιγράφουν σαν ομάδα επιθετική και μπροστόβαρη: ο ΠΑΟ για να την αποκλείσει πρέπει να διορθώσει τα λάθη που έκανε κόντρα στους Βέλγους – ειδικά στο δεύτερο ματς. Κακή δεν είναι η κλήρωση για κανένα, αλλά και κανένας δεν μπορεί να πιστεύει ότι προκρίθηκε: θέλει μυαλό, ιδρώτα και κυρίως την πρέπουσα νοοτροπία.

Η κατάλληλη νοοτροπία είναι το μεγαλύτερο ζητούμενο σε αυτά τα ματς. Οι ελληνικές ομάδες είναι ακόμα ανέτοιμες αυτό τον καιρό και, ειδικά ο ΠΑΟ και ο ΠΑΟΚ, δεν έχουν ολοκληρώσει τα ρόστερ τους: θέλω να πιστεύω πως θα ενισχυθούν περισσότερο. Προφανώς δεν μπορεί να περιμένει κάποιος ότι οι εκπρόσωποι του ελληνικού ποδοσφαίρου θα έχουν φτάσει σε δεκαπέντε μέρες σε ένα ιδανικό βαθμό ετοιμότητας: ειδικά η Ζίμπρου και η Μίντιλαντ, ως προς αυτό θα έχουν ένα αβαντάζ.

Αλλά, τα τελευταία χρόνια ειδικά, το καλοκαιρινό πρόβλημα των ελληνικών ομάδων δεν ήταν η φυσική τους κατάσταση, αλλά τα λάθη στα εντός έδρας ματς: δυο χρόνια τώρα εντός έδρας νίκες έχει κάνει μόνο ο Αστέρας Τρίπολης και χωρίς εντός έδρας νίκες δύσκολα φτάνεις σε προκρίσεις.

Το προφίλ της Μίντιλαντ

Ο ΠΑΟ και ο Ατρόμητος πλήρωσαν αυτή την εβδομάδα στις ρεβάνς λάθος προσεγγίσεις. Στον Ατρόμητο το ζητούμενο έγινε να διαφυλαχτεί η νίκη στο πρώτο ματς στο Σεράγεβο και για να γίνει αυτό η ομάδα του Παράσχου έκανε την ασυγχώρητη επιλογή να μην παίξει ποδόσφαιρο. Αν οι Βόσνιοι έκαναν στο Περιστέρι ένα μεγάλο ματς, πιέζοντας και βομβαρδίζοντας τον Ατρόμητο, θα έλεγα ότι η ελληνική ομάδα έπεσε θύμα μιας έκπληξης, αφού βρήκε μπροστά της ένα αντίπαλο εντυπωσιακά μεταμορφωμένο.

Όμως δεν συνέβη τίποτα τέτοιο: η συμπαθής ομάδα του Σεράγεβο έκανε όλες κι όλες τρεις – τέσσερις ευκαιρίες, που αποδείχτηκαν αρκετές απέναντι σε ένα Ατρόμητο που νόμιζε πως θα προκριθεί χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα. Ακόμα κι όταν ο Ατρόμητος βρήκε από θαύμα ένα γκολ από τον Ταυλαρίδη στο 86′, (μετά από ένα από τα ελάχιστα κόρνερ που εκτέλεσε), και πάλι δεν φάνηκε να αντλεί από το δώρο αυτό καθόλου πίστη: η ομάδα του Παράσχου τελειώνει το ματς σε συνθήκες απόλυτης σύγχυσης με το Μπάλλα (!) δεξί εξτρέμ, τον Δημούτσο αριστερό, τον Τάτο και το Ναπολεόνι να μην μπορούν να μπουν έστω στην περιοχή και την άμυνα να έχει γίνει το απόλυτο σκορποχώρι. Είναι ενδεικτικό ότι στη φάση του καταδικαστικού 1-3 ως δεξιός μπακ εμφανίζεται ο Καραμάνος, που έχει ξεκινήσει ως φορ και καταλήγει δεξιός μπακ-χαφ παίζοντας (;) το ρόλο του Νάστου.

Το προφίλ της Ζίμπρου

Ζητήματα νοοτροπίας έχει και ο Παναθηναϊκός. Πίστευα ότι η ομοιογένεια και η εμπειρία του θα του επέτρεπαν να διαχειριστεί καλύτερα τη ρεβάνς με τους Βέλγους από την οποία αν προκρίνονταν θα έβαζε στο ταμείο του κοντά 2,4 εκατ. ευρώ, όμως την κρίσιμη στιγμή εμφάνισε μια από τις περσινές του δυσκολίες: την αδυναμία να ανταπεξέλθει σε μια απρόβλεπτη, από το όποιο σχέδιο του Αναστασίου, δυσκολία. Πέρυσι ο ΠΑΟ ήταν καλός όταν όλα εξελίσσονταν όπως είχαν σχεδιαστεί, και μπερδεύονταν όταν έπρεπε ως προς κάτι να διορθώσει το πλάνο του: απόδειξη αυτής της αδυναμίες οι ελάχιστες ανατροπές που έκανε.

Αυτή η ίδια αδυναμία εμφανίστηκε την Τρίτη στο Λεωφόρο. Όταν η Σταντάρντ ισοφάρισε, ο ΠΑΟ για τριάντα και πλέον λεπτά δεν κατάφερε να κάνει ευκαιρία, πετώντας στα σκουπίδια πολύ χρόνο. Όπως και ο Παράσχος, ο Αναστασίου έκανε κάποιες λάθος επιλογές επιμένοντας στον Πέτριτς, που και στο πρώτο ματς ήταν μέτριος: εκ του αποτελέσματος και η χρησιμοποίηση του Πράνιτς δίπλα στον Μέντες δεν είχε λογική, ενώ η έλλειψη ενός ακραίου αριστερού χαφ (μέχρι να μπει ο Ντίνας) αφαίρεσε από τον ΠΑΟ τη δυνατότητα να πιέσει τη Σταντάρντ στο δεξί της άκρο όπου (ειδικά μετά την έξοδο του τραυματία Μπία) ήταν άδεια.

Πάντως και ο Ατρόμητος και ο ΠΑΟ πλήρωσαν και κάποιες καθυστερήσεις τους καλοκαιρινές: ο Ατρόμητος δε πήρε ένα αντικαταστάτη του Παπαδόπουλου κι έπαιξε δυο ματς χωρίς φορ, ο ΠΑΟ δεν έχει στο ρόστερ του ένα αντικαταστάτη του Λαγού ή του Μέντες – πράγμα ασυγχώρητο, αν σκεφτεί κανείς ότι το να παίζει μια ομάδα με δυο αμυντικά χαφ τα ευρωπαϊκά της ματς κρίνεται, αυτό τον καιρό ειδικά, απαραίτητο.

Το προφίλ της Μακάμπι Τελ Αβίβ

Θριαμβευτής της εβδομάδας ο Βεργέτης και ο Αστέρας του. Ότι ως ομάδα είναι πληρέστερη και ποιοτικότερη από πέρυσι το είχα επισημάνει και μετά το πρώτο ματς με τη Μάινς όταν, παρά τις απουσίες, ο Αστέρας άρεσε πολύ. Ομολογώ ότι δεν περίμενα την πανάξια πρόκρισή του, αλλά ο προπονητής του έδωσε ένα μάθημα σε όλους: ο Βεργέτης θύμισε ότι σκοπός μιας ομάδας για να προκριθεί σε νοκ άουτ αναμετρήσεις είναι να πετύχει πιο πολλά γκολ από τον αντίπαλό της, όποιος κι αν είναι.

Ο Αστέρας του δεν κατέρρευσε όταν δέχτηκε γκολ, δεν πτοήθηκε όταν έχασε τον Μπαντιμπνγκά ούτε όταν ο Μάτσα είχε ένα ακόμα δοκάρι, ήταν τυχερός αφού ο Ντε Μπλάζις πέτυχε ένα γκολ απίστευτο, στάθηκε όρθιος στην πίεση των Γερμανών που είχαν δυο δοκάρια, μεταμορφώθηκε το τελευταίο καθοριστικό μισάωρο, όταν ο Βεργέτης έπαιξε με τον φρέσκο Μπακασέτα ως «δεκάρι» (μπροστά από τους Κουρμπέλη – Ουσέρο) και τον Σανκαρέ σέντερ φορ! Οι Γερμανοί πανικοβλήθηκαν στην άμυνα, έχασαν από τα μάτια τους τον Ντε Μπλάζις και τον Μάτσα, δεν περίμεναν αυτό το τελικό διάστημα πίεσης, πράγμα που δεν ήταν τυχαίο, αφού ο Αστέρας το ίδιο επιθετικά είχε ολοκληρώσει και το ματς με τη Ροβανιέμι: περισσότερο και από τον αντίπαλο αυτό που μετρά είναι η δική σου πρόθεση.

Ο Βεργέτης, με τις τακτικές αλχημείες και τα άγια ρίσκα που πήρε, θύμισε στους συναδέρφους του ότι οι ομάδες πρέπει να παίζουν για να κερδίζουν κι όχι για να κρατήσουν σκορ βολικά (όπως έκανε ο Ατρόμητος) ή με τον τρόμο να μην δεχτούν γκολ (όπως συνέβη με τον ΠΑΟ). Ο Αστέρας του αξίζει τους ομίλους, αλλά αλίμονο του, αν πιστέψει πως η πρόκρισή του θα είναι εύκολη γιατί η Μακάμπι είναι χειρότερη ομάδα από τη Μάινς.

Κανείς στην Ευρώπη δεν σου χαρίζει τίποτα – ας το χουν αυτό υπόψη τους και στον ΠΑΟΚ και στο ΠΑΟ, που χάρηκαν όταν έμαθαν τους επόμενους αντιπάλους τους…