Mind Games

Αν ο Jose Mourinho είναι ένας άνθρωπος που δε θες στο πάρτι σου (ρωτήστε για παράδειγμα τον Wenger και τη Liverpool), εμένα σίγουρα δε με θες για ποδαρικό. Εννοώ, πριν λίγες μέρες, έγραφα για τη δουλειά του Brendan Rodgers και των συνεργατών του στην ψυχολογία και το πνευματικό κομμάτι . Προφανώς δεν αλλάζει κάτι σε όσα σημείωνα.

Ο Βορειοϊρλανδός παίρνει πολύ καλό βαθμό σε αυτούς τους τομείς. Εξάλλου έχει μια ομάδα που τα προηγούμενα 4 χρόνια –ακόμα και με αυτόν την πρώτη σεζόν- τερμάτιζε από 6η έως 8η και φέτος διεκδικεί πρωτάθλημα, ενώ όλη τη σεζόν έχει περάσει με επιτυχία όλα τα τεστ χαρακτήρα. Απλά την Κυριακή έχασε από τον πιο έμπειρο, από έναν δάσκαλό του. Υποθέτω είναι «δίκαιο» και λογικό να κατάφερε ο Mourinho να παίξει με επιτυχία ακόμα και με το μυαλό της ομάδας ενός πρώην συνεργάτη του.

Ο Fernando Santos δεν έχει πει ότι οι τελικοί κερδίζονται, δεν παίζονται; Το ματς στο Anfield δεν ήταν ακριβώς τελικός, αλλά κάτι κοντινό. Σε κάθε περίπτωση η Chelsea πριν παίξει, κέρδισε τη Liverpool. Για την ακρίβεια, εκνεύρισε τη Liverpool. Το οποίο δεν έχει και μεγάλη διαφορά. Ήταν ωραίο να βλέπω τους Μπλε να κάνουν καθυστερήσεις από το πρώτο λεπτό; Όχι. Ήταν αποτελεσματικό όμως. Ήταν εκνευριστικό για όποιον έβλεπε το ματς; Ναι, αλλά όπως έλεγε και ο Diego Simeone μετά την αναμέτρηση με τους Μπλε, όλα είναι μέσα στο παιχνίδι.

Αυτή τη φορά έπαιξε

Τώρα που έγραψα παιχνίδι, να σας πω ότι αυτή τη φορά δεν έχω παράπονο από την Chelsea. Στο Anfield, η ομάδα του Mourinho προσπάθησε να κάνει παιχνίδι κι επιθετικά. Μου θύμισε σπουδαίες εμφανίσεις ομάδων του Πορτογάλου στην κόντρα; Σε καμία περίπτωση. Πίεσε όμως στα πρώτα –λίγα- λεπτά, προσπάθησε να κερδίσει στημένα, είχε στις πλευρές δύο επιθετικογενείς παίκτες, οι οποίο πήραν πρωτοβουλίες, έκανε καλά σουτ, είχε στην κορυφή έναν παίκτη (Ba) που σε αντίθεση με τον Torres είναι σε καλύτερη κατάσταση για να δίνει μάχες μόνος του για μεγάλα διαστήματα. Για να μην το κουράζω, δύο tweets του κόουτς αρκούν.

Υποθέτω κιόλας πως αν δεν έβρισκε το γκολ στη λήξη του ημιχρόνου (παρεμπιπτόντως, πόσο επικό είναι που σκόραρε δύο φορές, ουσιαστικά στον χρόνο που δημιούργησε η ίδια!), θα ανέβαζε λίγο τις γραμμές της, θα πλησίαζε πιο συχνά την περιοχή της Liverpool στο δεύτερο μέρος. Από ό,τι κατάλαβα το σχέδιο ήταν: δεν αφήνουμε τους Κόκκινους να επιβληθούν στα πρώτα λεπτά, που είναι δυνατοί, σπάμε τον ρυθμό, χαλάμε το μυαλό των αντιπάλων, βγάζουμε το 45λεπτο (50λεπτο…) στο 0-0 και βγάζουμε περισσότερες επιθέσεις στη συνέχεια.

Απλά (ο ίδιος ο Mourinho έχει δηλώσει πως είναι πιο εύκολο να περιμένεις χαμηλά, να χτυπήσεις στην κόντρα και να νικήσεις 1-0 –σε αυτή την περίπτωση νίκησε 2-0 βέβαια), πειθαρχημένα και συγκεντρωμένα (το οποίο δεν είναι εύκολο), πονηρά κι… εκνευριστικά. Ταυτόχρονα με την ελάχιστη έστω διάθεση να βγάλουν δύο επιθέσεις, να ψάξουν το γκολ. Για να μη μου αρχίσετε πάλι, ξαναλέω όπως έχω πει τόσες φορές, κανένα πρόβλημα για μένα. Ο Mourinho διαφωνεί και όταν οι αντίπαλοι παίζουν με ανάλογο τρόπο λέει για ποδόσφαιρο του 19ου αιώνα, για πούλμαν και ότι μόνο η μία ομάδα έπαιζε.

Τέλος πάντων, αυτή είναι άλλη κουβέντα μάλλον και δεν αφαιρεί τίποτα από το σπουδαίο διπλό της Chelsea στο Anfield. Οι Μπλε πήραν μεγάλη νίκη, εφάρμοσαν πολύ καλά το πλάνο τους, έπαιξαν εξαιρετική άμυνα, δεν είχαν ιδιαίτερες δυσκολίες. Απέδειξαν και πάλι πως όταν πρέπει κυρίως να περιορίσουν τον αντίπαλο και όχι να του ανοίξουν την άμυνα, είναι από τις καλύτερες ομάδες. Βολεύονται περισσότερο όταν κάνουν παιχνίδι αντίδρασης, παρά πρωτοβουλίας. Με άλλα λόγια είναι πιο άνετοι όταν έχουν τον ρόλο που είχαν την Κυριακή, παρά όταν έχουν τον ρόλο που είχε η Liverpool στον ίδιο αγώνα. Το οποίο εξηγεί και τα εξαιρετικά αποτελέσματα στα πιο δύσκολα ματς και τις πολλές γκέλες με τους «μικρούς».

Οι οποίες είναι περισσότερες μετά την στροφή που έκανε τον Δεκέμβριο . Όπως είπε και ο Mourinho θα έχουν να λένε πως νίκησαν δύο φορές τον πρωταθλητή, αλλά μάλλον άλλος θα πανηγυρίσει. Κι αυτό υποθέτω λογικό, αφού η μεγάλη δύναμη της Chelsea είναι η άμυνα, ενώ των Manchester City και Liverpool η επίθεση. Τα προβλήματα της πρώτης φαίνονται περισσότερο απέναντι στους «μικρούς», των άλλων δύο απέναντι στους «μεγάλους». Οι πρώτοι είναι περισσότεροι στο πρωτάθλημα, οι δεύτεροι λιγότεροι. Μπακαλίστικο, αλλά μάλλον κάπου εκεί, κάπως έτσι, πάει να κριθεί ένα πρωτάθλημα που παίζεται στον πόντο ή μάλλον στο γκολ.

Δε βρήκε λύσεις

Γκολ που δε βρήκε η Liverpool απέναντι στην Chelsea. Μόλις για 3η φορά σε ματς της φετινής Premier League. Γιατί δεν το βρήκε; Γιατί ο αντίπαλος έπαιζε πολύ καλή άμυνα χαμηλά με πολλούς παίκτες, αλλά κυρίως γιατί η ίδια το έψαξε με λάθος τρόπο. Ο ρυθμός της είχε χαλάσει σχεδόν από τα πρώτα λεπτά. Στο δεύτερο μέρος όμως έχασε τελείως και το μυαλό της.

Αν στο πρώτο ημίχρονο προσπάθησε σε κάποια διαστήματα να βάλει την μπάλα κάτω και να βγάλει κάποιες συνεργασίες με ταχύτητα ή να ανακτήσει γρήγορα την κατοχή και να επιτεθεί άμεσα, στο δεύτερο μέρος τα έκανε όλα λάθος. Κι αρκετές φορές δεν κέρδιζε γρήγορα την κατοχή όταν την έχανε και κυρίως ήταν εξαιρετικά μονότονη, χωρίς ιδέες και συνεργασίες, βιαστική και όχι γρήγορη.

Το βασικό πρόβλημα της Liverpool στο δεύτερο 45λεπτο καθρεφτίστηκε στον Gerrard. Είμαι ο τελευταίος που βάζει στο στόχαστρο παίκτες και τους δίνει να καταλάβουν (Demichelis είμαι μαζί σου), οπότε δεν το αναφέρω για να τον στοχοποιήσω, αλλά για να δείξω ποια ήταν τα προβλήματα της ομάδας του. Η ειρωνεία είναι πως λίγες πριν, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη, δήλωνε πως το βασικό για τον ίδιο είναι να ελέγχει μέχρι το τέλος της σεζόν τα συναισθήματά του. Δεν το έκανε την Κυριακή.

Δεν το πάω στη φάση του γκολ. Καμία σχέση. Έτσι κι αλλιώς εκεί έχει ευθύνη και ο Sakho. Το θέμα μου είναι όσα έκανε και δεν έκανε στη συνέχεια. Οι ήρωες είναι μέρος του ποδοσφαίρου, του αθλητισμού, της ζωής γενικότερα. Όμως με ηρωισμούς και χωρίς μυαλό δύσκολα γίνεσαι ήρωας. Ο Gerrard στο δεύτερο ημίχρονο μπήκε ξεκάθαρα έχοντας στο μυαλό του τη φάση του 0-1. Πρώτο λάθος δηλαδή. Δεν παίζεις σκεφτόμενος τι έχει συμβεί, επικεντρώνεσαι σε όσα συμβαίνουν. Δεν ψάχνεις με κάθε τρόπο το γκολ, που θα σβήσει το λάθος. Ψάχνεις τη σωστή απόφαση που θα βοηθήσει την ομάδα. Δεν μπορείς να το κάνεις προσωπική υπόθεση, όσο δύσκολο κι αν είναι. Το θέμα δεν είναι αν θα γλιστρήσεις σε μια φάση, αλλά αν θα έχεις φάει τα μούτρα σου όταν σφυρίξει για τελευταία φορά ο διαιτητής. Είσαι ο αρχηγός.

Είσαι το μυαλό της ομάδας εδώ και καιρό. Ο Gerrard για ένα ημίχρονο έψαχνε το μεγάλο σουτ, την τρομερή πάσα. Δεν τα βρήκε. Δεν μπορούσε να τα βρει με τον τρόπο που έπαιζε. Επαναλαμβάνω, δεν τον στήνω στον τοίχο. Ποτέ μα ποτέ δε φταίει ένας για μια αποτυχία, το ίδιο ισχύει κι εδώ. Απλά θέλω να δείξω ότι αν αυτός έπαιζε χαζά, ήταν δύσκολο για τους άλλους να μην ακολουθήσουν το κακό του παράδειγμα. Αποτέλεσμα; Σουτ της απελπισίας και χωρίς ψυχολογία.

Ο Coutinho μόνο, έκανε 5. Ο Coutinho που σουτάρει χειρότερα κι από εμένα ας πούμε. Μιας κι έπιασε τον Βραζιλιάνο, να πω ότι κάνει καλή σεζόν, έχει βοηθήσει σημαντικά και παίζοντας εκτός της θέσης του, αλλά το πρόβλημά του που έχουμε ξαναπεί, παραμένει. Όταν ο αντίπαλος περιμένει, δυσκολεύεται αφάνταστα, ειδικά για παίκτη της θέσης του, όχι μόνο να βοηθήσει το άνοιγμα της άμυνας, αλλά στο πιο απλό: να δώσει μια πάσα ακριβείας δίπλα του ή/και να πάρει μια σωστή απόφαση.

Απόφαση, μυαλωμένο παιχνίδι. Πράγματα άγνωστα για τον Glen Johnson. Όπως είπε και κάποιος στο twitter, αν κρατάς την μπάλα 5 δευτερόλεπτα, είτε είσαι ο Messi οπότε οκ, έχεις τη δυνατότητα να το κάνεις, είτε δε σκέφτεσαι όταν παίζεις. Με τον αργηχό να έχει πάρει βαριά το λάθος του, τον playmaker να μην κάνει παιχνίδι, τον επιθετικό σου μπακ να μην ξέρει τι κάνει, χωρίς τον Henderson, με τον Lucas εκτός θέσης, με τον Allen σε μέτρια μέρα (αν και ήταν από τους λίγους που έπαιζαν με μυαλό και γρήγορα) και τον Suarez εκνευρισμένο, έμεινε ο Sterling (δεν κατάλαβα γιατί δεν έπαιξε περισσότερο δεξιά) να κάνει ατομικές προσπάθειες και να προσπαθεί μάταια να βρει κάποιον να συνεργαστούν. Τις 1-2 φορές που έγινε το τελευταίο, δημιουργήθηκαν ρήγματα στην άμυνα της Chelsea.

Κατά τα άλλα σέντρα κι άγιος ο θεός. Από όλους, από παντού, με την περιοχή γεμάτη με μπλε και με 1-2 κόκκινους που δεν είναι καν καλοί ψηλά. Τουλάχιστον η Atletico το έκανε πιο στοχευμένα, από καλύτερες θέσεις και διαθέτοντας καλούς παίκτες στον αέρα. Α, μπήκε και ο Sturridge για μισή ώρα. Ως συνήθως όταν δεν καταφέρνει να σκοράρει και ειδικά όταν δεν υπάρχουν χώροι, έκανε περισσότερο κακό, παρά καλό. Και στο τέλος ο Aspas, που δεν κατάλαβα γιατί μπήκε. Αν χρειαζόταν ένας παίκτης, ήταν ο ξεχασμένος Luis Alberto των 8 εκατομμυρίων, που μπορεί να παίξει με την μπάλα κάτω και γρήγορα, να βγάλει συνεργασίες, να σουτάρει, να εκτελέσει στημένα.

Αν χρειαζόταν ένα ματς φέτος να παίξει η Liverpool, όπως έπαιζε τους πρώτους μήνες (σε λογική εννοώ, όχι σε απόδοση), ήταν αυτό με την Chelsea. Με τη διαφορά πως σε αυτή την περίπτωση δε χρειαζόταν να σκοράρει γ ια να σκεφτεί μόνο τους βαθμούς . Το 0-0 δε θα ήταν κακό αποτέλεσμα. Αντί να εκνευριστεί προσπαθώντας να κάνει το παιχνίδι της, θα μπορούσε να αποδεχτεί και να ακολουθήσει τους κανόνες του αντιπάλου. Αντί να σκοτώσει το παιχνίδι της, θα μπορούσε να σκοτώσει το ματς. Αν θα ήθελα να το κάνει; Μάλλον όχι κι ας είναι πολλά τα χρόνια… Τα σκληρά μαθήματα κάνουν καλό μακροπρόθεσμα. Και στην τελική το όνειρο είναι ακόμα ζωντανό. Μπορεί η κούπα να είναι όλου του Liverpool ή απλά να αποδειχθεί ότι δεν είμαι τόσο γκαντέμης.

Για σχόλια, παρατηρήσεις και περισσότερη κουβέντα μπορείτε να με βρείτε και στο twitter ως @sokinside