Οι νίκες των Σιμεόνε και Αντσελότι

Κάθε φορά που σκέφτομαι αυτά που έχει πετύχει ο Diego Simeone στην Atletico Madrid ξεχνάω πολλά. Και κάθε φορά υπάρχει κάτι καινούριο που πέτυχε τον προηγούμενο μήνα, την προηγούμενη αγωνιστική. Δεν είναι μόνο ότι από τον Δεκέμβρη του 2011 που ανέλαβε έχει κατακτήσει 1 Super Cup Ευρώπης, 1 Κύπελλο Ισπανίας, 1 Europa League.

Το έχει κάνει ουσιαστικά με τους παίκτες που υπήρχαν ήδη στην ομάδα. Με το club να έχει κέρδη από τις αγοραπωλησίες. Είναι ατελείωτη η λίστα των επιτευγμάτων του Αργεντινού. Έχει βελτιώσει σχεδόν όλους τους παίκτες. Πολύ. Κι ας έχει αλλάξει σε μερικούς θέση/ρόλο. Διεκδικεί το πρωτάθλημα από τις Real Madrid και Barcelona που έχουν σχεδόν τετραπλάσιο μπάτζετ.

Διδάσκει πώς εφαρμόζεις το 4-4-2 στη σημερινή εποχή. Έκανε ΟΜΑΔΑ ένα συνονθύλευμα, που είχε στο μυαλό του να παίζει μόνο επίθεση. Διέλυσε τα πολλά εγώ που υπήρχαν. Έχει εξαφανίσει ένα από τα μεγαλύτερα κόμπλεξ της ιστορίας. Αυτό που είχε η Atletico απέναντι στη Real. Και σταματάω να αναφέρομαι στα παράσημα του Simeone για να σταθώ λίγο στο τελευταίο. Με αφορμή το ντέρμπι της Μαδρίτης.

Η Atletico έπαιζε κάτι σαν τελικό πρωταθλήματος. Απέναντι στην πρώτη της βαθμολογίας, Real. Η οποία για πάρα πολλά χρόνια την κέρδιζε πριν καν γίνει το ματς. Και πριν λίγες εβδομάδες την είχε αποκλείσει εύκολα από το Κύπελλο. Και είναι και φορμαρισμένη. 0-1 στο 3′. Λίγα λεπτά μετά ο διαιτητής δε δίνει πέναλτι στην Atletico. Δεν εξετάζω καν αν ήταν ή όχι. Δε θέλω να μπω σε κουβέντα για διαιτησίες. Απλά ότι οι παίκτες των Rojiblancos πίστευαν πως αδικήθηκαν σε εκείνη τη φάση.

Προσθέστε τώρα σε όλα αυτά το μπάτζετ που λέγαμε πιο πάνω, που σημαίνει παίκτες που κάνουν τη διαφορά. Βάλτε και το βάρος της φανέλας που τόσο σας αρέσει. Σημειώστε και ότι η Atletico είναι μια ομάδα που προτιμάει να περιμένει, να μην έχει την μπάλα. Έχετε μαζεμένες τις δικαιολογίες που χρησιμοποιούνται πιο συχνά. Σχεδόν από όλους. Μπάτζετ, σφαγές, γρήγορο γκολ μπλα μπλα μπλα. Κουραφέξαλα. Οι παίκτες του Simeone πήραν την μπάλα, ταλαιπώρησαν την άμυνα της Real, περιόρισαν τους μεγάλους της παίκτες, εφάρμοσαν εξαιρετικά το πλάνο του προπονητή τους, έβαλαν δύο γκολ, 2-1 πριν λήξει το ημίχρονο.

Θα μπορούσε να βγει το 45λεπτο με τη Real να προηγείται. Μικρή η διαφορά. Εξάλλου, στο δεύτερο μέρος οι γηπεδούχοι αφού έχασαν ευκαιρίες για το 3-1, έμειναν από δυνάμεις, ο Simeone άργησε να κάνει αλλαγές, ο Ancelotti βοήθησε με τις δικές του και ο αγώνας έληξε 2-2. Δεν αλλάζει η ουσία. Οι Colchoneros είναι ΟΜΑΔΑΡΑ. Η οποία δεν πεθαίνει. Εκεί που θα πεις «μας τελείωσε, δεν έχει άλλες υπερβάσεις», θα έρθει να σου θυμίσει πως δε θες να τα βάλεις μαζί της.

Η ομάδα του Simeone έχασε ευκαιρία στο ντέρμπι. Όπως έχασε και με την Barcelona. Κι εδώ έχουμε ακόμα μια νίκη της. Στο γεγονός δηλαδή πως πλέον μετά από 2-2 με τη Real, με τα δεδομένα που αναφέραμε πιο πάνω, αρκετοί θα δουν το ποτήρι μισοάδειο. Θα πουν «καλό αποτέλεσμα, αλλά μπορούσε τη νίκη». Βλέπουν στα σοβαρά την Atletico ως διεκδικήτρια του τίτλου. Στο ίδιο επίπεδο με Real και Barcelona. Δεν αρκούν οι ισοπαλίες απέναντί τους.

Και πάλι όμως «η ομάδα έδειξε πως είναι ζωντανή. Αυτό ίσως ενοχλεί κάποιους, αλλά είμαστε ακόμα ζωντανοί. 3 βαθμούς από την κορυφή, με 12 παιχνίδια να απομένουν, είναι πολύ καλό». Λόγια του Simeone. Ο οποίος ρωτήθηκε αρκετές φορές για τη διαιτησία και δεν έκανε σχόλιο. Μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει την Atletico «βρώμικη» ομάδα. Δίκιο έχει. Περίπου. Είναι αλήτες που πολεμάνε μέσα πάνω στο χορτάρι με κάθε τρόπο. Στο όριο. Σπάνια το ξεπερνάνε. Είναι ύπουλοι. Σπάνια γίνονται επικίνδυνοι για τον αντίπαλο. Τα χρόνια της αλάνας δεν αναπολείτε κύριοι;

Ορίστε. Αυτοί οι τύποι θα ματώσουν και θα σε ματώσουν. Πρόσεξε όμως. Όταν μιλάμε για ομάδα, δύσκολα θα βρεις κάποια καλύτερη φέτος. Και μην μπερδεύεσαι από το ξύλο που ρίχνουν. Ξέρουν να παίζουν ποδόσφαιρο. Και βελτιώνονται διαρκώς. Κι ας είναι λίγοι. Κι ας μην μπορούν να έχουν συνέχεια την ίδια ένταση. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες για αυτούς. Αν θα σηκώσουν κούπα; Όχι λέω. Εγώ και πολλοί άλλοι. Αυτοί είναι ζωντανοί όμως. Και δεν έχουν όρια. Οπότε, ναι, φαβορί η Real, η Bayern, όποιος άλλος θέλετε. Όσο πιο ψηλό το ταβάνι, τόσο το καλύτερο. Όσο πιο μεγάλη η πρόκληση, τόσο αγριεύει το θηρίο.

Για αυτό και ο Ancelotti, δεν ήταν απογοητευμένος που δεν πήγε στο +6, αλλά ικανοποιημένος που δεν επέστρεψε σε τριπλή ισοβαθμία. Ο Ιταλός όπως έχουμε πει έχει βρει την άκρη, αλλά ακόμα μπερδεύεται καμιά φορά. Στα δύο μεγάλα ματς του πρώτου γύρου είχε δυσκολέψει την ομάδα του, την είχε ανακατέψει. Την Κυριακή επέλεξε τους Coentraο και Arbeloa αντί των Marcelo και Carvajal, πηγαίνοντας πιο προσεκτικά, πιο συγκρατημένα. Δεν του βγήκε. Βοήθησε με τις αλλαγές όμως (άλλαξε τα μπακ κι έβαλε τον Isco αντί του Di Maria).

Βέβαια η Real είχε προβλήματα κυρίως επειδή της έλειπε δύναμη στα χαφ και δεν έπαιρνε βοήθειες στο χτίσιμο των επιθέσεων από τους Bale και Cristiano. Για αυτό χρειάζονταν πιο επιθετικά, δημιουργικά μπακ. Και τα δύο είναι κάτι που τα γνωρίζουμε λίγο-πολύ. Κι εκτός του ότι δε γίνεται να τα κάνεις όλα καλά, μην ξεχνάμε πως οι Merengues δεν έχουν πάνω από δύο μήνες που βρήκαν την κατεύθυνσή τους. Άρα και δρόμο ακόμα να διανύσουν και πράγματα να βελτιώσουν.

Κατά τα άλλα επειδή αναφέρθηκα πιο πάνω στη σύγχυση του Ancelotti σε ορισμένες περιπτώσεις, το πρόβλημα νομίζω το φανέρωσε και ο ίδιος με μια δήλωσή του μετά το ματς: «Δεν υπάρχει κάποιος που να σκέφτεται την 11άδα περισσότερο από εμένα». Το οποίο κανονικά δεν είναι πρόβλημα, αλλά με βάση και τα δείγματα που έχουμε φέτος, με κάνει να σκέφτομαι πως καμιά φορά το παρασκέφτεται ο Ιταλός. Συμβαίνει με αρκετούς. Από τη στιγμή που έχει βάλει βάσεις, δεν είναι μεγάλο πρόβλημα. Το σημαντικό είναι να βελτιώνει κομμάτια του παιχνιδιού στα οποία υστερεί.

Όπως από την τελευταία φορά που είχα γράψει για αυτήν , έχει βρει καλύτερες συνεργασίες στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου, έτσι πρέπει να βρει λύσεις όταν απαιτείται παραπάνω δύναμη ή/και όταν ο αντίπαλος περιορίζει τα χαφ της και δεν τους επιτρέπει να κάνουν παιχνίδι. Αυτά κυρίως για να γίνει καλύτερη ομάδα. Να λειτουργεί καλύτερα και περισσότερο ως σύνολο.

Για παράδειγμα, προφανώς είναι επιλογή και μια θεμιτή προσέγγιση οι Bale και Cristiano να μένουν πολλή ώρα ψηλά και να έχουν κυρίως εκτελεστικό ρόλο. Αυτός εξάλλου είναι κι ένας λόγος που υπάρχει πλέον 3άδα στα χαφ. Απλά σε κάποιες περιπτώσεις θα πρέπει και οι δύο να δίνουν περισσότερες βοήθειες, τόσο στην ανάπτυξη, όσο και στην άμυνα. Από εκεί και πέρα, όπως αποδείχτηκε και στο Calderon, πολύ συχνά αρκούν μεμονωμένες στιγμές ποιότητας για να έρθουν τα αποτελέσματα.

Η Primera είναι μάχη τριών ομάδων, που μάλλον ως τέλος θα είναι κοντά. Οι δύο από τους τρεις προπονητές έχουν κερδίσει ήδη σημαντικές μάχες, έχουν πάρει σπουδαίες νίκες. Για τον Simeone τα είπαμε. Και δε χρειάζεται να τα λέμε δηλαδή. Το έργο μιλάει από μόνο του. Ο Ancelotti έχει καταφέρει να ηρεμήσει τη Real κι έχει επικεντρώσει την κουβέντα στο ποδόσφαιρο, σε όσα γίνονται στον αγωνιστικό χώρο. Κι αυτό είναι παράσημο. Κι έχει προβάδισμα για την κούπα επειδή έχει περισσότερους ποιοτικούς ποδοσφαιριστές. Ποιότητα διαθέτει και ο Martino στην Barcelona, αλλά έχει και μπερδεμένο ρόστερ. Και μάχες που πρέπει να κερδίσει, αλλά δεν μπορεί να τις κερδίσει πριν το καλοκαίρι. Αν τις κερδίσει. Σε κάθε περίπτωση… 64-63-61 κι ακόμα δύο πολύ μεγάλα ματς. Ας το χαρούμε.

Για σχόλια, παρατηρήσεις και περισσότερη κουβέντα μπορείτε να με βρείτε και στο twitter ως @sokinside