Η αξία της υπέρβασης

Τι κέρδισε ο Ολυμπιακός στο ΟΑΚΑ; Εκτός από το προφανές, δηλαδή την πρόκριση του στα ημιτελικά του θεσμού , λίγη από την χαμένη του αυτοπεποίθηση και το ομαδικό πνεύμα που έδειξε έως το τέλος (…) του ματς και χάρη σε αυτό ήρθε το γκολ λύτρωσης του Χάρα.

Γιατί καθαρά στο αγωνιστικό σκέλος, οι Πειραιώτες δεν απέδωσαν σε υψηλά στάνταρ. Επί της ουσίας εκμεταλλεύθηκαν μια σειρά από λάθη και ολιγωρίες των γηπεδούχων, γεγονός που από το 75′ και μετά τους έδωσε το δικαίωμα να αισθανθούν πως αργά ή γρήγορα θα φτάσουν στον στόχο του πολυπόθητου τέρματος.

Είναι αλήθεια πως μέσα από το αυτό το ρεπορτάζ είχατε διαβάσει για τους προβληματισμούς που εξέπεμπαν οι διαφαινόμενες επιλογές του Περέιρα για το ματς με την ΑΕΚ. Το αποτέλεσμα αυτό καθεαυτό δικαίωσε τον Πορτογάλο τεχνικό, που για ένα ακόμη παιχνίδι έστησε την ομάδα του για το 1-0. Και το πέτυχε. Το πως έχει τη σημασία του.

Ο Μποτία εμφανίστηκε στην ενδεκάδα μετά από τρεις μήνες απουσίας και χωρίς προηγουμένως να έχει έστω και ένα λεπτό συμμετοχής σε επίσημο ματς. Η επιλογή όμως της ΑΕΚ να σηκώσει την μπάλα ψηλά όχι μόνο εξαφάνισε τις αδυναμίες του Ισπανού στόπερ, αλλά τον ανέδειξε και ως έναν από τους σταθερά καλούς σε απόδοση παίκτες του Ολυμπιακού στο 90λεπτο.

Σε σχέση με το πρώτο ματς στο Φάληρο ο Ολυμπιακός αυτή τη φορά πίεσε σωστά στην μεσαία γραμμή, δεν άφηνε χώρους στους γηπεδούχους, οι οποίοι μοιραία κατέφυγαν στην λογική της μεγάλης πάσας. Εκεί όπου Σιόβας και Μποτία δεν είχαν κανένα πρόβλημα.

Πλάνα από την αποχώρηση και τη φυσούνα

Μια φορά ουσιαστικά χρειάστηκε να ανησυχήσει ο Ρομπέρτο και απέδειξε γιατί αξίζει να γίνεται οικονομική υπέρβαση για κάποιους ποδοσφαιριστές. Στο 55′ σταμάτησε τον Μάνταλο σε τετ-α-τετ και στέρησε ένα γκολ που θα έδιωχνε το ψυχολογικό βάρος από τα πόδια των παικτών του “Δικέφαλου”.

Γιατί σταδιακά αυτό ήταν που “λύγισε” τους γηπεδούχους και έφερε το τελευταίο δεκαπεντάλεπτο κυριαρχίας του Ολυμπιακού, μαζί με τον πανικό και την απώλεια καθαρού μυαλού στην άμυνα της ΑΕΚ. Για να έρθει το γκολ του Χάρα συνέβησαν πολλά.

Πρώτα το “στοπ” του Mr. 6 εκ. ευρώ στον Μάνταλο. Μετά το άχαστο του Ντοσεβί στο 76′. Στην ασίστ του Ντομίνγκες ο Γαλλοτογκολέζος είχε τον χρόνο να ανάψει τσιγάρο, να παραγγείλει ένα φρέντο καπουτσίνο, να τηλεφωνήσει στον Ανέστη και να του πει “μην κάνεις τον κόπο, δεν προλαβαίνεις”. Το έχασε, συμβαίνουν αυτά.

Ίσως όμως το ακόμη πιο “άχαστο” είναι του Δέλλα. Βλέπει τον Σοϊλέδη να υποφέρει για ώρα στο γήπεδο και δεν κάνει μια κίνηση να μπαλώσει την τρύπα από αριστερά. Και αντί στα τελευταία λεπτά να “κλειδώσει” την άμυνα του, περνάει ως αλλαγή τον Ντούνη.

ΑΕΚ-Ολυμπιακός: Το χρονικό του ντέρμπι

Παράλληλα ο Περέιρα ρισκάρει. Έχει βάλει τον Φορτούνη αντί του Μιλιβόγεβιτς και ο Κασάμι είναι πλέον ο μοναδικός χαφ του άξονα που μπορεί να λειτουργήσει ως ανασταλτικός.

Και φτάνουμε στο γκολ. Ο Ντούνης αφήνει τον -ωσεί παρόντα ως εκείνη τη στιγμή- Αφελάι να γυρίσει και να κάνει την σέντρα στο δεύτερο δοκάρι. Από τις Ακαδημίες οι λιλιπούτειοι ποδοσφαιριστές διδάσκονται πως “δεν σταματάς αν δεν ακούσεις σφύριγμα από τον διαιτητή”. Ο Ντούνης σταμάτησε και διαμαρτυρόταν.

Η μπάλα φεύγει στο πίσω δοκάρι, όπως και στο γύρισμα του Ντομίνγκες που έφερε την χαμένη ευκαιρία του Ντοσεβί. Καρμπόν φάση τρώει η άμυνα της ΑΕΚ. Μόνο που αυτή τη φορά ο Χάρα εκμεταλλεύεται την ασίστ του Φορτούνη και σκοράρει.

Το γκολ ξεκινάει από τον Αφελάι, που μέχρι εκείνη την στιγμή δεν έχει δικαιολογήσει την παρουσία του στο χορτάρι. Πηγαίνει στην αλλαγή του Περέιρα και από εκεί στον σκόρερ. Με τον Αργεντίνο επί 89 λεπτά να μην έχει ανησυχήσει στιγμή τα αντίπαλα στόπερ… Κάτι σαν “αόρατο χτύπημα” ήταν το τέρμα του.

Τέτοια ματς συνήθως κρίνονται από στιγμές. Αυτές εκμεταλλεύθηκε ο Ολυμπιακός. Ο Ρομπέρτο είπε “όχι” στον Μάνταλο, ο Χάρα νίκησε τον Ανέστη και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Μια ιστορία που ολοκληρώθηκε με τις δυσάρεστες ειδήσεις που ήρθαν την επομένη του αγώνα και αφορούσαν τους σοβαρούς τραυματισμούς για τους Γιάννη Μανιάτη και Πέτρο Μάνταλο (αλλά και του Τζίμι Ντουρμάζ σε δεύτερο πλάνο), δύο ποδοσφαιριστών με παρόν και μέλλον για τους συλλόγους τους αλλά και την Εθνική ομάδα. Και βέβαια με τις ευχές όλων να τους συνοδεύουν για ταχεία ανάρρωση.

Η διπλή ανάγνωση για τον Περέιρα

Ο τρόπος που πανηγυρίζει ο Περέιρα το τέρμα του Χάρα έχει προκαλέσει αντιδράσεις. Υπερβολικές, ένθεν κι ένθεν. Από αυτούς που τον κατηγορούν και από όσους σπεύδουν να τον δικαιολογήσουν. Για να δούμε λοιπόν. Ένας ποδοσφαιριστής που βρίσκεται στο χορτάρι και σε ένα ματς όπως αυτό, οι παλμοί του βαράνε… κόφτες.

Είναι πέρα ως πέρα φυσιολογικό να ξεφεύγει ο οποιοσδήποτε παίκτης κάτω από την πίεση και την ένταση. Το έχουμε δει να συμβαίνει χιλιάδες φορές, σε όλα τα πρωταθλήματα του κόσμου, από την μικρότερη μέχρι την μεγαλύτερη ομάδα, από τον χειρότερο έως τον καλύτερο παίκτη.

Ο Αραβίδης για παράδειγμα ήταν αυτός που γονάτισε πάνω από τον Μανιάτη και τον κρατούσε από το κεφάλι (όπως και ο Μπακάκης έσφιγγε το χέρι του Μανιάτη όταν αυτός αποχωρούσε με το φορείο) την στιγμή που ο αρχηγός του Ολυμπιακού σφάδαζε στο έδαφος. Ο ίδιος παίκτης με το ματς να βαίνει προς το τέλος του και την ένταση στα ύψη, είχε μια άσχημη ενέργεια προς τον Κασάμι. Δηλαδή ο Αραβίδης είναι καλός μέχρι το 80′ και κακός μετά το 80′; Προφανώς και όχι.

Απλά η πίεση θολώνει το μυαλό πολλές φορές και μπορεί να τύχει στον καθένα. Όπως συνέβη και στον Κασάμι στους πανηγυρισμούς για το γκολ του Χάρα. Ή μήπως είναι κάτι που βλέπουμε για πρώτη φορά; Ας θυμηθούμε λίγο καλύτερα… Και ας πάψει επιτέλους η μνήμη να είναι επιλεκτική και αυτό ισχύει για όλους .

Για τον προπονητή όμως δεν (πρέπει να) ισχύει ότι για τους παίκτες. Αυτός είναι μια άλλη ιστορία. Στον πάγκο δεν βρίσκεται μόνο για να δίνει οδηγίες. Η όλη εικόνα του οφείλει να είναι άψογη, λεβέντικη (π.χ. όπως όταν κουβάλησε τον Ντουρμάζ προς τα αποδυτήρια την ώρα των επεισοδίων).

Από τον τρόπο που καθοδηγεί, μέχρι την συμπεριφορά του προς τον τέταρτο, τον διαιτητή, τους πάντες. Υποτίθεται πως ο άνθρωπος που κάθεται στον πάγκο πρέπει να διατηρεί την ψυχραιμία του και να την μεταδίδει στην υπόλοιπη ομάδα.

Με την κατάσταση λοιπόν που επικρατεί στην Ελλάδα, ο Περέιρα όφειλε να είναι προσεκτικός σε θέματα συμπεριφοράς. Προφανώς και ο Πορτογάλος τεχνικός δεν είναι η αιτία των επεισοδίων στην Ελλάδα, άσχετα αν κάποιοι μπορεί να το πιστεύουν. Μιλάμε για παράνοια. Διότι αν ο οποιοσδήποτε κάνει τον κόπο να δει βίντεο στο διαδίκτυο με πανηγυρισμούς του Μουρίνιο, τότε μπορεί να εφεύρει και αιτία παγκόσμιου πολέμου.

Αλλά ο Ζοζέ βαφτίζεται “εκκεντρικός, ξεχωριστός, παρορμητικός”. Όχι προκλητικός πάντως. Και ποτέ βέβαια δεν έχουν μπει στον αγωνιστικό χώρο αντίπαλοι οπαδοί να τον δείρουν. Υπάρχει και η άλλη ανάγνωση στο θέμα. Μοιραία έρχονται στο νου οι προκάτοχοι του Βίτορ Περέιρα. Ερνέστο Βαλβέρδε και Μίτσελ. Φυσικά όσον αφορά την σχετική σύγκριση συμπεριφοράς, προσωπικότητας, ειδικού βάρους. Αρκετοί στέκονται (όχι άδικα) στις διαφορές και την “αρχοντική” συμπεριφορά των δύο Ισπανών. Σύμφωνοι, αλλά…

Ποιος ήταν προπονητής του Ολυμπιακού το 2012 όταν έγινε το ντου στο ΟΑΚΑ από οπαδούς του Παναθηναϊκού ;

Ποιος ήταν προπονητής του Ολυμπιακού το 2011 όταν του εκσφενδόνιζαν από ομπρέλες μέχρι… μαλαματίνες ;

Ποιος ήταν προπονητής του Ολυμπιακού το 2014, όταν φωτοβολίδα καρφώθηκε στον πάγκο ΑΚΡΙΒΩΣ πάνω από το κεφάλι του ; Σεβάστηκαν δηλαδή οι Έλληνες οπαδοί τους Βαλβέρδε και Μίτσελ; Η απάντηση προφανής.

ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΣΥΖΗΤΗΣΗ, πως με τον τρόπο που έχουν διαμορφωθεί τα δεδομένα στο ελληνικό ποδόσφαιρο ο Περέιρα και ο κάθε Περέιρα οφείλει να προσέχει την συμπεριφορά του. Και να προστατεύει πρώτα τον εαυτό του. Δεν κάνει κανένα έγκλημα ο Πορτογάλος με τον τρόπο που πανηγυρίζει στο ΟΑΚΑ, αλλά πολύ απλά ΔΕΝ χρειάζεται. Όχι τώρα.

Όχι με την κατάσταση που επικρατεί. Την πίεση που ενδεχομένως νιώθει ο τεχνικός του Ολυμπιακού πρέπει να μάθει να την διαχειρίζεται. Να την χρησιμοποιεί σωστά και προς όφελος δικό του και της ομάδας του. Να τρέφεται από αυτή και όχι να γίνεται έρμαιο της.

“Δεν ήταν έτσι στην Πορτογαλία ο Βίτορ Περέιρα”

Γιατί δίνει τροφή στους… Μάο Μάο, που μπορείς να τους βρεις, δυστυχώς, σε κάθε ομάδα. Από την άλλη είναι τραβηγμένο από τα μαλλιά να καταδεικνύεται ο Πορτογάλος τεχνικός ως η πηγή του κακού για τα επεισόδια στην Ελλάδα. Είναι ατυχής μια τέτοια προσέγγιση. Έτερον εκάτερον.

Οι λίγοι αποφάσισαν (ξανά) για τους πολλούς…

Για 89 λεπτά όλα κυλούσαν ομαλά στο ΟΑΚΑ. Η ατμόσφαιρα ήταν σε γενικές γραμμές πολύ καλή. Ορισμένα καπνογόνα και φωτοβολίδες που έφυγαν ψηλά στον ουρανό δεν συνιστούσαν δα και κανένα έγκλημα. Η συντριπτική πλειοψηφία των φίλων της ΑΕΚ πέρασε με απόλυτη επιτυχία το τεστ καλής συμπεριφοράς σε αυτό το ματς.

Οι πανηγυρισμοί και το ντου

Ωστόσο ήρθαν αυτοί οι λίγοι, ως συνήθως (και σε κάθε γήπεδο), να αποφασίσουν για τους πολλούς. Θεώρησαν πρέπον να μην επιτρέψουν στους παίκτες της ομάδας τους να ψάξουν την ισοφάριση στα 5 λεπτά (1 για τα 90 και λογικά οι καθυστερήσεις θα ήταν άλλα 4 λεπτά) που έμεναν ως την λήξη του αγώνα.

Έδειξαν ασέβεια πρώτα στον Δέλλα και τους ποδοσφαιριστές του, δεν τους άφησαν να ολοκληρώσουν την προσπάθεια τους. Και σίγουρα η λύση δεν μπορεί να έρθει μέσα από ημίμετρα όπως αυτά που έχει πάρει η κυβέρνηση με το λουκέτο στα γήπεδα. Αυτή είναι η νίκη των λίγων απέναντι στους πολλούς. Ασορτί δηλαδή με όσα βιώνει η χώρα σε κοινωνικό επίπεδο.