Ο Έλληνας που τρέχει στο νερό

Το νερό (σ.σ. της Βαλτικής) έφερε το χρυσό μετάλλιο στον Κώστα Φιλιππίδη. Ένας από τους πιο σκληρά εργαζόμενους Έλληνες αθλητές έχει να διηγείται υπέροχες εμπειρίες. Και που δεν έχει αγωνιστεί! Σε δρόμους, σε πλατείες, σε εμπορικά κέντρα μέχρι και σε λίμνες.

Παρέα με τον μέντορα του, Δημήτρη Κυτέα έχουν διασχίσει ολόκληρη την Ευρώπη με αεροπλάνο, με αυτοκίνητο, με κάθε διαθέσιμο μεταφορικό μέσο για να αγωνιστεί ο Κώστας σε μίτινγκ. Ανήκει πλέον στην ελίτ του αγωνίσματος, ο διάδοχος στο θρόνο του νικητή το 2012 Ρενό Λαβιλενί, ακόμα κι αν ο Γάλλος δεν τον είχε συμπεριλάβει ανάμεσα στα φαβορί για τα μετάλλια.

Αλλού ξεκίνησε και αλλού βρέθηκε ο Φιλιππίδης. Όπως οι περισσότεροι επικοντιστές η γυμναστική ήταν η πρώτη του επιλογή. Μεγαλωμένος στην Κυψέλη και στην “κυψέλη” του Πανελληνίου έμαθε να κάνει ασκήσεις στα στρώματα. Από τη ρόδα και την κατακόρυφο αναδείχθηκε το ταλέντο του και πήρε μεταγραφή για την Ειρήνη Περιστερίου, το σύλλογο του δύο φορές παγκόσμιου πρωταθλητή στο μονόζυγο, Βλάση Μάρα. Έφτασε μέχρι την προεθνική.

Κι αν ο Φιλιππίδης, πτυχιούχος στη διοίκηση επιχειρήσεων στο Οικονομικό πανεπιστήμιο, δεν στέριωσε στο… μονόζυγο, του έλαχε η τύχη ένας πήχης να ορίζει τον αγώνα και την καριέρα του. Το 2000 σε ηλικία 14 ετών ο δρόμος του διασταυρώθηκε με εκείνον του παλιού πρωταθλητή, Δημήτρη Κυτέα.

” Οι πρώτες μου εμπειρίες με το χειρισμό του κονταριού και η γοητεία του αγωνίσματος ήταν αρκετά για να με κρατήσουν στο επί κοντώ. Έδωσα αμέσως μεγάλη έμφαση στη βελτίωσή μου και από μικρή ηλικία κατάφερα να διακριθώ στο επί κοντώ“, είναι τα λόγια που ανήκουν στον ίδιο.

Από τις μικρές κατηγορίες (δύο τέταρτες θέσεις στο παγκόσμιο εφήβων και νέων) σιγά σιγά πέρασε στους άνδρες. Η επιτυχία ήρθε γρήγορα. Τον Αύγουστο του 2005 κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στον ανοιχτό στίβο με 5,75μ. Ήταν πρώτος στους Μεσογειακούς Αγώνες και δεύτερος στην Παγκόσμια Πανεπιστημιάδα. Είχε την τιμή να είναι ο πρώτος λαμπαδηδρόμος στην αφή της φλόγας για τους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 2006 στο Τορίνο.

Δεν άργησε να έρθει η πρώτη μεγάλη δοκιμασία στην καριέρα του. Σε έλεγχο απαγορευμένων ουσιών που υποβλήθηκε κατά τη διάρκεια του πανελληνίου πρωταθλήματος ανοιχτού στίβου στο ΟΑΚΑ, βρέθηκε θετικός στην απαγορευμένη ουσία “ετιλεφρίνη”.

Τιμωρήθηκε με αποκλεισμό δύο ετών από τους αγώνες. Όπως αποδείχθηκε χάθηκαν δίχως λόγο δύο χρόνια από την καριέρα του, χρόνια που ίσως να τον άφησαν πίσω. Ο ίδιος γράφει ” στο μοναδικό αγώνα της ζωής μου χωρίς την παρουσία του Δημήτρη, νίκησα στο πανελλήνιο πρωτάθλημα με μέτρια επίδοση αλλά το δείγμα μου βγήκε “θετικό” σε μια ουσία (ετιλεφρίνη) που μέχρι και οι ειδικοί του ντόπινγκ αγνοούσαν. Μια ουσία που ποτέ δεν είχε (και ούτε έχει έκτοτε) χρησιμοποιηθεί ως βοήθημα. Μια ουσία που ποτέ δεν πήρα. Έπρεπε στα 21 μου να βρεθώ αντιμέτωπος με το επιχείρημα “καλά, έτσι λένε όλοι”. Μετά από 1,5 χρόνο ψυχολογικής δοκιμασίας και δικαστικών αγώνων η WADA ουσιαστικά αναγνώρισε ότι η ουσία αυτή δεν βοηθά τον αθλητή, την υποβάθμισε και η IAAF αμέσως μου επέτρεψε να αγωνιστώ“.

Τον Απρίλιο 2009 επέστρεψε στην ενεργό δράση, ωστόσο η χρονιά-σταθμός στην καριέρα του ήταν η επόμενη. Στις 16 Ιανουαρίου του 2010 κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στον κλειστό με άλμα στα 5,70μ. Στον τελικό του παγκοσμίου πρωταθλήματος της Ντόχα ήταν 4ος στη μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας του.

Tα επόμενα χρόνια μέχρι το χρυσό παράσημο στο Σόποτ ο Φιλιππίδης βελτίωσε το πανελλήνιο ρεκόρ στον ανοιχτό (5,82μ. στο Diamond League της Ντόχα) και στον κλειστό στίβο (5,83μ. φέτος τον Ιανουάριο στο Λιντζ), ήταν 6ος στο παγκόσμιο της Νταεγκού το 2011, 5ος στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Ελσίνκι το 2012 και 7ος στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην πρώτη συμμετοχή του.

Τον περασμένο Νοέμβριο είχε την τύχη να γνωρίσει τον “τσάρο των αιθέρων” Σεργκέι Μπούμπκα κατά την επίσκεψη του τελευταίου στη χώρα μας για τον 31ο Κλασικό Μαραθώνιο. Ο θρυλικός Ουκρανός έδωσε συμβουλές και τον κάλεσε να αγωνιστεί στη γιορτή που διοργανώνει κάθε χρόνο στο Ντόνετσκ.

Στις 15 Φεβρουαρίου ήταν μάρτυρας στην κατάρριψη του παγκόσμιου ρεκόρ από τον Λαβιλενί, μια ιστορική πλέον στιγμή στον στίβο. Το Σάββατο στην “ERGO Arena” ο Γάλλος ανταπέδωσε την… επίσκεψη και χειροκρότησε τον Έλληνα νικητή στο Σόποτ.

“Μόνο ψηλότερα μπορεί να πάει“, μας είχε πει ο Δημήτρης Κυτέας το 2005. Δικαιώθηκε. Όπως δικαιώθηκαν απόψε και οι κόποι που έχουν κάνει οι δυο τους και οι οικογένειες τους.