Εύσημα και απορίες

Η αγάπη στην υπερβολή είναι χαρακτηριστικό της ελληνικής πραγματικότητας και όταν μάλιστα αφορά τον αθλητισμό, το φαινόμενο αποκτά δυσθεώρητες διαστάσεις.

Όταν πολύ περισσότερο ακουμπά στην καθημερινότητα ενός συλλόγου όπως ο Ολυμπιακός, τότε γίνεται και σαφώς πιο έντονο, πιο ευδιάκριτο φαινόμενο. Η πρόσληψη του Μάρκο Σίλβα το περασμένο καλοκαίρι και η επιμονή των “ερυθρολεύκων” στο πρόσωπο του 38χρονου τεχνικού ήταν κάτι που σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως.

Γιατί ο Ολυμπιακός να περιμένει τόσο τον Πορτογάλο, έναν σχετικά άπειρο τεχνικό, που τώρα ουσιαστικά κάνει τα πρώτα του βήματα στην προπονητική. Αν άξιζε το ρίσκο και αν είχε το ανάλογο ανάστημα να οδηγήσει μια ομάδα όπως οι “ερυθρόλευκοι”.

Οι απαντήσεις ήρθαν… τρένο

Οι απαντήσεις ήρθαν και μάλιστα γρήγορα. Και για να μην πάει μακριά η βαλίτσα, ας τις συνοψίσουμε. Στο πρώτο τρίμηνο ο Ολυμπιακός του Σίλβα πήγαινε “τρένο”. Κανονικό όμως.

Εντός συνόρων προχωρά με το απόλυτο, έχοντας βγάλει νικηφόρα τα ντέρμπι σε Τούμπα (2-0) και “Γεώργιος Καραϊσκάκης” (ΑΕΚ, 4-0), ενώ αναμένεται η τύχη αυτού της Λεωφόρου.

Όπως και να ‘χει η ιστορία, ο Ολυμπιακός πορεύεται με ισάριθμες νίκες στις 13 (14 αν οριστικά μηδενιστεί ο Παναθηναϊκός για το μεταξύ τους ματς) αγωνιστικές που έχει αγωνιστεί στην Super League, ενώ πέτυχε τον μίνιμουμ στόχο του στην Ευρώπη: συνεχίζει και τον Φλεβάρη.

Οι Πειραιώτες έκαναν το καθήκον τους στο Champions League. Κέρδισαν δύο φορές την Ντίναμο Ζάγκρεμπ, πάλεψαν το ματς του Φαλήρου απέναντι στην Μπάγερν Μονάχου (τα παιχνίδια στο Allianz Arena τα διεκδικούν μόνο ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα και η Ρεάλ Μαδρίτης, ουδείς άλλος…) και μονομάχησαν με την Άρσεναλ (στην 2η θέση της Premier League μετά από 16 αγωνιστικές) για το δεύτερο εισιτήριο πρόκρισης στους “16” της διοργάνωσης. Τρομερό “διπλό” στο Emirates και… απάντηση των Λονδρέζων στο Φάληρο με νίκη – πρόκριση.

Ο Μάρκο Σίλβα πιστώνεται ένα μεγάλο κομμάτι της έως τώρα πορείας, όπως και το γεγονός ότι παίκτες όπως οι Φορτούνης, Ντουρμάζ, Κασάμι, δείχνουν συνολικά ένα πρόσωπο πολύ καλύτερο σε σχέση με την περσινή σεζόν. Όπως ο Πορτογάλος τεχνικός δέχτηκε τα εύσημα για την εικόνα του πρώτου τριμήνου, έτσι και με την παρουσία του Ολυμπιακού τις τελευταίες εβδομάδες έχουν γεννηθεί απορίες για κάποιες από τις επιλογές του.

“Μαχαίρι” στο ροτέισον

Το ρόστερ που έχει στην διάθεση του ο Σίλβα είναι μεγάλο. Και εξαιρετικής ποιότητας για τα εντός συνόρων δεδομένα. Για Ευρώπη, η αλήθεια είναι ότι η ανάγκη για προσθήκη 1-2 ποιοτικών παικτών (κυρίως ενός στόπερ) είναι ξεκάθαρη. Πάντως κοιτώντας τη γενική εικόνα, οι επιλογές για έναν προπονητή αν μη τι άλλο περισσεύουν.

Ειδικότερα όμως το τελευταίο διάστημα, ο Σίλβα λες και προτιμά να εμπιστεύεται ένα κλειστό κλαμπ ποδοσφαιριστών. Την στιγμή που ορισμένοι από αυτούς είναι “σκασμένοι” και άλλοι ντεφορμέ.

Για παράδειγμα οι Ελαμπντελαουί, Κασάμι, Φορτούνης είναι και από τα δύο. Παίζουν ανελλιπώς από το ξεκίνημα της χρονιάς, έχοντας και υποχρεώσεις με τις Εθνικές τους ομάδες. Ντα Κόστα και Σιόβας δεν πατάνε καλά. Ο Ιντέγε μοιάζει κάπου να έχει “μπουκώσει”. Ντεφορμέ ο Σεμπά, “άδειος” ο Πάρντο μετά την Ντίναμο.

Δεν είναι ούτε περίεργο, ούτε παράλογο, ούτε κακό. Αντίθετα είναι απόλυτα φυσιολογικό. Και για έναν ποδοσφαιριστή αλλά και για μια ομάδα ολόκληρη να περνά από μια φάση κάμψης μέσα στη σεζόν. Η απορία έχει να κάνει με τον τρόπο που επέλεξε ο Πορτογάλος τεχνικός να αντιμετωπίσει μια τέτοια περίοδο: βάζοντας ξανά τους ίδιους και τους ίδιους. Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος. Σωστό.

Απλά είναι απορίας άξιο το γεγονός ότι από την στιγμή που ο Ολυμπιακός διαθέτει παίκτες όπως οι Σαλίνο, Φινμπόγκασον, Κολοβός, αλλά και τους ελπιδοφόρους Γούτα, Τζανδάρη, Ζντιέλαρ, ο Σίλβα δεν ανοίγει το ροτέισον για να δώσει μια φρεσκάδα στους βασικούς του.

Ο Σαλίνο έμοιαζε… τούρμπο όσες φορές χρησιμοποιήθηκε από τον προπονητή του. “Σκύλος” απέναντι στην Μπάγερν Μονάχου, “δάγκωνε” στο Emirates. Σταδιακά οι εμφανίσεις του στην ενδεκάδα έγιναν… γκεστ. Ο Φινμπόγκασον έφτασε στο σημείο να μπαίνει στο ματς στο 85′ ή και καθόλου μετά από μισάωρο και βάλε (!) ζέσταμα, όπως με τον Παναιτωλικό.

Είναι τόσο κακός φορ ο Ισλανδός; Μαζί με τον Σαλίνο δεν είναι ικανοί να αγωνιστούν σε ματς της Super League; Ο Βραζιλιάνος θα μπορούσε να προσφέρει λύσεις δεξιά (με “πτώμα” τον Ομάρ) και αριστερά να… ζορίσει λίγο τον Μαζουακού που δεν έχει κανέναν ανταγωνιστή για την 11άδα.

Στα παιχνίδια που είναι θεωρητικά πιο εύκολα, ο Σίλβα θα μπορούσε ενδεχομένως να βάλει στο παιχνίδι και παίκτες όπως οι Κολοβός, Γούτας, Τζανδάρης, Ζντιέλαρ, Γιαννιώτας. Κι ας μην τους υπολογίζει στα βασικά του πλάνα. Ίσα – ίσα για να δώσει σωματικές και ψυχολογικές “ανάσες” σε αυτούς που έχουν τραβήξει το κουπί.

Ίσως κάπου το θέμα με το ρεκόρ των συνεχόμενων νικών να επηρέασε και τις επιλογές του κόουτς, να τον ανάγκασε να σκεφτεί 2 και 3 φορές αν πρέπει να προχωρήσει σε αλλαγές φρεσκαρίσματος. Σε κάθε περίπτωση τα ρεκόρ είναι ωραία, ωστόσο οι στόχοι των “ερυθρολεύκων” μπορούν και πρέπει να είναι μεγαλύτεροι από αυτό.

Το χθες πέρασε, το αύριο περιμένει

Όπως διαβάσατε και στο ρεπορτάζ του Αλέξη Βιρβίλη, ο Μάρκο Σίλβα θέλει δύο νίκες (Απόλλων Σμύρνης για το Κύπελλο και ΑΕΛΚ στη Μυτιλήνη για το πρωτάθλημα) και μετά… βουρ για διακοπές. Βασικά για να πάρουν ανάσες οι ποδοσφαιριστές του. Ίσως όμως θα κάνουν καλό και στον ίδιο. Θα του δώσουν χρόνο να χαλαρώσει, να διώξει λίγη από την πίεση των τελευταίων ημερών, να καθαρίσει το κεφάλι του.

Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για έναν προπονητή μόλις 38 ετών, χωρίς πολλές παραστάσεις ακόμη και σίγουρα άπειρο στο να αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις. Είναι φυσιολογικό κάπου να αισθάνεται εγκλωβισμένος ή να αποφασίζει βάσει ενστίκτου και μόνο. Σίγουρα πάντως έχει δείξει ότι διαθέτει το “πακέτο” για να κάνει καριέρα στο υψηλότερο επίπεδο.

Το στοίχημα τώρα για τον Σίλβα είναι να παρουσιαστεί καλός ο Ολυμπιακός μετά τις γιορτές και σιγά σιγά να βάλει τους παίκτες του σε ρυθμούς Europa League, όπου τον Φλεβάρη θα κληθούν να ξεπεράσουν το εμπόδιο της Άντερλεχτ σε διπλές (18 και 25 του μήνα) αναμετρήσεις για την φάση των “32” της διοργάνωσης.