Κρίμα και δίκαιο

Λέγαμε στα προημιτελικά του Champions League για το πόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει η αφήγηση κάθε αγώνα. Η Atletico Madrid ήταν δύο λεπτά μακριά από την κατάκτηση κι αυτής της κούπας. Χρειαζόταν να βγάλει με επιτυχία και την τελευταία άμυνα σε ένα ακόμα στημένο. Όντας άδεια από δυνάμεις στα τελευταία λεπτά προσπάθησε να αντέξει ως το τέλος. Να ολοκληρώσει την πορεία που ξεκίνησε πέρυσι τον Μάιο στο Bernabeu, στον τελικό Κυπέλλου, με ακόμα μια υπέρβαση.

Δεν τα κατάφερε. Κι έτσι, το δέκατο Κύπελλο και το δέκατο πρωτάθλημα δεν ακολούθησε η πρώτη ευρωπαϊκή κορυφή για την ίδια, αλλά η δέκατη για τη Real Madrid. Στην περσινή τους αναμέτρηση σε τελικό μια κεφαλιά του Miranda έκρινε την κούπα, στην παράταση. Με ανατροπή στο σκορ και τότε. Με κεφαλιά ήρθε και ο τίτλος του πρωταθλητή για την Atletico. Παραλίγο να έρθει κι αυτός του πρωταθλητή Ευρώπης. Αυτή τη φορά όμως η καθοριστική, ή μάλλον οι καθοριστικές κεφαλιές ήταν για τους Merengues. Και η ανατροπή επίσης. Σχετικές έννοιες το δίκαιο και το άδικο, κι όπως είπε ο Gabi «δίκαιο, άδικο, η Real το σήκωσε, αυτό με νοιάζει». Και το άξιζε λέω εγώ. Θα το άξιζαν και οι Rojiblancos.

Diego Costa και Khedira

Επιστρέφουμε στο θέμα της αφήγησης. Όλοι μιλάνε για την επιλογή του Simeone να βάλει στην 11άδα τον Diego Costa, ενώ ήταν ανέτοιμος. Αν είχε μείνει το 1-0 για την Atletico θα μιλούσαν για την επιλογή του Ancelotti να ξεκινήσει τον Khedira, που το τελευταίο εξάμηνο είχε παίξει 120 λεπτά. Και τον έβαλε μάλιστα σε έναν ρόλο (μπροστά από την άμυνα) που δεν είναι ο καλύτερός του. Έγραφα το Σάββατο πως το σβήσιμο των μηχανών από τη Real στα τελευταία ματς, είναι πιθανό να της κοστίσει σε ρυθμό, τον οποίο ίσως αργήσει να βρει. Συνέβη και η χρησιμοποίηση του Γερμανού έκανε χειρότερη την κατάσταση. Κι έβαλε ακόμα μεγαλύτερο βάρος στους Di Maria και Modric που είχαν λίγες βοήθειες κι από τους επιθετικούς.

Σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της παρουσίας του Khedira στον αγωνιστικό χώρο, η ομάδα του Ancelotti είχε αρκετά κενά. Τα οποία όμως δεν μπορούσε να εκμεταλλευτεί η Atletico, που για μία ώρα ήταν η καλύτερη ομάδα στο γήπεδο. Πιο ψύχραιμη, πιο συγκεντρωμένη, πιο δεμένη, έχοντας την ενέργεια του αγώνα. Η αδυναμία της Atletico είχε να κάνει πρώτα από όλα με το γεγονός πως δεν είχε σημείο αναφοράς στην επίθεση. Ειδικά χωρίς τον Diego Costa.

Ο οποίος εκ του αποτελέσματος κακώς ξεκίνησε. Ποιος όμως είναι σε θέση να ξέρει καλύτερα από προπονητές, γιατρούς και τον ίδιο τον παίκτη; Γεγονός πάντως είναι πως στο τέλος χρειαζόταν μια ακόμα αλλαγή, η οποία και δεν υπήρχε. Πηγαίνοντας πάλι ένα χρόνο πίσω, στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας, θυμίζω πως τότε η Atletico είχε κάνει 3 αλλαγές στην παράταση.

Αναμονή κι αδυναμία

Επιστρέφω στον τελικό του Champions League. Λέγαμε για τη δυσκολία των Colchoneros να χτυπήσουν στα κενά της Real. Εκτός των παραπάνω ένας λόγος ήταν η -για ακόμα μια φορά φέτος- σταθερή αμυντική 4άδα των νικητών. Όπως επίσης και η αδυναμία την ηττημένων να πιέσουν πιο ψηλά και πιο έντονα. Υπήρχε μια διστακτικότητα στο να πάρουν ρίσκα.

Κι από τις δύο ομάδες. Κάτι που περίμενα από τους Merengues στα πρώτα λεπτά, αλλά όχι από την Atletico. Πιθανότατα ήταν επιλογή τους να μην πιέσουν πολύ στην αρχή. Σε αντίθεση με όσα περιμέναμε και υπονοούσαν με δηλώσεις τους. Επιχείρησαν μάλλον να κάνουν καλύτερη διαχείριση δυνάμεων. Τελικά δεν το κατάφεραν/δεν τους βγήκε.

Κατά τα άλλα για μία ώρα και κάτι παραπάνω έκαναν εξαιρετικό παιχνίδι αμυντικά, επιτρέποντας στους αντιπάλους τους λίγα πράγματα. Ειδικά στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου και στην αρχή του δεύτερου, «έτρωγαν παιδιά». Πράγμα που δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο την ανάπτυξη της Real. Η οποία είχε μεγάλη αδυναμία στο να κάνει παιχνίδι ανάμεσα στις γραμμές. Ο Khedira έδωσε ελάχιστα και δημιουργικά/οργανωτικά, οι Bale, Benzema, Cristiano (ο μόνος ίσως που προσπάθησε στο πρώτο 10λεπτο να κατέβει πιο χαμηλά και να κινηθεί στα κενά, χωρίς επιτυχία όμως) ήταν εξαφανισμένοι. Η Real ήταν ασύνδετη, χωρίς ισορροπία και συνεργασίες.

Modric, Di Maria κι αλλαγές

Ο Modric είχε αναλάβει να χτίζει τις επιθέσεις και ο Di Maria αποτελούσε την κινητήρια δύναμη. Ο Αργεντινός, που μετά την απόκτηση του Bale προτιμήθηκε από τον Ancelotti σε σχέση με τον Özil και μέχρι τον Ιανουάριο αποδοκιμαζόταν συχνά από τους οπαδούς της ομάδας του (στους οποίους είχε απαντήσει πιάνοντας ευαίσθητο σημείο του σώματός του), είναι ο πραγματικός MVP της φετινής Real. Στον τελικό ήταν αυτός που προσπαθούσε από την αρχή ως το τέλος να δημιουργήσει επικίνδυνες καταστάσεις για την αντίπαλη άμυνα. Μέχρι την είσοδο των Isco και Marcelo ήταν ο μόνος.

Ο Ancelotti είχε προειδοποιήσει πως μπορεί να περιμένει μέχρι να αρχίσει να κουράζεται η Atletico για να χρησιμοποιήσει και τους δύο. Όπως στην αναμέτρηση στο Calderon για το πρωτάθλημα. Τότε είχε μπει στο 59΄ ο Βραζιλιάνος και 13 λεπτά μετά ο Ισπανός. Στον τελικό έγινε διπλή αλλαγή στο 59΄. Τα κενά αμυντικά μεγάλωσαν. Το ίδιο και η αδυναμία των αντιπάλων να τα εκμεταλλευτούν. Αν και προσπάθησε ο Simeone να δώσει μια βοήθεια με την αλλαγή Sosa-Garcia.

Το σημαντικό όμως ήταν πως η Real βρήκε συμπαραστάτες για τον Di Maria και τον Modric. Καλύτερο χτίσιμο επιθέσεων, παίκτες που έπαιρναν πρωτοβουλίες, πήγαιναν σε ντρίμπλες, αλλά και σε συνεργασίες. Η Atletico είχε λιγότερες δυνάμεις και περισσότερα προβλήματα να αντιμετωπίσει. Και τελικά λύγισε. Σε μια στημένη φάση. Στημένα και αντεπιθέσεις λέγαμε πριν από το ματς πως είναι οι πιθανότεροι τρόπου για να μπει γκολ. Η Atletico τα κατάφερε με τον ένα τρόπο, η Real και με τους δύο. Δημιουργός στην πρώτη περίπτωση ο Modric, στη δεύτερη ο Di Maria. Δίκαιο.

Bale και Cristiano

Τα φώτα όμως πάλι πήγαν στους Cristiano και Bale. Και μετά στον Ramos (σωστά. Έκανε μεγάλο ματς χωρίς τον κλασικό του παρτενέρ και το δικό του γκολ – ένα από τα πολλά στα τελευταία ματς- ουσιαστικά έδωσε την κούπα στην ομάδα του). Αν (δεν) είσαι σταρ… Ο Ουαλός ήταν μέτριος, αλλά πήρε πρωτοβουλίες μετά το 70΄. Θα μπορούσε να είναι ο μοιραίος με τις χαμένες ευκαιρίες, αλλά ήταν αυτός που έκανε το 2-1. Επανάληψη του τελικού Κυπέλλου με την Barcelona (τότε είχε και καλύτερη απόδοση) και τελικά πάλι κρίσιμο γκολ σε τελικό.

Ο Πορτογάλος ήταν χειρότερος. Από τους χειρότερους του γηπέδου. Σφράγισε όμως την πολύ καλή του σεζόν με γκολ στον τελικό. Και μετά… μετά έκανε Cristiano. Έδωσε παράσταση στον πανηγυρισμό του. Ήθελε την προσοχή. Όταν η ομάδα του έκανε το 1-1 δεν τον είδες να πανηγυρίζει με τους υπόλοιπους έξαλλα. Ούτε στο 2-1. Αυτή είναι μια πλευρά του Cristiano. Δεν είναι ούτε κακή, ούτε καλή. Εξηγεί σε σημαντικό βαθμό γιατί έχει φτάσει εκεί που έχει φτάσει. Λέει και πράγματα για την προσωπικότητά του. Αυτά όμως θα τα πούμε κάποια άλλη φορά. Απλά η εικόνα στον πανηγυρισμό (παρεμπιπτόντως το «γιατί πανηγύρισε» είναι χαζό, το πώς είναι το θέμα) ήταν ενοχλητική για αρκετούς.

Φινάλε που (σχεδόν) ταίριαζε και στις δύο

Ενοχλητική ήταν πάντα φέτος η Atletico. Για κάθε αντίπαλο. Πάντα ανταγωνιστική. Μέχρι το τελευταίο 90λεπτο. Δεν άντεξε στο έξτρα μισάωρο. Αυτό είναι το μόνο κρίμα. Ότι κατέρρευσε στο τέλος. Ότι διαλύθηκε. Κι ας έγινε στο τελευταίο 10λεπτο της παράτασης. Κι ας συνέβη μετά κι από αναγκαστικές αλλαγές κι απουσίες. Κι ας είχε δώσει η ομάδα του Simeone πραγματικά και τα τελευταία αποθέματα ενέργειας που είχε (όλη τη σεζόν «η Atletico δε θα αντέξει», για να συμβεί τελικά στο τέλος της τελευταίας αποστολής…). Ακόμα κι έτσι ήταν άσχημο τέλος για τη φετινή της ιστορία. Αλλά ίσως και ταιριαστό. Επέτρεψε στον αντίπαλο να τη σκοτώσει, μόνο αφού είχε πεθάνει. Α, υπήρχε κι άλλη μια άσχημη εικόνα. Τα νεύρα του Simeone και η μανούρα του με τον Varane στο τέλος.

Ταίριαζε και στη Real του Ancelotti να το πάρει έτσι. Διατηρώντας την ηρεμία της, πιέζοντας ως το τέλος, αλλάζοντας/δοκιμάζοντας παίκτες και συστήματα συνέχεια, ακόμα και στο τελευταίο της ματς. Με κακό ξεκίνημα και δυνατό τελείωμα, σε 120 λεπτά η φετινή της πορεία. Αναζητώντας τη σωστή χημεία, βρίσκοντας πρωταγωνιστές. Όπως έκανε ουσιαστικά όλη τη σεζόν. Σε μια σεζόν στην οποία για μεγάλο διάστημα ψαχνόταν, αναζητούσε το πλαίσιο στο οποίο θα κινηθεί, αλλά υπήρχε πάντα ηρεμία και καλό κλίμα στα αποδυτήρια. Σε μια σεζόν που κατάφερε επιτέλους να κάνει πραγματικότητα το όνειρο του δέκατου, που της είχε γίνει εμμονή. Και τελικά έφτασε τα 10, τη σεζόν που έπιασε τα 100 .

ΥΓ1: Μετά και την εμφάνιση του 4-4-2 κι από τις δύο ομάδες στον τελικό του Champions League (έστω κατά διαστήματα), νομίζω πως το συγκεκριμένο σύστημα επέστρεψε στο προσκήνιο για τα καλά .

ΥΓ2: Είπαμε για τις αλλαγές συστημάτων της Real, αλλά το ίδιο ισχύει (σε μικρότερο βαθμό) και για την Atletico. 4-4-2/4-3-3 η μία, 4-4-2/4-5-1 η άλλη, με εξαιρετική προσαρμοστικότητα και παίρνοντας σχεδόν κάθε φορά (σχεδόν) άριστα στην εκτέλεση

ΥΓ3: Δε «χώρεσε» στο κείμενο, αλλά έστω κι εδώ αξίζει να πούμε για τον συγκλονιστικό Gabi. Σπουδαία σεζόν, τρομερός τελικός. Τα ίδια ισχύουν και για τους Godin, Luis, Miranda, αλλά ο αρχηγός ήταν απλά ο κορυφαίος του γηπέδου. Θα ίσχυε και για τον Koke, αν έδινε περισσότερα επιθετικά. Αξίζει αναφορά και στον Villa που το πάλεψε πολύ σε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις του σε μια μέτρια σεζόν για τον ίδιο. Η φάση που κυνηγάει τον Bale, κλέβει την μπάλα και περνάει δύο παίκτες. Αυτό.

ΥΓ4: Κρίμα που δεν τα κατάφερε έστω μία εκ των Dortmund και Ateltico. Άδικο; Όχι. Η Bayern πέρυσι ήταν ανώτερη όλη τη σεζόν, και στον τελικό. Φέτος η Atletico ήταν η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη. Μέχρι το 50-60 υπερίσχυε της Real. Η οποία στα 120 λεπτά ήταν καλύτερη. Υπέροχες ιστορίες και οι δύο. Φανταστικές σεζόν, μεγάλοι τελικοί. Ευτυχώς που έχει Μουντιάλ γιατί η αναμονή μέχρι του χρόνου θα ήταν δύσκολη.

Για σχόλια και παρατηρήσεις μπορείτε να με βρείτε και στο twitter ως @sokinside