Εθνική ανατροπή στη γκρίνια και τη μιζέρια: Η Ελλάδα ήταν ομαδάρα στη Σερβία γιατί βρήκε αυτό που έψαχνε

Τι να κάτσεις να αναλύσεις από τακτικής άποψης για την πρεμιέρα της Ελλάδας στο Nations League κόντρα στην Σερβία; 

Περίπατο είχαν πάει όλα με το καλημέρα σας όταν ο Ζίβκοβιτς πλήγωσε τη δεύτερη πατρίδα του και η αυτή έχασε ένα τόνο ευκαιρίες, όχι απλά για να ισοφαρίσει αλλά για να πάρει το ματς από το ημίχρονο κιόλας.

Αυτή η τεράστια ανατροπή της Εθνικής υπογράφτηκε με άφθονο ταλέντο και ψυχή. Το ποδόσφαιρο είναι άτιμο σπορ και χρειάζεται να δημιουργήσεις τις απαραίτητες συγκυρίες για να κερδίσεις στο τέλος.

Οπως και έγινε…

Το κοουτσάρισμα του Γιοβάνοβιτς σαφώς και έπαιξε σημαντικό ρόλο, ωστόσο η νίκη ήρθε γιατί η Εθνική έβγαλε ψυχή, κάτι που στα κρίσιμα παιχνίδια της προηγούμενης πρόκλησης έλειψε. Το άγχος είχε καταπιεί την ομάδα και οι συγκλονιστικοί ποδοσφαιριστές που διαθέτει το συγκρότημα πνίγηκαν στο άγχος και τη νευρικότητα.

Στο ματς με τους Σέρβους ουδεμία στιγμή υπήρξε που η Ελλάδα να έχασε τον έλεγχο. Δεν υπήρξε ούτε ένας πανικόβλητος διεθνής. Άπαντες ήταν απερίσπαστοι από τον στόχο και έβγαλαν από τη μύγα ξύγκι για να σπάσουν την τύχη των γηπεδούχων.

Δεκάδες χαμένες ευκαιρίες, όμως το πόδι δεν ξεκόλλησε από το γκάζι. Επιθέσεις κατά κύματα, ασύλληπτη ποιότητα στην επίθεση και ιδού. Αυτό το πέπλο της μιζέριας -από τους εξωγενείς παράγοντες- τσαλακώθηκε και πετάχτηκε στο καλάθι με τα άπλυτα.

Είναι σημαντικό να παρατηρήσει κανείς ότι υπάρχει η πολυτέλεια να βγαίνουν από το παιχνίδι παίκτες όπως ο Παυλίδης, ο Κωστούλας και ο Καρέτσας και στη θέση τους να μπαίνουν αρματαγωγά όπως το πολυβόλο Δουβίκας, ο αδάμαστος Τεττέη και ο πεισματάρης Ιωαννίδης. Για τον Τζόλη ας το αφήσουμε καλύτερα: Φόβος και τρόμος είναι το golden boy από τον Πεντάλoφο Θεσσαλονίκης.

Η μεσαία γραμμή απαιτούσε προσωπικότητα 

Πάμε και στο σημείο μηδέν της ιστορίας αυτής. Η πολυσυζητημένη μεσαία γραμμής της Ελλάδας ήταν αυτή που ώθησε το πράγμα.

Ο Ζαφείρης ηγήθηκε και ο Κουρμπέλης σκόρπισε τις στάχτες της κριτικής στο χορτάρι του Μίτιτς. Ειδικά για τον δεύτερο η εμφάνισή του ήταν άξια μιας συγγνώμης από τους γνωστούς άγνωστους που τους φταίνε όλοι και όλα.

Ο παίκτης του Αστέρα δεν έγινε ο απόλυτος χαφ του ποδοσφαίρου σε μια νύχτα, όμως έπαιξε τόσο καλά και ήταν τόσο σίγουρος για τις ενέργειες του στο χορτάρι που το MVP θα το έπαιρνε με περίσσια άνεση. Τα γκολ, όμως, παίρνουν τα credits σε αυτή τη ζωή, οπότε ο Δουβίκας είναι ο νικητής αυτού του άτυπου βραβείου.

Η πιο κρίσιμη στιγμή άνηκε στον τερματοφύλακα 

Επί της ουσία πάντως το παιχνίδι κερδήθηκε από τον Τζολάκη. Ο τερματοφύλακας της Χαλ το πιο κρίσιμο σημείο του αγώνα, όταν οι Σέρβοι αναθάρρησαν και ήθελαν να εκμεταλλευτούν την τύχη τους, μπόρεσε και με κάποιο μαγικό τρόπο πραγματοποίησε μαγικές επεμβάσεις που αποτέλεσαν το σύνθημα “ή τώρα ή πότε”.

Το πόση ποιότητα διαθέτει η συγκεκριμένη ομάδα σε πολλές θέσεις στο γήπεδο είναι αδιαμφισβήτητη.

Το θέμα σε αυτές τις ιστορίες όπως έχετε ήδη διαβάσει είναι να συνδυάζεις το ταλέντο με το πνεύμα. Και κακά τα ψέματα οι εθνικές ομάδες πετυχαίνουν όταν οι παίκτες θα… πεθάνουν για του συμπαίκτες και τον προπονητή τους. Μια καλή αρχή, λοιπόν, για τη δύσκολη συνέχεια. Η ομάδα δείχνει να αντέχει.