Αυτό στον Παναθηναϊκό δεν γινόταν να συνεχιστεί

Ο Παναθηναϊκός πέτυχε την πρώτη μεγάλη νίκη της σεζόν, αφού νίκησε με 2-1 την ΑΕΚ στο “Σπύρος Λούης”, με τα γκολ του Μακέντα και του Κουρμπέλη.

Η ομάδα του Μπόλονι επικράτησε όλους τους χώρους, ήταν ανώτερη και στην ουσία απειλήθηκε από την Ένωση μόνο στο φινάλε του αγώνα, όταν και ήταν πολύ δύσκολο να χαθεί η μεγάλη νίκη για τους πράσινους.

Η ΤΡΙΑΔΑ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ

Μπροστάρηδες για τον Παναθηναϊκό ήταν οι τρεις του κέντρου, Μαουρίσιο, Κουρμπέλης και Αλεξανδρόπουλος, που μαζί με τους Βιγιαφάνιες και Χατζηγιοβάνη έφτιαξαν μια πεντάδα μέσων που έκανε τα πάντα για τον Παναθηναϊκό.

Έλεγχος της μεσαίας γραμμής, καλή ανασταλτική δουλειά, κυκλοφορία στην επίθεση, δημιουργία ευκαιριών, τελειώματα εντός περιοχής.

Αυτά φρόντισαν για την εικόνα, αλλά το αποτέλεσμα το καθόρισε κάτι άλλο. Το γεγονός πως ο Παναθηναϊκός έκανε επιτέλους γκολ τις μεγάλες ευκαιρίες που είχε.

Η “ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ” ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ: 4/16

Οι πράσινοι υπέφεραν από αναποτελεσματικότητα στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος, ειδικά στο τελείωμα των μεγάλων ευκαιριών, όπως αυτές καταγράφονται από την Opta.

Στις δύο ήττες από Αστέρα και Άρη, όταν ακόμα στον πάγκο ήταν ο Πογιάτος, ο Παναθηναϊκός είχε έξι(!) μεγάλες ευκαιρίες και δεν είχε βρει δίχτυα σε καμία εξ αυτών. Με στοιχειώδη αποτελεσματικότητα θα είχε τουλάχιστον δύο ισοπαλίες, ίσως να είχε και δύο νίκες.

Το “κακό” συνεχίστηκε και στους δύο επόμενους αγώνες με ΟΦΗ και Βόλο. Σ’αυτά τα ματς ο Παναθηναϊκός είχε άλλες έξι μεγάλες ευκαιρίες και με αυτές πέτυχε “μόνο” δύο γκολ, χωρίς να υπολογίζουμε τα δύο χαμένα πέναλτι.

Κάπως έτσι, ο Παναθηναϊκός στις πρώτες επτά αγωνιστικές είχε 16 μεγάλες ευκαιρίες και με αυτές είχε πετύχει μόλις τέσσερα γκολ. Ένα τραγικό ποσοστό, μόλις στο 25%, την ώρα που ο μέσος όρος του πρωταθλήματος είναι το 37%.

Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Κάποια στιγμή αυτό θα άλλαζε. Η αρχή έγινε στο ματς με τον Παναιτωλικό, όταν ο Μακέντα βρήκε δίχτυα στη μία μεγάλη ευκαιρία που είχαν οι πράσινοι στο ματς, και η μεγάλη αλλαγή ήρθε την κατάλληλη στιγμή, στο ντέρμπι με την ΑΕΚ.

Ο Παναθηναϊκός είχε τρεις μεγάλες ευκαιρίες στο “Σπύρος Λούης”. Και μπορεί το “άχαστο” του 86% να χάθηκε από τον Μαουρίσιο, όμως δεν συνέβη το ίδιο με τις δύο φάσεις που ακολούθησαν, το τετ-α-τετ του Μακέντα και την ανενόχλητη εκτέλεση που βρήκε ο Κουρμπέλης από την υπέροχη ενέργεια του Ζαγαρίτη.

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ

Στο πιο κρίσιμο ματς, οι πράσινοι δημιούργησαν ξανά, όμως αυτή τη φορά εκτέλεσαν και σωστά. Και με αυτο το 3/4 στα τελευταία δύο ματς για τον Παναθηναϊκό, η εικόνα στις μεγάλες ευκαιρίες των ομάδων του Big-5 διαμορφώθηκε ως εξής.

Ναι, ο Παναθηναϊκός και όχι ο ΠΑΟΚ ή η ΑΕΚ είναι η ομάδα που έχει τις περισσότερες μεγάλες ευκαιρίες, πίσω από τον αναμενόμενο πρώτο Ολυμπιακό. Οι πράσινοι έχουν πλέον 7/20, ένα “τίμιο” 35%, που βέβαια εξακολουθεί να είναι κάτω από τον μέσο όρο του πρωταθλήματος, που είναι το 37%.

ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ

Η αποτελεσματικότητα είναι αστάθμητος παράγοντας. Δεν μπορείς να κάνεις και πολλά γι’αυτήν, πάει κι έρχεται. Μπορείς όμως να ελέγξεις τις φάσεις που φτιάχνεις. Ο Παναθηναϊκός φέτος (ακόμα και με τον Πογιάτος στον πάγκο) ήταν σταθερά καλός στη δημιουργία ευκαιριών.

Οι πράσινοι έχουν 1.8 μεγάλες ευκαιρίες ανά παιχνίδι, επίδοση που τους φέρνει στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, πίσω από το “άπιαστο” 3.1 του Ολυμπιακού.

Τα δύο πρώτα ζητούμενα για τον Παναθηναϊκό είναι να συνεχίσει αυτήν την παραγωγή και να βελτιώσει, έστω και λίγο, την αποτελεσματικότητα.

ΚΑΝΕΙ ΤΙΣ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΤΕΛΙΚΕΣ, ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΛΙΓΕΣ

Το τρίτο ζητούμενο είναι να βρει μια ισορροπία ανάμεσα στην ποσότητα και την επικινδυνότητα των τελικών του. Γιατί αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός εκτελεί τις πιο επικίνδυνες τελικές του πρωταθλήματος, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό.

Πάμε να το δούμε στο επόμενο γράφημα. Στον οριζόντιο άξονα έχουμε την ποσότητα των τελικών για κάθε ομάδα του πρωταθλήματος και στον κάθετο την επικινδυνότητα.

Όσο πιο δεξιά είναι μια ομάδα τόσο πιο πολλές τελικές κάνει σε κάθε ματς κι όσο πιο ψηλά βρίσκεται τόσο περισσότερο επικίνδυνη είναι κατά μέσο όρο κάθε τελική που έχει. Οι διακεκομμένες γραμμές υποδηλώνουν τους μέσους όρους.

Ο Παναθηναϊκός είναι μια κατηγορία μόνος του. Οι πράσινοι κάνουν τις κατά μέσο όρο πιο επικίνδυνες τελικές του πρωταθλήματος: κάθε τελική της ομάδας του Μπόλονι έχει 12.5% πιθανότητες να γίνει γκολ και κερδίζει, έστω και οριακά, το 12.4% που έχει ο Ολυμπιακός.

Όμως, ταυτόχρονα ο Παναθηναϊκός απειλεί ελάχιστα. Η ομάδα του Μπόλονι έχει μόλις 8.6 τελικές ανά αγώνα: μόνο η Λαμία, ο Βόλος και ο Παναιτωλικός έχουν λιγότερες.

ΣΕΡΙ ΜΕ ΜΟΝΟΨΗΦΙΟ ΑΡΙΘΜΟ ΤΕΛΙΚΩΝ

Με τον Μπόλονι στον πάγκο, ο Παναθηναϊκός είχε διψήφιο αριθμό τελικών μόνο στα δύο πρώτα παιχνίδια, με Βόλο (11) και Λαμία (15). Έκτοτε οι πράσινοι δεν έχουν περάσει τις εννιά τελικές σε κανένα παιχνίδι, ενώ είχαν μόνο πέντε με τον Παναιτωλικό και μόνο τρεις(!) με τον Απόλλωνα.

Κάπως έτσι, ο Παναθηναϊκός εκτελεί τις κατά μέσο όρο πιο επικίνδυνες τελικές του πρωταθλήματος, αλλά στα συνολικά expected goals είναι 4ος, πίσω από Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ.

ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Ο χρόνος θα δείξει αν το διάστημα των -10 τελικών (που βέβαια είχε μέσα δύο εκτός έδρας ντέρμπι) ήταν αποτέλεσμα μιας στοχευμένης προσπάθεια του Μπόλονι.

Μπορεί ο στόχος να ήταν να πάει ο Παναθηναϊκός σε “σβηστά” ματς, με ελάχιστα πράγματα να συμβαίνουν, να χτίσει κάποιες σταθερές και να πάρει βαθμούς μέχρι να μπορέσει να πατήσει περισσότερο το γκάζι στη συνέχεια.