Η ονειρώδης ΑΕΚ, ο Γκέκος και ο… Σαμπόνις

Ο Δημήτρης Φλιώνης δεν έπαιξε το Σάββατο στον δεύτερο ημιτελικό του πρωταθλήματος για να φωνάξουν οι φίλαθλοι ρυθμικά το όνομα του και για να τού χαρίσουν μια μυριόστομη και βροντώδη αποθέωση…

Ο Δημήτρης Φλιώνης δεν έπαιξε για να εισπράξει τα συλλυπητήρια των αντιπάλων του και δη τις υποστηρικτικές, συναισθηματικές και συγκινητικές δηλώσεις του Ντόντα Χολ…

Ο Δημήτρης Φλιώνης κατέβηκε στη Sunel Arena, φόρεσε τη φανέλα με το Νο 7 και έπαιξε για συγκεκριμένους λόγους που πόρρω απέχουν από την δημόσια απήχηση και την ιδιοτέλεια των likes!

“Να μην αφήσω την ομάδα μόνη της“

Ο Δημήτρης Φλιώνης έπαιξε διότι –όπως έγραψε σε μια ανάρτηση του ο Υπεύθυνος Επικοινωνίας της ΚΑΕ ΑΕΚ Γιώργος Νικολάου-και σε πείσμα των παραινέσεων του περιβάλλοντος της ομάδας της οποίας είναι αρχηγός-είχε τον καημό που ενισχύεται από το γεγονός ότι “να μην αφήσω την ομάδα μόνη της“.

Ο Δημήτρης Φλιώνης έπαιξε διότι το είχε ανάγκη ο ίδιος, είτε για να εκτονωθεί από τον θρήνο για την απώλεια του πατέρα του, είτε για να ξεφύγει για λίγο από τη βαριά και πένθιμη ατμόσφαιρα…

Ο Δημήτρης Φλιώνης έπαιξε διότι (θαρρώ πως) ήξερε πως αυτό ακριβώς θα ήθελε και ο πατέρας του: να τιμήσει ο γιος του τη μνήμη του ευρισκόμενος στις επάλξεις…

Έπαιξε γιατί δεν γινόταν να μην παίξει!

Δυο μέρες τώρα και μετά ένα συλλυπητήριο sms που τού έστειλα, πέρασε πολλές φορές από το μυαλό μου η ιδέα να του τηλεφωνήσω για να τον ρωτήσω ποια δύναμη και ποιο κίνητρο όπλισαν το σώμα του, το μυαλό του και την ψυχή του…

Εντέλει το θεώρησα περιττό: νομίζω ότι έπαιξε διότι (στη δική του κοσμοθεωρία και ψυχοσύνθεση) δεν γινόταν να μην παίξει!

Σε κάθε περίπτωση, αν και αυτό το εύσημο δεν τον νοιάζει, είμαι βέβαιος πως ασφαλώς στο άμεσο μέλλον ο Γιώργος Νικολάου θα πρέπει να βρει καινούργιους τιμητικούς χαρακτηρισμούς για να του επιδαψιλεύσει…

Ο Μαυροειδής, ο φιλίστωρ και ο μύστης των ιδεών

Τον πρώην αρχηγό της ΑΕΚ, Δημήτρη Μαυροειδή τον είχε χαρακτηρίσει “Φιλίστορα και μύστη των ιδεών του ενδοξότερου συλλόγου της χώρας”, στον συνονόματο του, τον Φλιώνη οφείλει να αποτίσει επίσης τα πρεπά.

Ο Φλιώνης δεν είναι ο πρώτος, ίσως ούτε ο τελευταίος (ερασιτέχνης ή επαγγελματίας) αθλητής ο οποίος προσπερνάει το πένθος και στέκεται αγέρωχος σωματικά, αλλά καταρρακωμένος ψυχικά στο μετερίζι του.

Στα πρόχειρα έρχονται στο μυαλό μου δυο ίδιες περιπτώσεις…

Στα χνάρια του Γιαννάκη και του Πρίντεζη

Τον χειμώνα του 1983 ο Παναγιώτης Γιαννάκης κήδεψε τον πατέρα του και ροβόλησε στον “Πλάτωνα” για να αγωνισθεί με τον Ιωνικό απέναντι στον Ολυμπιακό…

Στις 19 Μάιου, ημέρα Κυριακή, του 2016 έφυγε από τη ζωή ο πατέρας του Γιώργου Πρίντεζη, ο οποίος ως όφειλε ή ως μη όφειλε δεν διανοήθηκε καν να απουσιάσει από τον πρώτο τελικό του Πρωταθλήματος ανάμεσα στον Ολυμπιακό και στον Παναθηναϊκό που διεξαγόταν μερικές ώρες αργότερα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Δύναμη ψυχής;

Γενναιότητα;

Παλικαριά;

Εσωτερική ανάγκη;

Χρέος τιμής στους πατεράδες τους;

Οι Θερμοπύλες του Καβάφη…

Το καθένα από αυτά και όλα μαζί προφανώς τους ώθησαν να αψηφήσουν προσωρινά τον πόνο και, να κάνουν για λίγη ώρα την καρδιά τους πέτρα και να ανταποκριθούν στους στίχους του Κωνσταντίνου Καβάφη…
“Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες. Ποτέ από το χρέος μη κινούντες· δίκαιοι κι ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις, αλλά με λύπη κιόλας κι ευσπλαχνία”

…Και η γκέισα του Εκο

Στην προκειμένη περίπτωση βεβαίως, εκτός από τους στίχους του Αλεξανδρινού ποιητή, θα μπορούσε ίσως να τεθεί σε διαβούλευση και μια αποστροφή από το δοκίμιο περί αθλητισμού που έχει συγγράψει ο συχωρεμένος Ιταλός στοχαστής και φιλόσοφος Ουμπέρτο Έκο στο βιβλίο του “Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή“…

Εκεί λοιπόν γράφει τα εξής: “Ο αθλητής είναι τέρας, είναι ο “Άνθρωπος που Γελά” (τίτλος μυθιστορήματος του Βίκτορ Ουγκό), είναι η γκέισα με το πιεσμένο και ατροφικό πόδι. Όμως ο αθλητής -τέρας γεννιέται τη στιγμή που το σπορ ανάγεται στο τετράγωνο, όταν δηλαδή το σπορ, από παιχνίδι με προσωπική συμμετοχή, γίνεται ένα είδος συζήτησης πάνω στο παιχνίδι, δηλαδή γίνεται θέαμα για άλλους. Το σπορ στο τετράγωνο είναι το αθλητικό θέαμα“.

Αυτή-όπως την περιγράφει ο Έκο-είναι η σκληρή, η βάναυση, η αδυσώπητη και η κτηνώδης πλευρά του αθλητισμού…

Μα δεν νομίζω πως ο κάθε Γιαννάκης, ο κάθε Πρίντεζης, ο κάθε Φλιώνης παρασύρθηκαν ή εξαναγκάσθηκαν να παίξουν ενώ μαυροφορούσαν και ένιωθαν τα δάκρυα να χαρακώνουν τα πρόσωπα τους, δήθεν εξαναγκασμένοι από τη βιομηχανία του αθλητικού θεάματος.

Ήμαρτον!