ΑΕΚ: Όχι απλά δεν τελείωσε τίποτα, αλλά τώρα αρχίζουν όλα
Ο Κώστας Κετσετζόγλου γράφει για την δεύτερη γκέλα της ΑΕΚ στο πρωτάθλημα και τη συνέχεια της Ένωσης σε τρεις διοργανώσεις.
Η ΑΕΚ δεν μπήκε στο γήπεδο κοιμισμένη χωρίς να ξυπνήσει… ποτέ όπως στον αγώνα της Λεωφόρου με την Κηφισιά, όμως το αποτέλεσμα και στην Τρίπολη ήταν το ίδιο, 1-1 με την ΑΕΚ να προηγείται και να μην κρατάει το προβάδισμα ούτε 10 λεπτά. Τέσσερις χαμένοι βαθμοί λοιπόν σε τέσσερις αγωνιστικές και οι τέσσερις σε παιχνίδια που η ΑΕΚ προηγήθηκε.
Πολύ σπάνιο για ομάδα του Νίκολιτς που πέρυσι τέτοια εποχή λιγότερο έτοιμη και με λιγότερους παίκτες όποτε έμπαινε μπροστά στο σκορ συνήθως το κλείδωνε. Μόνο στη Λάρισα είχε ισοφαριστεί αλλά κι εκεί ήταν ένα ματς που μπορούσε να το έχει πάρει με τις ευκαιρίες και λίγο καλύτερη διαιτησία ενώ ιδίως με την Κηφισιά αλλά και χθες στην Τρίπολη δεν είχε σε όλο τον αγώνα εικόνα κυριαρχίας. Άλλωστε ο κορυφαίος με την Τρίπολη ήταν ο Μπρινιόλι κι αυτό τα λέει όλα.
Σαφώς και δεν πρέπει να μείνει η ανάλυση του αγώνα στο παιδικό λάθος του Μουκουντί που έδωσε το 1-1 ούτε στις δύο απίστευτες ευκαιρίες του Γιόβιτς που είναι ακόμη πιο απίστευτο το γεγονός πως έστω η μία δεν έγινε γκολ ακριβώς επειδή ήταν εκτελεστής ο Λούκα. Υπάρχουν και αυτές οι μέρες για τον ποιοτικότερο επιθετικό του πρωταθλήματος. Θυμάσαι τι γκολ έβαλε πέρυσι στο ίδιο γήπεδο, βλέπεις τα δύο χθες και φρικάρεις. Όμως δεν χάθηκαν μόνο εκεί οι δύο βαθμοί παρότι πράγματι θα μπορούσαν να έχουν έρθει αν οι παίκτες ενεργούσαν σύμφωνα με την αξία τους.
Χθες η ΑΕΚ για πρώτη φορά δεν δημιούργησε ούτε μία ευκαιρία με κάθετο συνδυαστικό παιχνίδι όπως έχει κάνει σχεδόν σε όλα τα ματς από τότε που ήρθε ο Νίκολιτς ανεξάρτητα αν βρήκε ή δεν βρήκε γκολ. Στο πρώτο ημίχρονο δυσκολευόταν πάρα πολύ να παίξει αυτό το παιχνίδι γιατί ο Αριάγκα αποδείχτηκε πως δεν ταίριαζε στο συγκεκριμένο ματς. Ήταν μια επιλογή που δεν βγήκε παρότι είχε λογική για να υπάρχει ένας παίκτης να επιτηρεί τον Μακέντα όταν τραβιέται πολύ έξω από την περιοχή όπως κάνει πάντα. Δεν είναι αιχμή για τον προπονητή, παίκτες της ΑΕΚ έβαλε να παίξουν.
Απλά δεν βγήκε. Πιο πολύ με προβληματίζει η εξαφάνιση του Κάιρινεν αμέσως μετά το καλύτερο του παιχνίδι, την ρεβάνς με την Λέφσκι και το ότι δεν κρίθηκε χρήσιμος να μπει έστω για 15 λεπτά στο τέλος ο Ζούμπκοφ στη θέση του σκασμένου Ζίνι που από ένα σημείο και μετά δυσκολευόταν και να περπατήσει. Ή έστω ο Μάνταλος νωρίτερα αν και ο Ζούμπκοφ στη θέση του μπορεί να ήταν χρησιμότερος. Περίμενα και Λυκόγιαννη για καλύτερες σέντρες στο τέλος αλλά μάλλον φοβόταν τις επιστροφές ο Μάρκο και δεν είχε άδικο, χθες η ΑΕΚ έφαγε τρανζίσιον επιθέσεις που δεν έχει φάει σε όλα τα άλλα ματς που έπαιξε.
Όταν έγιναν οι δύο αλλαγές και η μετατόπιση του Μάγερ κεντρικά και του Ζίνι δεξιά η ΑΕΚ πήρε τον απόλυτο έλεγχο για 10-15 λεπτά όμως δεν δημιούργησε την μεγάλη ευκαιρία που θα της έφερνε το γκολ στο χρονικό σημείο που είχε κυριαρχήσει. Μετά έφαγε μια – δυο καλές επιθέσεις από τον Αστέρα, μαζεύτηκε και δεν συνέχισε στον ίδιο ρυθμό. Παρόλα αυτά με τα δύο άχαστα του Γιόβιτς έκλεισε το ματς ως η ομάδα που είχε τις μεγαλύτερες ευκαιρίες και αν σκεφτείς το γκολ που δέχτηκε ήταν η ομάδα που θα μπορούσε να πάρει το παιχνίδι. Την κυνήγησε μέχρι τέλους έστω και χωρίς την ποιότητα που έχει συνήθως.
Δεν τα κατάφερε. Έμεινε 4 βαθμούς πίσω από τον Παναθηναϊκό. Είναι όμως ακόμη 14 Σεπτεμβρίου, του Τίμιου Σταυρού μεγάλη η χάρη του. Τώρα αρχίζουν όλα. Τώρα χρειάζεται στήριξη η ομάδα. Την αξίζει. Έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη με τα σπουδαία της επιτεύγματα. Όχι πολύ παλιά. Ακόμη και τις τελευταίες 30 μέρες. Την Πέμπτη έρχεται ο Πανσερραϊκός για το κύπελλο και την Κυριακή στο Βόλο η ΑΕΚ πρέπει να πάει και να νικήσει. Με τον κόσμο της. Και μετά θα ματώσει ώστε να φέρει πίσω τους βαθμούς που πέταξε. Καλή εβδομάδα σε όλους.