Ο διάλογος συνεχίζεται…

Η ισοπαλία στο “Κλεάνθης Βικελίδης” σταμάτησε το νικηφόρο σερί του Ολυμπιακού και έδωσε το σύνθημα για νέα γκρίνια στα σχόλια στο live blog του SUPER BALL, αλλά και στον Τύπο.

Απολύτως λογικό αν σκεφτούμε πως αφενός έχει καλλιεργηθεί η αίσθηση πως ο Ολυμπιακός θα κερδίζει πάντα και παντού και αφετέρου ήρθε αυτή η τρομερή αποθέωση για τους αγώνες με Ξάνθη και Μονπελιέ. Συνήθως ισοπεδωτική χαρακτηρίζουμε μια αρνητική κριτική, αλλά η αλήθεια είναι πως ισοπεδωτική μπορεί να είναι κι η αποθέωση.

Η εμφάνιση του Ολυμπιακού απέναντι στην Ξάνθη αντιμετωπίστηκε ως ο αγώνας που έλυσε όλα τα προβλήματα κι έδωσε απαντήσεις από την πλευρά της ομάδας και του προπονητή. Κι αυτό λόγω του τελικού σκορ, του εκπληκτικής ομορφιάς γκολ του Τζιμπούρ και της διάθεσης των παικτών να παίξουν μπάλα κι αφού το ματς είχε κριθεί.

Γιατί όπως συζητούσαμε και στο τότε κείμενο στο contra.gr με τίτλο “Ο μονόπλευρος Ολυμπιακός του Ζαρντίμ”, λίγα πράγματα ήταν διαφορετικά απέναντι στην Ξάνθη σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια. Πάλι από στημένες φάσεις είχε βρει γκολ ο Ολυμπιακός, πάλι δεν είχε βρει τρόπο να φτιάξει πολλές ευκαιρίες απέναντι σε οργανωμένη άμυνα μέχρι να έρθει το πρώτο γκολ, πάλι έπαιζε μόνο από τα αριστερά, πάνω στα κέφια παικτών όπως ο Αμπντούν κι ο Χολέμπας.

Τι διαφορετικό είδαμε στο “Κλεάνθης Βικελίδης” που να δικαιολογεί τις αντιδράσεις; Από στημένο ήρθε το 2-2, από ένα πολύ γενναιόδωρο πέναλτι ήρθε το 1-1. Μονίμως από τα αριστερά έπαιζε ο Ολυμπιακός, χάρις στα κέφια του Αμπντούν, που έμοιαζε με τον Διαμαντίδη σε κακή μέρα του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ, και στον Χολέμπας που ερχόταν πίσω του. Απλώς αυτή τη φορά τον περίμενε μια ομάδα πιο οργανωμένη από την Ξάνθη, απλώς αυτή τη φορά ο Ολυμπιακός βρέθηκε πίσω στον σκορ, απλώς αυτή τη φορά δεν κέρδισε.

Όσο δίκιο είχαν λοιπόν τα αποθεωτικά πρωτοσέλιδα και άρθρα για την νίκη επί της Ξάνθης, αλλά τόσο δικαιολογημένες είναι οι κραυγές απόγνωσης και κριτικής τώρα. Κι όποιος είχε φροντίσει να κοιτάξει το χορτάρι κι όχι το σκορ απέναντι στην Ξάνθη, δεν έχει κανέναν λόγο να εκπλήσσεται και να γκρινιάζει τώρα.

Τα ίδια προτερήματα και τα ίδια ελαττώματα είδαμε. Κι αν θέλουμε να είμαστε 100% ρεαλιστές, μπορεί στην Θεσσαλονίκη ο Ολυμπιακός να ήταν και πάλι μονόπλευρος και χωρίς ξεκάθαρο συνολικό σχέδιο στην επίθεση, αλλά τουλάχιστον έφτιαξε για πρώτη φορά αρκετές φάσεις στην κανονική ροή του αγώνα, απέναντι σε μια ομάδα που τον περίμενε καλά οργανωμένη.

Αυτές τις ευκαιρίες που σπατάλησε ο Μήτρογλου, που ήταν σε κακή μέρα, τις είχε φτιάξει σε κάποιο άλλο ματς και δεν τις θυμάμαι; Τις έφτιαξε στα Γιάννενα, που είχε ευκαιρίες μόνο από στημένα και πέτυχε το πρώτο γκολ από πίεση και κλέψιμο ψηλά και το δεύτερο στην κόντρα; Τις έφτιαξε στο Περιστέρι ή απέναντι στην Ξάνθη που δεν είχε κινδυνεύσει σχεδόν καθόλου μέχρι την κεφαλιά του Μανωλά στο 37’;

Από τη στιγμή που έφτασε Νοέμβριος κι η ομάδα δεν έχει ακόμα αποκτήσει κάποια αναγνωρίσιμη επιθετική λειτουργία, τότε μάλλον είναι καλό νέο πως έφτιαξε τόσες φάσεις, έστω και χάρις στα ατομικά προσόντα των παικτών. Και μην πει κανείς πως στο 2-2 με τον Άρη είδαμε προβλήματα και στην άμυνα. Γιατί ο Ολυμπιακός έχει θέματα όταν η μπάλα ταξιδεύει ψηλά εδώ και καιρό, τα είδαμε στην πρεμιέρα με την Σάλκε, τα είδαμε με τη Μονπελιέ, τα είχαμε δει και στην Βέροια.

Όπως επίσης έχουμε δει πως όταν το ματς ανοίγει, ο Ολυμπιακός βγαίνει πολύ μπροστά και κυνηγάει το γκολ (Σάλκε, Άρσεναλ, Μονπελιέ), τότε χάνεται κάθε προηγούμενη αμυντική συνοχή κι ο αγώνας γίνεται “όσα έρθουν κι όσα πάνε”. Κι αυτό το “όσα έρθουν κι όσα πάνε” έφερε την κατάρρευση μετά την ισοφάριση απέναντι στην Σάλκε, την εικόνα που κάποιοι έσπευσαν να χειροκροτήσουν και να χαρακτηρίσουν άδικο το 3-1 στο Λονδίνο και την νίκη στην Γαλλία όταν η μπίλια αποφάσισε να κάτσει στο κόκκινο. Καμιά φορά η τύχη σου χαμογελάει, αλλά από πότε αυτό θα πρέπει να γνωρίζει αποθέωση ως “τρομερό σχέδιο και εκπληκτικές αλλαγές”;

Οπότε, φίλοι του Ολυμπιακού, αν δεν θέλετε να απογοητεύεστε και να πέφτετε από τα σύννεφα, ταπεινά σας προτείνω να μην ενθουσιάζεστε πρώτα χωρίς λόγο. Αν θέλετε να πετάτε στις νίκες και να γκρινιάζετε στις ήττες κι αυτό σας αρκεί, κανένα πρόβλημα, συνεχίστε. Αν, όμως, θέλετε να κοιτάτε στο χορτάρι κι όχι στο σκορ, νομίζω πως δεν θα βρείτε πολλούς λόγους για μεγάλο ενθουσιασμό κι έτσι δεν θα εκπλήσσεστε και τόσο αρνητικά, όταν το πράγμα στραβώνει.

ΥΓ. Αυτό που συμβαίνει με τον Μασάντο είναι πολύ άδικο. Ενώ όλοι αναγνωρίζουν πως δεν μπορεί να παίξει όπως μπορεί στα άκρα, επιμένουν να τον κράζουν ακόμα και στα παιχνίδια που βρίσκεται σαφώς εκτός θέσης. Επίσης άδικο κι άστοχο είναι αυτό που συνέβη με τον Βλαχοδήμο και τον Τάτο. Το να σε πετάνε ξαφνικά στα τέλη του Οκτώβρη στην βασική ενδεκάδα ή να σου δίνουν ένα 15λεπτο, και να σου λένε “παίξε”, δεν είναι “δίνω ευκαιρίες”, είναι “κάνω δημόσιες σχέσεις”.