MVP; Ο Olympiacos!
Ο Χάρης Σταύρου δίνει το βραβείο του πολυτιμότερου στον θρίαμβο επί της Μπαρτσελόνα στον... Ολυμπιακό και προειδοποιεί για έναν πολύ όμορφο, αλλά και ζόρικο μπασκετικό χειμώνα.
Δεν υπάρχει “εύκολη πρεμιέρα”. Ούτε στον πρώτο γύρο, ούτε στο Top-16. Είτε παίζεις με δυνατό αντίπαλο, είτε αντιμετωπίζεις μικρή ομάδα, έχεις μέσα σου τον φόβο της “γκέλας”. Κανόνας. Να όμως που υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Οπως ο Ολυμπιακός, η πιο σκληρή παρέα του ευρωπαϊκού μπάσκετ τα τελευταία χρόνια.
Οι Πειραιώτες υποδέχθηκαν τη Μπαρτσελόνα, ανακοίνωσαν sold-out 24 ώρες πριν το τζάμπολ της αναμέτρησης και το βράδυ της Τρίτης 29 Δεκεμβρίου, “έπνιξαν” τους Καταλανούς. Ηξεραν πως ο Ναβάρο, ο Τόμιτς, ο Σατοράνσκι και οι υπόλοιποι ήταν κουρασμένοι από τον θρίαμβο της Κυριακής στη Μαδρίτη (κι ας μην ήθελε ο Τσάβι Πασκουάλ να χρησιμοποιήσει εκείνο το ματς ως δικαιολογία) και τους άρπαξαν από τον λαιμό. Από το πρώτο δευτερόλεπτο.
Τι έκανε ο Ολυμπιακός; Αυτό που περιμέναμε, τουλάχιστον στο ξεκίνημα. Δεν είχε καλό ρυθμό στην επίθεση, αλλά “μασούσε σίδερα” στην άμυνα και μέσα από αυτή βρήκε ρυθμό και στο εμπρός μέρος του γηπέδου. Ο Παπαπέτρου έβαλε τα θεμέλια όταν κανείς δεν μπορούσε να “ματώσει” το διχτάκι και στη συνέχεια έδωσε τη σκυτάλη στους υπόλοιπους.
Είναι πολύ δύσκολο, έως αδύνατο να βρεις παίκτη που να υστέρησε. Είναι πολύ δύσκολο και να δώσεις τον τίτλο του MVP σε έναν. Κανονικά, δίπλα στο βραβείο του πολυτιμότερου της αναμέτρησης πρέπει να γράφει “Olympiacos”. Απλά πράγματα.
Ο Στρόμπερι ανεβαίνει συνεχώς, έχει αυτοπεποίθηση και ξέρει πως για να “επιβιώσει” πρέπει να τα δώσει όλα στην άμυνα. Ο Χάκετ είναι ουσιαστικός και περιμένει πως θα βρει το χέρι του στην επίθεση. Ο Μάντζαρης ήταν εγγύηση στην άμυνα, ο Σον Τζέιμς έπαιξε μόλις πέντε λεπτά και έβαλε έξι πόντους, ο Χάντερ ήταν “χρήματα στην τράπεζα”, ο Μιλουτίνοφ έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε απέναντι στον φανταστικό Άντε Τόμιτς. Ο Πρίντεζης κάνει μια απόλυτα φυσιολογική κοιλιά, αλλά ποιος φοβάται αυτόν τον παίκτη;
Οσο για τον Σπανούλη; Ηγέτης, με όλη τη σημασία της λέξης. 5/9 σουτ, χωρίς να εκβιάσει προσπάθειες στα 25 λεπτά που αγωνίστηκε. “Διάβασε” το παιχνίδι μαεστρικά, έδωσε 6 ασίστ στο πρώτο ημίχρονο και 9 συνολικά.
Ο Ολυμπιακός έκανε το τέλειο ματς κι ας μην ήταν για να του βάλεις 10 με τόνο. Αλλωστε πόση σημασία έχει αυτό το “10 με τόνο” σε έναν αγώνα με τέτοια σημασία; Ελάχιστη. Ή και καθόλου. Οι Πειραιώτες μυρίστηκαν αίμα από νωρίς, γνώριζαν τις αδυναμίες της Μπαρτσελόνα, ήθελαν να την πιέσουν, να την βγάλουν από τον ρυθμό της και το κατάφεραν στη μεγαλύτερη διάρκεια της αναμέτρησης.
Ηταν φανερή από νωρίς η διαφορά στον τομέα της ενέργειας. Πάθος είχαν οι Καταλανοί. Δυνάμεις δεν είχαν από ένα σημείο κι έπειτα. Προσπάθησαν να περιορίσουν τα λάθη τους και έκαναν μόλις 8 (ενώ έδωσαν 18 τελικές πάσες), αλλά σε αυτό το γήπεδο, δυο μέρες μετά τον αγώνα με τη Ρεάλ, δεν μπορούσαν να κερδίσουν. Ολοι ξέρετε πόση ενέργεια “τρώνε” από τις ομάδες τα ντέρμπι και η Μπαρτσελόνα δεν γινόταν να αποτελέσει την εξαίρεση.
Αν αυτό ήταν το “ορεκτικό” του Top-16 ή έστω το πρώτο πιάτο, τότε ανυπομονούμε για τη συνέχεια. Ο “μαραθώνιος” αυτής της φάσης είναι συναρπαστικός, ο όμιλος του Ολυμπιακού ό,τι καλύτερο μπορούσε να τύχει σε όσους αγαπούν πραγματικά το μπάσκετ και ο φετινός χειμώνας θα είναι όμορφος. Πολύ όμορφος. Να περιμένετε αρκετές ήττες, για όλες τις ομάδες. Στο τέλος θα έχουν σταθεί όρθιες όσες έχουν “επιβιώσει” από τις δυσκολίες, την πίεση, την γκρίνια και τα αγωνιστικά προβλήματα. Αν υπάρχει μια ομάδα που έχει μάθει να τα αντιμετωπίζει όλα με ψυχραιμία, αυτή είναι ο Ολυμπιακός.
Twitter @harris_stavrou