Γαλλικός αποχαιρετισμός: Τα ορόσημα της ιστορίας των κινητήρων της Renault στη Formula 1

Το GP του Άμπου Ντάμπι το Δεκέμβριο του 2025 σήμανε το τέλος της παρουσίας της Renault στη Formula 1 ως προμηθευτή κινητήρων, καθώς η γαλλική φίρμα αποφάσισε πρόπερσι -με μάλλον άκομψο τρόπο- να βάλει τέλος στην εξέλιξη της νέας μονάδας ισχύος του 2026 και να αναπροσανατολίζει τις δραστηριότητες του εργοστασίου της στο Βιρύ.

Σε αυτές τις πέντε δεκαετίες οι κινητήρες της Renault F1 έλαβαν εκκίνησαν 771 Grand Prix. Κέρδισαν τα 169, μαζί με 213 πολ ποζίσιον και 465 παρουσίες στο βάθρο – και φυσικά 23 παγκόσμια πρωταθλήματα οδηγών και κατασκευαστών. Ας κάνουμε, λοιπόν, μια αναδρομή:

• 1977 GP Μεγάλης Βρετανίας: Το ντεμπούτο της Renault στη F1

Η Renault έκανε το ντεμπούτο της στο παγκόσμιο πρωτάθλημα με το πρώτο turbo μονοθέσιο στην ιστορία της Formula 1, την RS01, η οποία απέκτησε το παρατσούκλι «κίτρινη τσαγιέρα» λόγω των συχνών καπνών που έβγαιναν από αυτήν.

Σε ένα grid 36 αυτοκινήτων, ο Ζαν-Πιέρ Ζαμπουίγ προκρίθηκε 21ος, 1,62 δευτερόλεπτα πίσω από την πολ ποζίσιον, όμως ένα ράγισμα στην πολλαπλή εισαγωγής στον 12ο γύρο και τέσσερις γύρους αργότερα μιας αστοχία του turbo τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει.

• 1979 GP Γαλλίας: Η πρώτη νίκη για τη Renault

Παρότι μετά το ντεμπούτο του Σίλβερστοουν ο Ζαμπουίγ βίωσε 17 εγκαταλείψεις στους πρώτους 24 αγώνες της ομάδας, κατάφερε να γράψει ιστορία κερδίζοντας το GP Γαλλίας στην πίστα της Ντιζόν-Πρενουά, χαρίζοντας στη Renault και στον ίδιο την πρώτη τους νίκη. Ο αγώνας έμεινε περισσότερο στην ιστορία για τη συγκλονιστική μάχη του Ζιλ Βιλνέβ της Ferrari με τον Ρενέ Αρνού για τη δεύτερη θέση.

• 1983: Ο Προστ χάνει οριακά τον τίτλο

Οι νίκες άρχισαν να έρχονται όλο και πιο συχνά για τη Renault. Με τέσσερις νίκες νωρίς το 1983 ο Αλέν Προστ πήρε προβάδισμα 14 βαθμών (σε μια εποχή που η νίκη απέφερε 9 β.). Όμως, ο Γάλλος εγκατέλειψε στους τρεις από τους τέσσερις τελευταίους αγώνες, δύο φορές λόγω προβλημάτων στο turbo, χάνοντας τελικά τον τίτλο από τον Νέλσον Πικέ με διαφορά μόλις δύο βαθμών.

• 1985 GP Πορτογαλίας: Η πρώτη νίκη του Άιρτον Σένα

Με τον κινητήρα της Renault στην πλάτη της Lotus του, ο Άιρτον Σένα κατέκτησε στο βροχερό Εστορίλ το 1985 την εμβληματική πρώτη του νίκη στη F1 με διαφορά άνω του ενός λεπτού.

Από το 1983 έως το 1986, η Renault προμήθευε κινητήρες και σε άλλες ομάδες, αρχικά στη Lotus, στη συνέχεια στη Ligier και αργότερα στην Tyrrell. Η Lotus είχε κερδίσει μόλις ένα GP μετά το πρωτάθλημα του Μάριο Αντρέτι το 1978, όμως ο Σένα χάρισε στην ιστορική ομάδα την πρώτη της νίκη μετά τον θάνατο του Κόλιν Τσάπμαν. Η Renault αποχώρησε ως κατασκευαστής στο τέλος του 1985, συνεχίζοντας όμως να προμηθεύει κινητήρες το 1986.

• 1989: Η Renault επιστρέφει ως προμηθευτής κινητήρων

Η Renault επέστρεψε στη Formula 1 ως προμηθευτής της Williams, αντικαθιστώντας τον V6 turbo με έναν ατμοσφαιρικό V10. Παρά τις εγκαταλείψεις των τιερι Μπουτσέν και Ρικάρντο Πατρέζε στον εναρκτήριο αγώνα, ο πρώτος πέτυχε δύο νίκες εκείνη τη χρονιά, ενώ ακολούθησαν ακόμη περισσότερες επιτυχίες τα επόμενα χρόνια, με αποκορύφωμα την άφιξη του Νάιτζελ Μάνσελ.

• 1992: Ο Mansell κατακτά τον πρώτο τίτλο της Renault

Το 1992 η κυριαρχία της Williams-Renault ήταν απόλυτη, με το σχέδιο του Άντριαν Νιούι και τις περίφημες ενεργητικές αναρτήσεις, με αποτέλεσμα ο Μάνσελ να κατακτήσει το πρωτάθλημα από τα μέσα Αυγούστου – κερδίζοντας τους πέντε πρώτους αγώνες της σεζόν.

• 1993: Ο Προστ φτάνει στον τέταρτο τίτλο του

Ο Αλέν Προστ επέστρεψε -μετά την ανάπαυλα του 1992, που ακολούθησε την ατυχή του διετία στη Ferrari- και κυριάρχησε, κερδίζοντας επτά από τους δέκα πρώτους αγώνες και εξασφαλίζοντας τον τέταρτο παγκόσμιο τίτλο της καριέρας του.

Ένα χρόνο αργότερα, μετά την τραγική απώλεια του Άιρτον Σένα, ο Ντέιμον ανέλαβε ρόλο ηγέτη στη Williams αλλά έχασε τον τίτλο σε μια αμφιλεγόμενη σύγκρουση με τον Μίκαελ Σουμάχερ στην Αδελαΐδα, με τη Williams-Renault πάντως να κερδίζει το πρωτάθλημα κατασκευαστών.

• 1995: Ο Σουμάχερ παίρνει τον δεύτερο τίτλο του με κινητήρες Renault

Η Benetton πέρασε σε κινητήρες Renault το 1994 και ο “Σούμι” κατέκτησε άνετα τον τίτλο, σε μια σεζόν όπου οι ομάδες με κινητήρες Renault κυριάρχησαν.

• 1996-’97: Η απόλυτη κυριαρχία της Williams-Renault

Στο GP Γαλλίας του 1996 σημειώθηκε το ιστορικό 1-2-3-4 των γαλλικών κινητήρων, καθώς η Williams συνέχισε την απόλυτη κυριαρχία της με την κατάκτηση του τίτλου πρώτα με τον Ντέιμον Χιλ και το 1997 με τον Ζακ Βιλνέβ – έπειτα από την περιβόητη σύγκρουση με τον Σουμάχερ στη Χερέθ. Η Renault αποχώρησε ξανά από τη F1 στο τέλος της σεζόν.

• 2002-’03: Επιστροφή ως πλήρης κατασκευαστής και η πρώτη νίκη του Αλόνσο

Η Renault αγόρασε τη Benetton και επέστρεψε ως εργοστασιακή ομάδα, υπό τη διοίκηση του Φλάβιο Μπριατόρε. Στο GP Ουγγαρίας το 2003 ο Φερνάντο Αλόνσο επανέφερε τη Renault στην κορυφή, κερδίζοντας την πρώτη του νίκη στη F1 κυριαρχόντας από την πολ ποζίσιον μέχρι τον τερματισμό.

• 2005-’06: Ο Αλόνσο γίνεται ο νεότερος σε ηλικία πρωταθλητής F1

Η Renault κατέκτησε τους τίτλους οδηγών και κατασκευαστών, καθώς ο Αλόνσο το 2005 έγραψε ιστορία ως ο νεαρότερος σε ηλικία πρωταθλητής του σπορ, μέχρι τότε. Το ‘06 ήταν μια από τις πιο συναρπαστικές σεζόν των τελευταίων δεκαετιών, με τη μονομαχία του Αλόνσο με τον Σουμάχερ (ειδικά στην Ίμολα) και στο τέλος η Renault επικράτησε οριακά της Ferrari.

• 2008 GP Σιγκαπούρης: Το Crashgate

Η νίκη του Αλόνσο στη Σιγκαπούρη αμαυρώθηκε αργότερα από το σκάνδαλο Crashgate, της εκ των προτέρων διαμόρφωσης του αποτελέσματος του αγώνα από τον Μπριατόρε – οδηγώντας τη Renault σε απαξίωση. Η γαλλική εταιρεία εξαφάνισε το όνομά της από το σπορ τα επόμενα χρόνια, αλλά οι κινητήρες της παρέμειναν.

• 2010-2013: Φέτελ και Red Bull φέρνουν τους τελευταίους τίτλους

Οι κινητήρες της Renault Sport, παρά τους κλυδωνισμούς από το σκάνδαλο, έμειναν κορυφαίοι. Η συνεργασία των Γάλλων με τη Red Bull κινήθηκε στην τεχνολογική αιχμή της εποχής και απέδωσε καρπούς με τέσσερα διαδοχικά πρωταθλήματα του Φέτελ.

• 2014-’25: Δυσκολίες στην υβριδική εποχή

Η μετάβαση στους υβριδικούς κινητήρες βρήκε τη Renault πίσω από τον ανταγωνισμό. Καθώς όλοι οι αντίπαλοι της Mercedes έμειναν για χρόνια πίσω από τη Mercedes, που είχε επινοήσει τη μεγάλη καινοτομία του split-turbo, η γαλλική εταιρεία ποτέ δεν κατάφερε να ανακάμψει πλήρως σε ισχύ και απόδοση έναντι του ανταγωνισμού.

Το 2016 η Renault επέστρεψε ως κατασκευαστής, οκτώ χρόνια μετά το φιάσκο της Σιγκαπούρης, αλλά οι στόχοι της ποτέ δεν επετεύχθησαν. Το 2021 μετονόμασε την ομάδα της σε Alpine F1 (το όνομα του σπορ βραχίονα του ομίλου Renault) και η τελευταία νίκη του κινητήρα της ήρθε με τον Εστεμπάν Οκόν στην Ουγγαρία τη χρονιά εκείνη.

Παρά τις έντονες αντιδράσεις στη Γαλλία από τους εργαζόμενους στο Βιρύ, η απόφαση για μετάβαση της Alpine F1 σε κινητήρες Mercedes από το 2026 έβαλε άδοξο τέλος σε μια ιστορία σχεδόν πέντε δεκαετιών στη Formula 1.