ΑΕΚ: Κλωναρίδης ή Λιβάγια;

Αν ο Νέλσον Ολιβέιρα προσέγγιζε το 100% της ετοιμότητας για τα στάνταρ ενός κρίσιμου ευρωπαϊκού ματς, το οποίο παρεμπιπτόντως είναι και το πρώτο επίσημο της σεζόν, τότε δίλημμα για την κορυφή της επίθεσης δεν θα υπήρχε. Ίσως να είναι ένα θέμα συζήτησης για τη ρεβάνς απέναντι στην Κραϊόβα ( ή στη Χόνβεντ αν συμβεί κάτι άκρως επαναστατικό τις επόμενες ώρες από την UEFA), όμως όχι τώρα.

Από τη στιγμή που ο Πορτογάλος δεν είναι διαθέσιμος, η πρώτη σκέψη οδηγεί στον Μάρκο Λιβάγια, που ούτως ή άλλως αγωνιζόταν στην κορυφή της επίθεσης στα φιλικά ματς, μέχρι να δημιουργηθεί το προσωπικό (που όμως κρύβει και κάποιες αγωνιστικές πτυχές) πρόβλημα που τον έφερε ελαφρώς πίσω. Κυρίως ψυχολογικά. Στο μεσοδιάστημα, ο Βίκτωρας Κλωναρίδης κέρδισε ακόμα περισσότερο την εμπιστοσύνη του Μιγκέλ Καρντόσο.

Ο προπονητής ξέρει τι δίνει ο καθένας. Η ποιότητα του Λιβάγια είναι σημαντικά υψηλότερη από αυτή του Κλωναρίδη (στους περισσότερους τομείς, πλην της ταχύτητας και της έκρηξης, αλλά ξεκάθαρα στα τελειώματα των φάσεων) και το απέδειξε ακόμα και αγωνιζόμενος δεξιά στην επίθεση στο δεύτερο μέρος του φιλικού κόντρα στη Μπασάκσεχιρ. Δεν τρελαίνεται βέβαια ο Κροάτης για ρόλους που εκκινούν από τις πτέρυγες, αυτό όμως είναι ένα θέμα που θα ανοίξουμε σε άλλο κείμενο.

Η ΣΩΣΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ Η “ΜΑΧΗ” ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ

Προέχει το ματς της Πέμπτης και η επιλογή του προπονητή. Από τη στιγμή που η τριάδα πίσω από τον επιθετικό περιοχής δύσκολα θα αλλάξει (αποτελούμενη από τους Μάνταλο, Ζεράλδες και Βέρντε), η αληθινή μάχη δίδεται για την κορυφή της επίθεσης. Ο Κλωναρίδης έχει στα υπέρ του την εξαιρετική προϊστορία στα καλοκαιρινά προκριματικά, ας μη λησμονούμε ότι πέρυσι ήταν ο πρωταγωνιστής των δύο προκρίσεων που οδήγησαν την ΑΕΚ στους ομίλους του Champions League, ύστερα από απουσία 12 ετών.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις… Ο Καρντόσο καλείται να αποφασίσει το αν θα επιλέξει τον περισσότερο ποιοτικό, ταλαντούχο και απρόβλεπτο παίκτη του ή εκείνον που τακτικά είναι μόνιμα προσηλωμένος στο πλάνο, κάνει ακριβώς τις κινήσεις που του ζητούνται και βρίσκεται στις θέσεις που πρέπει για να σκοράρει, αν και το ποσοστό του στα τελευταία φιλικά ματς, σε συσχέτιση με την ευκολία των φάσεων που καλείται να τελειώσει, είναι μάλλον απογοητευτικό.

Όσον αφορά στη “μάχη” της μεσαίας γραμμής που φέρονται να δίνουν ο Σιμάο και ο Κρστίτσιτς, περισσότερο παράλογο παρά λογικό μοιάζει να ισχύει όντως κάτι τέτοιο. Όσο κομβικός κι αν είναι ο Σέρβος για τη σωστή δόμηση των επιθέσεων από το χώρο της άμυνας, δεν παύει να είναι ένας παίκτης με σημαντική αποχή, δίχως αγωνιστικό ρυθμό. Η λογική πρεσβεύει ότι ο προπονητής θα πορευτεί με τον σαφώς πιο έτοιμο συμπατριώτη του, που άλλωστε τα πήγε εξαιρετικά στη διάρκεια των αγώνων προετοιμασίας.