Παναθηναϊκός AKTOR – ΠΑΟΚ: Ο κεραμιδόγατος που γαβγίζει, αλλά δαγκώνει

Ένας παλιός προπονητής (όχι του μπάσκετ, αλλά) της κολύμβησης, ο συχωρεμένος ο Μάκης Χαρίτος, είχε πει κάποτε πως “τα τελευταία μέτρα μιας κούρσας δεν τα κολυμπάς, αλλά τα καταπίνεις” και χθες, δια μίαν εισέτι φοράν, αποδείχθηκε ότι και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι θιασώτης και διαπρύσιος κήρυκας αυτής της άποψης.

Συμφωνεί και επαυξάνει με δαύτη, την υπερθεματίζει, την ενστερνίζεται και φροντίζει να τη μεταμοσχεύσει στο…. νιονιό και στη ρουτίνα των παικτών του.

Η άμυνα και ο… Βεζένκοβ

Είναι κιόλας ο Παναθηναϊκός μιας ομάδα υπό κατασκευήν, η οποία μάλιστα παρουσιάζεται λαβωμένος από τους τραυματισμούς και ελλιπής, οπότε ο Ζοτς ξέρει-και αυτό το εμφυσά και προς τους παίκτες του-ποιος είναι η ασφαλέστερη
οδός προς τη νίκη.

Τη λένε άμυνα!

Αυτό το ίδιο παρεμπιπτόντως είχε πει λίγη ώρα νωρίτερα στο Άμπου Ντάμπι και ο Σάσα Βεζένκοβ, επισημαίνοντας πως “το ότι θα βάζουμε 85-90 πόντους σε κάθε ματς είναι σχεδόν δεδομένο, αλλά πρέπει να παίζουμε καλύτερη άμυνα και να γίνουμε πιο σκληροί”.

Σε τούτη την κατεύθυνση, άλλωστε, οδηγείται πλέον το μπάσκετ: στην εποχή που όλες οι ομάδες κουτσά στραβά έχουν το ταλέντο και τις επιλογές για να σκοράρουν κατά κόρον, τι κάνει άραγε τη διαφορά σε ένα αμφίρροπο και ανταγωνιστικό ντέρμπι;

Ο σκύλος που γαβγίζει και δαγκώνει

Βασικά, τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια;

Ασφαλώς ο σκύλος που μιλάει ξένες γλώσσες και μπορεί κιόλας να γαβγίζει και συνάμα να δαγκώνει όταν παίζει άμυνα!

Το λένε και τα χαρτιά μου στον του χθεσινό τελικό του 8ου Τουρνουά στη μνήμη του Παύλου Γιαννακόπουλου: στα τελευταία τέσσερα λεπτά, οι Πράσινοι «έφαγαν» όλους κι όλους δυο πόντους και ούτως ειπείν, κατάφεραν να ξεφύγουν από τη μέγγενη που βάσταγαν οι Θεσσαλονικείς.

Τόσο απλά!

Ο ΠΑΟΚ δεν αντιστάθηκε απλώς, αλλά είχε το πάνω χέρι στη μεγαλύτερη διάρκεια του ματς και έβαλε δύσκολες ασκήσεις στους επτάκις πρωταθλητές Ευρώπης, αλλά υπέκυψε στα τελευταία δευτερόλεπτα, όταν αισθάνθηκε την αμυντική πίεση, έσφαλε σε απανωτές επιλογές και δέχθηκε ένα μικρό, αλλά καθοριστικό σερί 6-0, από το 80-81 έως το 87-81.

“Προσδεθείτε και μην καπνίζετε”

Λειτούργησαν τότε για τα καλά τα αμυντικά αντισώματα του Παναθηναϊκού, έβαλε κι ένα μεγάλο τρίποντο ο Μπρανκού Μπαντιό και οι οικοδεσπότες γράπωσαν τη νίκη, με τις δυο ομάδες να επιφυλάσσονται δια τα περαιτέρω, όταν θα ξαναβρεθούν αντιμέτωπες…

Υπάρχει κιόλας –και μάλιστα σε μεγάλο μέγεθος και για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια και ζαμάνια-η αδημονία για τις μάχες των ομάδων του Βig 5, οπότε-όπως έλεγαν και παλαιότερα οι αεροσυνοδοί στις πτήσεις, “προσδεθείτε και μην καπνίζετε”.

Για το δεύτερο, μέσα στα γήπεδα μας, διατηρώ τις αμφιβολίες μου, καθόσον είμαι κι εγώ καπνιστής!

Οι καπνισμένες κάννες και η τριλογία του Τρινκιέρι

Σε κάθε περίπτωση, μιας και το ‘φερε η κουβέντα στον καπνό, μπορεί το δείγμα ανταγωνιστικότητας να είναι μικρό (μονάχα, δηλαδή, το χθεσινό ντέρμπι), αλλά η κάπνα που αναδύθηκε στο Telekom Center Athens και οι καπνισμένες κάννες που μπουμπουνίζουν από παντού, ασφαλώς δημιουργούν μια εύφλεκτη (αγωνιστική) ατμόσφαιρα.

Την παραμονή του αγώνα με την Παρτίζαν ο αγλαός Αντρέα Τρινκιέρι είχε πει ότι “εάν κάποιος μας έλεγε πριν από έξι μήνες ότι θα συμμετείχαμε σε αυτό το Τουρνουά, θα τον περνούσαμε για τρελό”.

Κάτι σαν ανέκδοτο δηλαδή, μόνο που αυτό αποδείχθηκε αληθινή ιστορία…

Προχθές –και ενώ η ομάδα του είχε ρίξει με το buzzer beater του Μάρκους Φόστερ, στο κανναβάτσο τους Σέρβους-επέμενε πως “αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να σπάσουμε το δίπολο του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, που υπερτερούν σε φυσική δύναμη και σκληράδα αλλά επιθυμούμε να το καταφέρουμε στο μέλλον”.

Η άνω τελεία και ο Τέλης

Χθες, μετά την in extremis ήττα από τον Παναθηναϊκό -και ενώ ο Ομπράντοβιτς παραδεχόταν πως “Ο ΠΑΟΚ έχει ποιότητα και επίπεδο μιας ομάδας της Ευρωλίγκας”– ο Ιταλός προπονητής στεκόταν στις κακές αποφάσεις των παικτών του στα τελευταία λεπτά και προφανώς έβαζε μια άνω τελεία σε αυτή την κουβέντα…

Μια άνω τελεία φαίνεται πως έχει βάλει και ο εργοδότης του, ο Τέλης Μυστακίδης στις επαφές και στις συζητήσεις του στο Άμπου Ντάμπι και ό,τι ήθελε προκύψει…

Η μάχη χαρακωμάτων και το μελέ στο παρκέ

Ο χθεσινός τελικός του Τουρνουά εξελίχθηκε σε μια μάχη χαρακωμάτων στην οποία δέσποσε η φάση στην οποία, 45 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη, οκτώ παίκτες βούτηξαν πάνω στο παρκέ κυνηγώντας την μπάλα.

Σχολιάσθηκε, ου μην και υμνήθηκε αυτό το μελέ όχι μόνο από το σινάφι μου, αλλά και από τον ίδιο τον Ομπράντοβιτς που… ψοφάει-όπως όλοι οι απαιτητικοί προπονητές-για τέτοια ενσταντανέ.

Αυτές οι φάσεις, όταν οι παίκτες μουντάρουν για να σώσουν μια διεκδικούμενη μπάλα –και μάλιστα σε φιλικό αγώνα προετοιμασίας- δεν ανεβάζουν μονάχα τα vibes της επίθεσης, αλλά και τη λίμπιντο της επίθεσης, στο πλαίσιο της ροής και της αλληλουχίας ενός αγώνα…

Ακούγεται πολύ θεωρητικός και ενδεχομένως φιλολογικός αυτός ο συλλογισμός, αλλά αποτελεί μια βασική συνθήκη του παιχνιδιού, οπότε πάμε παρακάτω…

Ο τύπος του Ομπράντοβιτς

Βλέποντας παίκτες να ορμάνε πάνω στο… αντικείμενο του πόθου (sic) ο Ομπράντοβιτς έτριβε τα χέρια του και προφανώς προσδοκά πως όταν η ομάδα αποκτήσει την τελική μορφή της και οι (παρόντες και απόντες) παίκτες γνωρισθούν και συνδεθούν καλύτερα, η εικόνα θα είναι πολύ πιο βελτιωμένη.

Τέτοιου τύπου προπονητής, άλλωστε, είναι ο λεγάμενος και η πιάτσα το ξέρει πολύ καλά εδώ και 35 χρόνια, όταν εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στο παλκοσένικο, όντας προπονητής με απόφαση μιας θερινής νυκτός και καθήμενος στον πάγκο της Παρτίζαν.

Το τεφτέρι του Λευτέρη

Για την ιστορία και την τεκμηρίωση του πράγματος η συγκεκριμένη περιλάλητη φάση- έπειτα από πολλές βουτιές και καραμπόλες- κατέληξε στην κατοχή του Λευτέρη Μαντζούκα ο οποίος μετά το φάουλ του Φόστερ, με 2/2 βολές “έγραψε” το 85-81.

Μιας και το ‘φερε η κουβέντα ο Γιαννιώτης φόργουορντ, έπειτα από τη βραχύβια εμπειρία στο NCAA, επέστρεψε δριμύτερος και δείχνει όχι μονάχα αποφασισμένος, αλλά και ικανός να αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά.

Το δικό του στοίχημα προφανώς είναι να παραμείνει ενεργός και εξίσου αποτελεσματικός όταν θα επιστρέψουν στη δράση οι ομόλογοι του και θα συμπληρωθεί το πράσινο κάδρο.

Μέχρι τότε πάντως μια χαρά (και παραπάνω από μια) την κάνει τη δουλειά του και ούτως ειπείν-για να επικαλεσθώ και τους στίχους του φερώνυμου τραγουδιού-τον Λευτέρη ο Ομπράντοβιτς κάθε άλλο παρά γραμμένο στο παλιό του το τεφτέρι τον έχει!

Το δόγμα και ο σαματάς

Θεωρώ περιττό να ξοδέψω επί πλέον λέξεις και να καταναλώσω χρόνο ανάγνωσης για να περιγράψω το δόγμα του

Ομπράντοβιτς που το ξέρουν ακόμη και τα αδέσποτα ζώα που κυκλοφορούν στους δρόμους!

Καταντάει κουραστική και ίσως ελλοχεύει κιόλας ο κίνδυνος να καταστεί παρελκυστική όλη αυτή η κουβέντα για μια βουτιά, αλλά μόνο και μόνο η ad hoc αντίδραση του εννεάκις πρωταθλητή Ευρώπης φτάνει και περισσεύει για να δικαιολογήσει τόσο σαματά.

Τα υπόλοιπα, όπως συνηθίζω να γράφω, εδώ και χρόνια θα τα βρει η υπηρεσία, άλλωστε κοντός ψαλμός (της ερχόμενης Πέμπτης με αντίπαλο την Παρί), αλληλούια…