Μπορούσε νίκη η ΑΕΚ, αλλά της αρκεί να την πετύχει στη Φιλαδέλφεια
Η ΑΕΚ επιστρέφει από τη Σόφια με το ισόπαλο 0-0 και έδειξε ότι μπορεί να πάρει την πρόκριση στη Νέα Φιλαδέλφεια με τον κόσμο της. Γράφει ο Κώστας Κετσετζόγλου.
Είχε την τύχη η ΑΕΚ οι μεγάλες ευκαιρίες να τύχουν στον Γιόβιτς και την ατυχία να μην κάνει ο Σέρβος σταρ αυτό που κάνει συνήθως όμως η πρόκριση είναι στα χέρια της και το όνειρο του Champions League ήρθε ακόμη πιο κοντά.
“Στο ξεκίνημα αυτής της διαδικασίας, ένα ματς στο οποίο θα κρινόταν όλα στο γήπεδό μας θα το δεχόμασταν όλοι! Και τώρα το έχουμε. Όχι γιατί μας ήρθε από τον ουρανό, αλλά γιατί εμείς το αξίζουμε. Το αξίζουμε αυτό και είμαστε εκεί. Χρησιμοποιήστε αυτή την ενέργεια από την κερκίδα.
Επιτεθείτε τους, να είστε γενναίοι. Επιτεθείτε τους με γενναιότητα. Αλλά μην γίνουμε χαζοί. Μη χάσουμε την συγκέντρωσή μας, αφήνοντας ανοιχτούς χώρους πίσω“…
Ακολούθησαν κι άλλα λόγια και στο τέλος το μυθικό “Fight, believe and never give up” που έγινε το μότο αυτής της ΑΕΚ μέχρι το θριαμβευτικό φινάλε της σεζόν. Από εκεί συνεχίζει…
Η ομιλία του Μάρκο Νίκολιτς λίγο πριν βγουν οι παίκτες του στο καμίνι της Νέας Φιλαδελεφειας και λιώσουν την Αντερλεχτ θα μπορούσε να επαναληφθεί αυτούσια την ερχόμενη Τέταρτη στη Φιλαδέλφεια που και πάλι θα είναι καμίνι!
Η ΑΕΚ παίζει πάλι τελικό με πολύ μεγαλύτερο διακύβευμα αφού μιλάμε για την κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση. Και θα τον δώσει στον ναό της με τον λαό της και απέναντι σε μια ομάδα που μετά το τέλος της πρώτης αναμέτρησης σίγουρα φαντάζει λιγότερο δύσκολη απ’ ότι πέρυσι τέτοιες μέρες η Αντερλεχτ. Θέλει το ίδιο αποτέλεσμα. ΝΙΚΗ. Με 1-0, 2-1, 4-0 ή μισό – μηδέν που λέγαμε παλιά.
Εναν τέτοιον τελικό τον… αγοράζεις
Θέλει τουλάχιστον ένα γκολ αν καταφέρει πάλι να κρατήσει το μηδέν όπως σχεδόν άνετα πέτυχε μέσα στη Σόφια σε μια καυτή βαλκανική έδρα. Αυτή την φορά πρέπει να πετύχει αυτό που δεν έβαλε χθες γιατί αν μια ομάδα θα μπορούσε να έχει πάρει προβάδισμα έστω ενός γκολ για το δεύτερο ημίχρονο που θα παιχτεί στην Αθήνα, ήταν σίγουρα η ΑΕΚ.
Η ομάδα του Νίκολιτς που κατάφερε να πάει το παιχνίδι από την αρχή μέχρι το τέλος στον ρυθμό που ήθελε και να έχει τον έλεγχο τουλάχιστον στο 80% του αγώνα είχε την τύχη οι καλύτερες ευκαιρίες να πέσουν στα πόδια του πιο ποιοτικού της παίκτη.
Και την ατυχία να μην είναι μία από εκείνες τις μέρες που ο Λουκα Γιόβιτς εκτελεί ότι πέσει στα πόδια του. Από έναν παίκτη αυτής της κλάσης περιμένεις την ασίστ του Μάγερ ή έστω αυτή του… Βούτσοφ να την κάνει γκολ. Και σίγουρα γκολ θα μπορούσε να γίνει και η σέντρα – θάνατος του Μάγερ που πέρασε από τρεις αν και μετά την επαφή του Ζίνι ο Λουκα θα ήταν οφσάιντ.
Στο δεύτερο ημίχρονο η ΑΕΚ δεν είδε τόσο μεγάλες ευκαιρίες. Είχε όμως προϋποθέσεις να φτιάξει ακόμη μεγαλύτερες. Δεν τις εκμεταλλεύτηκε ή αν θέλετε δεν την πήγαν οι λεπτομέρειες. Ιδίως μετά τις δύο πολύ εύστοχες αλλαγές του Νίκολιτς με τον Βαργκα και τον Μάνταλο, μπήκε στο ματς και ο Ζίνι και η ΑΕΚ ξαναπήρε τον έλεγχο γιατί αποδείχτηκε πως ήταν η στιγμή που έπρεπε να βγουν οι δυο πιο ποιοτικοί αλλά λιγότερο μαχητικοί παίκτες. Δεν τον έχασε ποτέ.
Ο αγώνας τελείωσε στην περιοχή της Λέφσκι με άλλη μια προϋπόθεση που δεν έγινε ευκαιρία και πιθανό buzzer beater. Τέλος πάντων. Το αποτέλεσμα δεν ήταν το καλύτερο, αλλά ήταν καλό. Οπως είπε κι ο Μάρκο… πέρυσι, τελικός με μόνο στόχο μια απλή νίκη στη Φιλαδέλφεια. Το… αγοράζουμε. Ραντεβού εκεί. Καλή επιστροφή στα πούλμαν και στα ΙΧ.