To buzzer-beater που δεν θα ξεχάσω ποτέ

Λίγη ώρα πριν αρχίσει το 5ο παιχνίδι του Παναθηναϊκού με τη Μπαρτσελόνα (και λίγες περισσότερες ώρες μέχρι το Ολυμπιακός-Εφές) οι δημοσιογράφοι του Sport24.gr καλούνται να απαντήσουν στο ποιο θεωρούν πως είναι το buzzer-beater που δεν θα ξεχάσουν ποτέ.

Οι απαντήσεις -όπως συνηθίζεται ποικίλουν- και απλώνονται από παιχνίδια της Εθνικής ομάδας, από ματς πρωταθλήματος ή Ευρωλίγκας, ως το ΝΒΑ.

“Βάλτο αγόρι μου” (φυσικά) ο Στέλιος Χαρτζουλάκης

Τι να πρωτοπείς γι’ αυτό το καλάθι; Τι να πρωτοπείς γι’ αυτήν την ανατροπή; Τα θυμάμαι και ανατριχιάζω. Είμαι με τον φίλο μου τον Γιώργο στο σπίτι του, όπου είχαμε παρακολουθήσει και τα προηγούμενα ματς της Εθνικής στο Ευρωμπάσκετ του 2005 και το γούρι δεν έπρεπε να χαλάσει.

Το πίστευα τόσο πολύ, που ακόμα κι όταν ήμασταν στο -7 από τους Γάλλους 47” πριν το τέλος σε εκείνον τον αλησμόνητο ημιτελικό, γυρνάω και λέω στον Γιώργο: “Γυρίζει ρε, μην φοβάσαι”. “Μακάρι ρε” μου απαντάει και αμέσως πιάνουν δουλειά ο Παπαλουκάς και οι υπόλοιποι. Για να έρθει στο τέλος ο Διαμαντίδης και με αυτό το οριζόντιο σουτ του να τους αποτελειώσει, βάζοντας το σπουδαιότερο τρίποντο της καριέρας του για το 67-66. Ο Χατζηγεωργίου να φωνάζει “το ‘βαλε, το ‘βαλε” κι εγώ να έχω βγει στο μπαλκόνι και να ουρλιάζω.

Τελικός για την Ελλάδα κόντρα στον Νοβίτσκι και την παρέα του, πάλι στο σπίτι του Γιώργου, και φυσικά το γούρι δεν χάλασε.

Το τρίποντο του Ζήση ο Βασίλης Δελής

Υπάρχουν πολλά όμορφα buzzer beater που χάρισαν προκρίσεις ή τίτλους, όπως για παράδειγμα το τρίποντο του Διαμαντίδη με τη Γαλλία ή το καλάθι του Γιώργου Πρίντεζη πέρυσι στην Κωνσταντινούπολη στον τελικό του Ολυμπιακού με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Παρόλα αυτά, θα διαλέξω ένα εξίσου όμορφο, αλλά πιο δύσκολο buzzer beater. Εκείνο του Νίκου Ζήση απέναντι στην Εφές το 2005 για το “Top-16” της Ευρωλίγκας.

Η ΑΕΚ τότε είχε βρεθεί πίσω στο σκορ ακόμα και με 13 πόντους, όμως ο Νίκος Ζήσης, έπειτα από καλάθι του Πρκάτσιν (69-67 για τους Τούρκους 6 δευτερόλεπτα πριν το τέλος) πήρε τη μπάλα, παραπάτησε, πρόλαβε να σηκωθεί όρθιος και με ένα απίστευτο buzzer beater χάρισε μία πολύ σημαντική τότε νίκη στην ΑΕΚ. θυμηθείτε το σουτ στο σχετικό βίντεο…

Νίκος Παπαϊωάννου: Ένα σουτ, ένας τίτλος (Τζόρνταν)

Από τη 12 σειρά του Delta Center, την έδρα των Utah Jazz, στις 14 Ιουνίου του 1998, είδα τον Michael Jordan μ’ ένα σουτ να κερδίζει ταυτόχρονα ένα ματς κι έναν τίτλο. Οποια άλλα buzzer beater –ακόμα και του ίδιου του… Θεού του μπάσκετ- είχα δει πριν και όσα έχω δει μέχρι σήμερα, σε οποιοδήποτε επίπεδο, είναι … απλές οδοντόκρεμες μπροστά στην τελευταία πινελιά της καριέρας του Air Jordan με τη φανέλλα των Bulls.

Χωρίς τάιμ άουτ και αμέσως μετά το δικό του κλέψιμο στον Karl Malone, ο Jordan κατέβασε την μπάλα. Ο θόρυβος στο γήπεδο μου τρυπούσε τ’ αυτιά. Η αγωνία στο κατακόρυφο. Η Γιούτα είχε το προβάδισμα με 86-85. O Jordan έδειχνε χαλαρός. Με μία ντρίμπλα κι ένα… χάδι -με το αριστερό του χέρι- στην μέση του Bryon Russell, τον έβγαλε εκτός φάσης. Και τότε σηκώθηκε, σούταρε και η μπάλλα πέρασε με γλύκα το διχτάκι για το 87-86, στα 5.2 δευτερόλεπτα. Κράτησε το χέρι ψηλά, σαν έναν ζωγράφο που υπογράφει το έργο του. Ο κόσμος σίγησε. Η σιωπή ήταν εκκωφαντική! Μετά από λίγα λεπτά ο Jordan σήκωνε το 6 του πρωτάθλημα και το 6 βραβείου MVP των τελικών. Εκανε το 6/6 με τον πιο εντυπωσιακό, όμορφο και αξέχαστο –για μένα- τρόπο.

Το κάτι σαν σουτ του Πρίντεζη ο Βαγγέλης Σταματόπουλος

Κάτι μαγικό πρέπει να έχει η Κωνσταντινούπολη, δεν μπορεί να δοθεί άλλη εξήγηση για το γεγονόςπως μέσα στον 21ο αιώνα και σε απόσταση επτά χρόνων η ίδια πόλη φιλοξένησε δύο από τους πιο συγκλονιστικούς τελικούς στην ιστορία όλων των σπορ. Το 2005 συντελέστηκε η πιο απίστευτη ανατροπή σε τελικό Champions League ενώ πέρυσι έγινε η μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ με το “θαύμα” του Ολυμπιακού και την κατάκτηση της Ευρωλίγκας.

Πιο αξέχαστο buzzer beater λοιπόν από το καλάθι του Πρίντεζη ύστερα από την ασίστ του Σπανούλη δεν θα μπορούσε να υπάρξει για μένα. Για 28′ στο καζάνι τη κόλασης με τη διαφορά να φτάνει στο -18 και με όλα τα δεδομένα κόντρα και μέσα σε 12’… παράδεισος. Εκεί ένιωσα πως έφτασα και εγώ όταναγκάλιασα σχεδόν δακρυσμένοςκαι σε κατάσταση-σοκτη σύζυγό μου(την οποία είχα παρακαλέσει για γούρι να φορέσειT-shirt από το Eυρωπαϊκό του 1997αλλά κατά τη διάρκεια του αγώνα μου έλεγε συνέχεια “Τι πανηγυρίζεις, όλο πίσω στο σκορ είστε”)μετά το “χουκ” του Πρίντεζη, με τις ιαχέςπάντως να”καταπνίγονται” ελέω της κορούλας μου στην κούνια.

Όπωςσυνηθίζω να λέω “με αυτό το buzzer beater αποκαταστάθηκεέστω καθυστερημέναη “αδικία” του Τελ Α Αβίβ με τη Μπανταλόνα”. Όπως συνηθίζει να λέει ο πολύ καλός φίλος Παναγιώτης Γκαραγκάνης: “το καλάθι της ζωής μας”…

To τρίποντο του Πέτζα ο Θοδωρής Κουνάδης

Τα ουρλιαχτά μου για το καλάθι του Πρίντεζη στην Πόλη ή το τρίποντο του Διαμαντίδη στο Βελιγράδι ακόμα ηχούν στ’ αυτιά μου. Στιγμές που μόνο ο αθλητισμός μπορεί να προσφέρει, όσο κλισέ και να ακούγεται. Τα θεωρώ όμως εκτός συναγωνισμού σε αυτό το θέμα. Και θα προχωρήσω σε ένα αξέχαστο buzzer-beater που με “πόνεσε”. Γιατί τα δευτερόλεπτα που πάντα θα υπάρχουν στις μνήμες σου δεν είναι μόνο όσα σου προκαλούν έκσταση, χαρά, ευτυχία. Αλλά και αυτά που “παγώνουν” τον χρόνο, αυτά που μοιάζουν κάρφωμα κατευθείαν στην καρδιά.

Όπως το τρίποντο του Στογιάκοβιτς στον ημιτελικό του ΣΕΦ ανάμεσα σε Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ το 1998. Το σκορ 55-55, η μπάλα πηγαίνει στα χέρια του Πέτζα 16″ πριν το τέλος. Την κρατάει, την κρατάει, την κρατάει και με την λήξη σηκώνεται για τρεις. Μπροστά μου. Η ανάσα μου κόβεται. Επανήλθε απλά για να… επιβιώσω. Υπερβολική περιγραφή; Μπορεί, αλλά μιλάμε πάντα για εικόνες στα μάτια ενός παιδιού μέσα στο γήπεδο. Τουλάχιστον μετά από χρόνια μπορώ να λέω ότι είδα την τελευταία μεγάλη παράσταση του Πέτζα στην Ελλάδα πριν αναχωρήσει για το ΝΒΑ. Και ας με “πλήγωσε”.

Του Αλεξάντερ Μπέλοφ (σαν κι αυτό κανένα άλλο) ο Γιάννης Φιλέρης

Εντάξει, έχουμε βάλει ως Έλληνες πολλά buzzer beater. Αλλά σαν αυτό του 1972 … δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται να υπάρξει. Ο τελικός του ολυμπιακού τουρνουά του Μονάχου, είναι ο πιο αμφιλεγόμενος όλων των εποχών, ακόμη και σήμερα, 41 χρόνια μετά. Ο Νταγκ Κόλινς με δυο βολές έγραψε το 50-49. Απέμεναν 3”. Οι Σοβιετικοί έκαναν την επαναφορά, αλλά ο (μακαρίτης) κόουτς Κοντράσεφ της ΕΣΣΔ ζητούσε τάιμ-άουτ, ενώ οι παίκτες του έπαιζαν τη μπάλα απέξω!.

Το χρονόμετρο έδειχνε ακόμη ένα δευτερόλεπτο κι εκεί έγινε το μπέρδεμα. Στην δεύτερη επαναφορά… ο χρόνος ήταν μόλις 1”. Οι Σοβιετικοί δεν πρόλαβαν να κάνουν τίποτε και οι Αμερικανοί μπήκαν να πανηγυρίσουν το χρυσό μετάλλιο, που δεν έμελλε να πάρουν ποτέ.Οι διαιτητές αποφάσισαν την …επανάληψη των τριών δευτερολέπτων.

Ο κόσμος βγήκε από το παρκέ, ο Εντέσκο που είχε περάσει σαν αλλαγή στη θέση του Ζαμουρχαμέντοφ, έκανε …μπέιζ-μπολ πάσα (τραγική ειρωνεία για τους Αμερικανούς δηλαδή) σημαδεύοντας κατευθείαν τον (επίσης μακαρίτη) Αλεξάντερ Μπέλοφ. Μια προσποίηση,δυο Αμερικανοί στο έδαφος, ένα λέι-απ και το 51-49 υπέγραψε την πρώτη ήττα των ΗΠΑ σε Ολυμπιακούς Αγώνες,Οι Αμερικανοί τρελάθηκαν, αρνήθηκαν να πάρουν τα αργυρά μετάλλια (έγινε ψηφοφορία μέσα στην ομάδα με δυο να μειοψηφούν, όπως αποκαλύφθηκε είκοσι χρόνια μετά) στην απονομή, αλλά αυτό το καλάθι του Αλεξάντερ Μπέλοφ παραμένει το κορυφαίο και το πιο συναρπαστικό μπάζερ-μπίτερ όλων των εποχών!

Το “βάλ’το αγόρι μου” και η Αντωνία Μαραγούσια

Κακά τα ψέματα… Όταν ακούω buzzer beater στο μυαλό μου έρχεται εκείνο το φοβερό τρίποντο του Δημήτρη Διαμαντίδη στον ημιτελικό με τη Γαλλία στο Ευρωμπάσκετ του 2005. Θα μπορούσα να σκεφτώ το δίποντο του Γιώργου Πρίντεζη στην Πόλη, που το έζησα και live, το τρίποντο του Σλούκα από το… σπίτι του πέρσι κόντρα στη Γαλατάσαραϊ, ή εκείνο του Τεόντοσιτς στο Μουντομπάσκετ του 2010, με το οποίο η Σερβία απέκλεισε την Ισπανία, αλλά όχι…

Καταλήγω στο τρίποντο εκείνο που ήταν το κερασάκι στην τούρτα μίας φοβερής ανατροπής για την Εθνική ομάδα μπάσκετ. Στο 1.12” πριν το τέλος του αγώνα, ο Τόνι Πάρκερ έγραψε το 58-51 κι όλα έδειχναν πως η Εθνική θα έχανε την ευκαιρία να φτάσει μέχρι τον τελικό του Ευρωμπάσκετ. Ακολούθησε το 53-60 και το 55-62 με τη διαφορά σταθερά στους 7 πόντους. Οι διεθνείς ωστόσο δεν τα παράτησαν… Αποκορύφωμα το τρίποντο του Διαμαντίδη στα 3” πριν τη λήξη και οι πανηγυρισμοί για το τελικό 66-67 και την πρόκριση στον μεγάλο τελικό της διοργάνωσης.

Το τρίποντο του “ματωμένου” Ζήση ο Ηλίας Αναστασιάδης

Μάρτιος 2005, κλειστό Γαλατσίου και η ΑΕΚ παίζει με την Εφές Πίλσεν για το Top-16 της Ευρωλίγκα. Στο 25′, ο Ντοθράκι (αν βλέπεις Game of Thrones, θα με καταλάβεις) Κάγια Πεκέρ ευστοχεί σε ένα κάταγμα στη μύτη του Νίκου Ζήση, ο οποίος όχι μόνο συνεχίζει το ματς, αλλά με ένα τρίποντο με πλάτη(!!!) κάνει το 70-69 και ο Μαχμούντι δοκιμάζει μερικά βολέ στο κλειστό.

Ηρωικός, ‘προικισμένος’, παιχταράς, ατρόμητος. Μπορούμε να περάσουμε τη μέρα βρίσκοντας επίθετα για τον Νίκο Ζήση εκείνης της βραδιάς με τον ματωμένο επίδεσμο να έχει βγει απ’ το ένα ρουθούνι. Έτσι κι αλλιώς, όλη η ανατροπή ήταν δικό του έργο. Η ΑΕΚ έχανε σε όλο το ματς κι εκείνος τέλειωσε την ανατροπή με 22 πόντους και TO τρίποντο.

Στα αξιοσημείωτα του βίντεο, ο ως συνήθως εκτός τόπου και χρόνου Γιάννης Φιλίππου που συγχαίρει στα αποδυτήρια τον Ζήση λες και κέρδισε το ματς με ελεύθερες βολές.

Το τρίποντο του Στιβ Κερ (που ανήκει στον MJ 23) ο Μάνος Μίχαλος

Η πρώτη σκέψη μου ήταν το The Shot του Μάικλ Τζόρνταν απέναντι στους Κάβαλιερς το 1989, όχι μόνο για τη σημασία της νίκης και για τη σημασία του πρώτου winning shot του κορυφαίου παίκτη στην ιστορία του ΝΒΑ, αλλά και για τον trademark πανηγυρισμό αμέσως μετά. Όμως, στη συνέχεια σκέφτηκα το 1998, που πάλι (έστω και με λίγα δευτερόλεπτα
να απομένουν) καθαρίζει τον τίτλο μόνος του, αφήνοντας όλη τη Γιούτα με ανοιχτό το στόμα (σε μία από τις κλασικότερες φωτογραφικές στιγμές του ΝΒΑ).

Μπα, ούτε αυτό. Θα επιμείνω όμως, με Μπουλς και Μάικλ Τζόρνταν. Συγκεκριμένα, θα διαλέξω το 1997 και την απόδειξη ότι ο Τζόρνταν δεν είναι απλώς ένας τεράστιος σκόρερ, ένας άφταστος παίκτης, ένα εξαιρετικός αθλητής και το μεγαλύτερο brand name του παγκόσμιου αθλητισμού. Ήταν ένας νικητής, όπως κανείς άλλος, που θα έκανε τα πάντα, για να μη χάσει, ακόμη και το να δώσει τη θέση του “ήρωα” σε άλλον. Στον Στιβ Κερ, δηλαδή, που ένα χρόνο πριν το τέλος της μεγάλης ομάδας των Μπουλς, ευστοχεί στο πιο σημαντικό σουτ στην καριέρα του.

Νωρίτερα, στο τελευταίο τάιμ άουτ, όπως θα δείτε και στο βίντεο, ο Τζόρνταν λέει στον Κερ να περιμένει, γιατί θα δώσει σε αυτόν την μπάλα. “Θα είμαι έτοιμος” απαντάει ο Κερ, που ως τότε ήταν απλώς ένας πολύ καλός σουτέρ. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, έμεινε στην ιστορία. Είναι αυτές οι μεγάλες στιγμές που μπορείς να κερδίσεις, αν βρεθείς δίπλα στους κατάλληλους ανθρώπους.

Το τρίποντο του Ζήση με την Αυστραλία ο Δημήτρης Κεφαλάς

Το τρίποντο του Ζήση με την Αυστραλία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπάσκετ το 2006. Ήταν το αμέσως επόμενο buzzer beater μετά το επικό τρίποντο του Δημήτρη Διαμαντίδη με την Γαλλία στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ 2005. Παιχνίδι που στα χαρτιά φάνταζε εύκολο για την Ελλάδα ολοκληρώθηκε με μία αναπάντεχη ανατροπή. Λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα είχε ισοφαρίσει ο Φώτσης, επίσης με τρίποντο. Η Ελλάδα νίκησε 72-69 και πέρασε ως πρώτη τον όμιλο φθάνοντας μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης αποκλείοντας τις ΗΠΑ του ΛεΜπρον Τζέιμς στα ημιτελικά.

Του Σάσα Τζόρτζεβιτς η Νίκη Μπάκουλη

Ευκολάκι! Αυτό του Σάσα Ντζόρτζεβιτς, το 1992. Ολόκληρη Ευρωλίγκα το έχει χαρακτηρίσει ως «miraculous buzzer beater» και το έχει κατατάξει μεταξύ “των πιο απίστευτων σουτ στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ”. Ποια είμαι εγώ να την αμφισβητήσω κοτζάμ διοργανώτρια αρχή;

Ηταν η πρώτη –και η μόνη μέχρι τη σήμερον ημέρα – φορά που ανέβηκε στην κορυφή της Ευρώπης η Παρτίζαν. Ηταν και η πρώτη κούπα του τύπου που στα χρόνια που θα ακολουθούσαν θα πάθαινε… θλάση δελτοειδούς μυ από τις άρσεις.

Ο μαυρομάλλης, τότε Ζέλικο Ομπράντοβιτς, είχε μόλις πετάξει τα σορτσάκια, για να βάλει τα κοστούμια. Η Γιουγκοσλαβία γινόταν χίλια κομμάτια και οι εκπρόσωποι της στην Ευρωλίγκα δεν θα γνώρισαν τι είναι αυτό το… εντός έδρας έως τα προημιτελικά. Εν τοιαύτη περιπτώσει, η Παρτίζαν πήγε στο Βόσπορο, πήγε και στον τελικό, όπου στις 14/4 συνάντησε τη Μπανταλόνα. Στα 8’’ πριν το τέλος, ο Τόμας Γιοφρέσα θα διαμόρφωνε το 70-68, που ο Ντζόρτζεβιτς θα “άλλαζε” σε 70-71, με σουτ που… όχι δείτε το ξανά και πείτε μας: δεν ήταν πέρα από κάθε λογική;

Το καλάθι του Πρίντεζη (που ξεπέρασε τον Διαμανατίδη) ο Φώντας Σέμπρος

Μέχρι λίγο καιρό πριν το κορυφαίοbuzzer-beater ήταν το τρίποντο του Διαμαντίδη στον ημιτελικό με την Γαλλία, το οποίο είχα παρακολουθήσει στο ΜΠ Έβρος, όπου βέβαια την στιγμή εκείνη ακούστηκαν απίστευτες φωνές από όλο τον Ναύσταθμο της Σαλαμίνας (υπηρετούσα στο Πολεμικό Ναυτικό [σειρά 05Β], για όσους δεν το κατάλαβαν).Πριν από σχεδόν ένα χρόνο όμως είδα στα γραφεία του Sport24.gr, κάτι που φάνταζε ακόμη πιο απίστευτο, το καλάθι του Πρίντεζη στην ακόμη μεγαλύτερη ανατροπή του Ολυμπιακού κόντρα στην ΤΣΣΚΑ στον τελικό της Euroleague. Είπα εν συνεχεία και την ατάκα για τον Πρίντεζη που πέρασε στην ιστορία: “Μην ξαναπαίξεις μπάσκετ, δεν χρειάζεται…”

Το game-winner του Ντέρεκ Φίσερ ο Στέφανος Τριαντάφυλλος

Οι γραφικότητες του Μπάτη την περασμένη βδομάδα ουσιαστικά μου απαγόρευσαν να γράψω ξανά για το Κουκάκι. Και αν μη τι άλλο από buzzer-beater άλλο τίποτα. Θα μπορούσα να γράψω χιλιάδες λέξεις για τη “βόμβα” του Πεζούλα που άλωσε το απόρθητο Μαρκόπουλο, για το τρίποντο του Πανουργιά στη λήξη της τρίτης παράτασης με τον Προμηθέα, τη “μαχαιριά” με ταμπλό του Αλωνηστιώτη στον Γέρακα ή το φετινό game-winner του Σιδερή στο Μενίδι και τις πανηγυρικές μπουνιές που έφαγε. Θα συγκρατηθώ, όμως, παρά το γεγονός ότι αυτά τα καλάθια που τα ζεις από μέσα, είναι αυτά που πραγματικά δεν μπορείς να ξεχάσεις.

Ανασκευάζω την ερώτηση σε “αγαπημένο buzzer-beater που δεν ήσουν μπροστά” και θα επέλεγα το απίθανο σουτ του Ντέρεκ Φίσερ στον 5ο παιχνίδι των Lakers με τους Spurs. Είναι μια φάση που δεν… ξαναγίνεται ούτε σε χίλια χρόνια. Όχι μόνο επειδή ήταν ένα δύσκολο σουτ. Ούτε επειδή το ρολόι έδειχνε 0.4” πριν μπει η μπάλα από το πλάι. Κυρίως επειδή έγινε εκτός έδρας κι ενώ προηγουμένως ο Τιμ Ντάνκαν είχε βάλει το δικό του πολύ μεγάλο σουτ. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, κυρίως επειδή είμαι γνήσιος φαν των “Σπιρουνιών” και με πόνεσε πολύ.

Ποιο είναι το buzzer-beater που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;