Ήρωες των τελικών

Μπορεί να είναι το μεγάλο αστέρι που δικαιώθηκε, μπορεί να είναι ένας… ήρωας κατά λάθος… Όπως και να έχει είναι παίκτες που συνέδεσαν το όνομα τους με έναν τελικό του Champions League. Ιδού οι απαντήσεις:

Η δικαίωση του Ντρογκμπά (Στέλιος Χαρτζουλάκης)

Ο Ντιντιέ Ντρογκμπά πήρε την Τσέλσι από το χέρι το 2012 και την έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης. Ο Ιβοριανός επιθετικός ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής του τελικού με την Μπάγερν Μονάχου, καθώς ισοφάρισε για τους “μπλε” στο τελευταίο λεπτό με ασύλληπτη κεφαλιά, ενώ ήταν κι αυτός που πέτυχε το τελευταίο και νικητήριο πέναλτι για την ομάδα του, που για πρώτη φορά κατέκτησε το Champions League.

Ήρωας από το πουθενά ο Μασάρο (Θοδωρής Κουνάδης)

Σαν τώρα θυμάμαι να αλλάζω το σκορ στον τελικό του 1994 στον πίνακα του Subbuteo που είχα τοποθετήσει πάνω στην τηλεόραση. Όχι όμως για την φοβερή Μπαρτσελόνα του Κρόιφ που μόλις είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα με 91 γκολ. Αλλά για την Μίλαν που πήρε το σκουντέτο με μόλις 36 γκολ σε 34 ματς! Και ήρθε στο ΟΑΚΑ χωρίς την άμυνά της (Μπαρέζι, Κοστακούρτα).

Ο Ντανιέλε Μασάρο όμως στην κορυφαία σεζόν της καριέρας του (11 γκολ στην Serie A) έζησε στην Αθήνα και την κορυφαία της στιγμή. Στα 33 του χρόνια. Με δύο γκολ έγραψε το 2-0 στο ημίχρονο, για να έρθουν οι Σαβίσεβιτς, Ντεσαγί να ολοκληρώσουν τον θρίαμβο (4-0). Όλοι περίμεναν εκείνο το βράδυ να λάμψει ο Ρομάριο, ο Στόιτσκοφ. Ηρθε όμως ο Μασάρο να γίνει ήρωας λίγο πριν την δύση της καριέρας (σταμάτησε το 1996 στο ιαπωνικό πρωτάθλημα). Για την ιστορία, δύο μήνες μετά, έχασε πέναλτι στον τελικό του Μουντιάλ. Λίγοι το θυμούνται. Γιατί το επόμενο το έχασε ο Μπάτζιο.

Μετά από 32 χρόνια… Μιγιάτοβιτς (Βασίλης Δελής)

Η Ρεάλ Μαδρίτης αντιμετώπιζε την Γιουβέντους στον τελικό του 1998. Οι Ιταλοί βρισκόντουσαν για τρίτη διαδοχική φορά στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, κατακτώντας τον τίτλο το 1996, ενώ η Ρεάλ απείχε από την κορυφή της Ευρώπης 32 ολόκληρα χρόνια. Το ματς ήταν στο 0-0, όταν ο Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς στο 67ο λεπτό άνοιξε το σκορ για τους Ισπανούς που έμελλε να είναι και το τελικό αποτέλεσμα του ματς. Η Βασίλισσα στον θρόνο της ξανά μετά από 32 χρόνια. Το γκολ τη ζωής του Σέρβου αρχισκόρερ, ο οποίος εκτός από τους φιλάθλους των Μαδριλένων, έβγαλε στον δρόμο και τους καταβεβλημένους από τον πόλεμο και τις συνεχείς “δοκιμασίες” συμπατριώτες του.

Ο refuse to lose Ντρογκμπά (Θοδωρής Δημητρόπουλος)

Αυτό εδώ συνδυάζει τα δύο μεγαλύτερα “no-no” όταν πρόκειται να επιχειρήσεις να κρίνεις ψύχραιμα και αντικειμενικά ένα αθλητικό αποτέλεσμα: Πρώτον, μην σκέφτεσαι κατευθείαν το πιο πρόσφατο πράγμα που συνέβη και δεύτερον, μην ανατρέχεις κατευθείαν στους θριάμβους της ομάδας που αγαπάς. Αλλά όσο κι αν το αναλύσεις και το γυρίσεις τούμπα και το κοιτάξεις ψύχραιμα, δε νομίζω πως υπάρχει παράλληλο σύμπαν στο οποίο η απάντηση είναι κάτι άλλο πέραν του Ντιντιέ Ντρογκμπά.

Ένας συνδυασμός πεπρωμένου (ο Θέμης Καίσαρης λέει πως ο άνθρωπος στο δρόμο για τον τελικό έκανε δύο πέναλτι και χάθηκαν και τα δύο από τους αντιπάλους, είναι σαν η μπάλα να του είπε “ό,τι κι αν κάνεις, φέτος σου ανήκω”), refuse to lost νοοτροπίας (το γκολ της ισοφάρισης, μια κεφαλιά πρακτικά σαν σουτ, είναι ό,τι κοντινότερο σε ‘εγώ από εδώ δεν φεύγω χωρίς το τρόπαιο, ΦΕΡΤΕ ΜΟΥ ΤΗ ΜΠΑΛΑ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΩ’) και ξερή επιβεβαίωση αγνού μεγαλείου (ένας από τους μεγαλύτερους στράικερ στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ, κρατά τη μεγαλύτερη εμφάνισή του για το σημαντικότερο παιχνίδι της καριέρας του), είχε σαν αποτέλεσμα μια αποχώρηση κινηματογραφικότερη του κινηματογράφου.

Στο τελευταίο του ματς για την Τσέλσι, της χάρισε αυτό που κυνηγούσε μια δεκαετία, εμμονικά, σχεδόν καταραμένα. Φυσικά το τελευταίο, νικητήριο πέναλτι, ήταν το δικό του. Υπήρξε ποτέ στην ιστορία πιο σίγουρα εύστοχο πέναλτι; Αυτό είναι το υλικό από το οποίο γράφονται οι αθλητικοί θρύλοι.

O la lomba Λαρς Ρίκεν (Ηλίας Αναστασιάδης)

Ο Λαρς Ρίκεν δεν είχε την εξέλιξη που προέβλεπαν οι ειδικοί ή που προμήνυε το γκολ του στον τελικό με τη Γιουβέντους το 1997. Πλέον, από το ρόλο συντονιστή στις ακαδημίες της Μπε Φάου Μπε, ο Ρίκεν θα έχει να διηγείται στα παιδιά του την ιστορία με εκείνο το υπέροχο πλασέ δευτερόλεπτα μετά την είσοδό του στο χορτάρι του Ολίμπιαστάντιον (btw, ο ούτε 21 τότε Γερμανός μέσος γινόταν ο νεότερος παίκτης που έχει σκοράρει σε τελικό Πρωταθλητριών ή Τσάμπιονς Λιγκ σε ηλικία 20 ετών και 322 ημερών).

Το μεγάλο win στην περίπτωση του ήρωα Ρίκεν δεν είναι απλά ότι σκόραρε και έκοψε τη φόρα των Ιταλών που είχαν μειώσει πριν λίγο σε 2-1, αλλά ο τρόπος που το έκανε. Αυτή η λόμπα που ξεφτίλισε τον αρχηγό Peruzzi.

Ζιντάν και τα μυαλά μας πονάν… (Γρηγόρης Μπάτης)

Δεν σκόραρε στο 90′, ούτε πέτυχε χατ-τρικ. Έβαλε όμως το καλύτερο γκολ που έχει μπει ποτέ σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ και αναδείχθηκε (δικαίως) ως ο MVP της αναμέτρησης. Σωστά καταλάβατε, για τον ίδιο λέμε… Το γκολ του Ζινεντίν Ζιντάν στον τελικό του 2002 ανάμεσα στην Ρεάλ και την Λεβερκούζεν, είναι η πιο χαρακτηριστική στιγμή που έχει μείνει στο μυαλό μου, απ’ όλους τους τελικούς που έχω δει, στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση. Ο “Ζιζού” μ’ ένα γκολ-αριστούργημα, απ’ αυτά που βλέπουμε μια φορά κάθε δέκα χρόνια, έκανε το 2-1 και έδωσε το Ευρωπαϊκό στην Βασίλισσα της Ευρώπης. Ήταν απ΄ τα γκολ που σ’ αφήνουν με ανοιχτό το στόμα. Ήταν η αιτία που πάγωσαν τα σουβλάκια απ’ το πολύ μπλα-μπλα αποθέωσης που ακολούθησε…

Στίβεν Τζέραρντ στον απόλυτο τελικό (Αντώνης Τσιράκης)

Στίβεν Τζέραρντ ή Γέρζι Ντούντεκ; Αυτό ήταν το μόνο μου δίλημμα. Οι δυο τους ήταν οι μεγάλοι πρωταγωνιστές του πιο εντυπωσιακού τελικού που έχω δει, του θαύματος της Πόλης (2005). Μπορεί η επέμβαση του Πολωνού στο πλασέ του Σεφτσένκο στο 118′ να μου έχει μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη, όπως και τα ζογκλερικά του στα πέναλτι, όμως, θα επιλέξω τον αρχηγό της Λίβερπουλ. Πέτυχε το πρώτο γκολ της ανατροπής, πήρε το πέναλτι, αναδείχτηκε MVP. Ωστόσο, αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο ήταν ο πανηγυρισμός του μετά το 3-1, όταν προσπαθούσε να αφυπνίσει τους συμπαίκτες του δείχνοντας παράλληλα πως πιστεύει στην ανατροπή. Μπορεί για όλους σχεδόν η Μίλαν να είχε πάρει το Champions League, αλλά όχι για τον Τζέραρντ, ο οποίος ως πραγματικός ηγέτης έδειχνε τον δρόμο προς την απίστευτη ανατροπή και την κατάκτηση της κορυφής της Ευρώπης.

Ο 18χρονος Πάτρικ Κλάιφερτ (Φώντας Σέμπρος)

Ο 18άχρονος, Πάτρικ Κλάιφερτ, πέρασε στο ματς στο 69ο λεπτό και στο 84ο πέτυχε το μοναδικό γκολ του τελικού του Champions League στην Βιέννη. Όφερμαρς, Ντάβιντς, Ράικαρντ και η μπάλα κατέληξε στον Κλάιφερτ που σκόραρε και χάρισε το τρόπαιο στον Αίαντα, έτσι οι “ροσονέρι” δεν έκαναν το repeat. Τρεις μήνες αργότερα ο Κλάιφερτ οδηγώντας το αυτοκίνητο ενός φίλου του σκότωσε έναν 52άχρονο άνδρα και από ήρωας στην Ολλανδία έγινε μισητό πρόσωπο.

Ο κλόουν-Γκρόμπελαρ και ο τελικός του 1984 (Γιάννης Φιλέρης)

Ίσως το μοναδικό “λάθος” του μέγιστου Μπομπ Πέισλι ήταν ότι πίστεψε ότι ο Μπρους Γκρόμπελαρ ήταν “ο κορυφαίος τερματοφύλακας στην Ευρώπη”. Αντικαθιστώντας τον μύθο Ρέι Κλέμενς το 1981, ο “μάγιστρος” του Άνφιλντ, με τον γκολκίπερ από την Νότιο Αφρική, πίστεψε ότι είχε κάνει διάνα. Το μετάνιωσε ουκ ολίγες φορές, αλλά το 1984 στον τελικό της Ρώμης, ο …κλόουν (όπως ήταν το παρατσούκλι του για την συμπεριφορά του) τον δικαίωσε.

Ο Προύτσο είχε ισοφαρίσει σε 1-1 το γκολ του Νιλ και -μετά την παράταση- πήγαμε σε πέναλτι. Λίγο πριν ξεκινήσει η διαδικασία των πέναλτι, ο επίσης “θρυλικός” Τζόε Φάγκαν, έπιασε τον Γκρόμπελαρ και του είπε: “Κοίτα Μπρους μην ανησυχείς. Κανείς δεν θα σου πει τίποτε αν μπουν και τα πέντε μέσα. Προσπάθησε να τα αποκρούσεις. Και είμαι σίγουρος ότι κάτι σκεφτείς”.O Στιβ Νίκολ ξεκίνησε πρώτος και αστόχησε. Ο Ντι Μπαρτολομέι σκόραρε, ο Φιλ Νιλ ισοφάρισε και ανέλαβε να σουτάρει ο Μπρούνο Κόντι. Ο Γκρόμπελαρ έπιασε τη μέση του και άρχισε να χορεύει … ντίσκο.

“Μη με ρωτάτε γιατί. Πάντα έκανα διαφορετικά πράγματα” δήλωνε αργότερα. Το κόλπο έπιασε. Ο Κόντι έστειλε τη μπάλα άουτ, Σούνες, Ριγκέτι και Ρας ευστόχησαν και ήρθε η ώρα του Φραντσέσκο Γκρατσιάνι. Ο Γκρόμπελαρ γύρισε τη πλάτη του, είδε τους φωτογράφους φάτσα κάρτα και δάγκωσε τα δύχτια: “Σκέφτηκα ότι μοιάζουν με σπαγγέτι. Και τότε αποφάσισα να κάνω το κόλπο με τα πόδια-σπαγγέτι!”.

Ο Γκρατσιάνι έστειλε τη μπάλα στα πουλιά, ο Άλαν Κένεντι πέτυχε το πέναλτι της νίκης και η Λίβερπουλ γινόταν Πρωταθλήτρια Ευρώπης για τρίτη φορά στην ιστορία της!Ο Γκρόμπελαρ ήταν ο ήρωας του τελικού, με καραγκιοζιλίκια. Γι αυτό και τον λατρέψαμε…

O ήρωας της Στεάουα, Χέλμουτ Ντουκαντάμ (Γιάννης Γεωργόπουλος)

Κατέχει πλέον περίοπτη θέση στην μυθολογία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Ο μυστακοφόρος γίγαντας από την Ρουμανία Χέλμουτ Ντουκαντάμ κατατρόπωσε ουσιαστικά μόνος του την Μπαρτσελόνα στον αλήστου μνήμης τελικό της Σεβίλλης οδηγώντας το απόλυτο αουτσάιντερ, την Στεάουα την κατάκτηση του βαρύτιμου τροπαίου με 2-0. Τι και αν ήμουν μαθητής Δημοτικού όταν ο 54χρονος σήμερα Ντουκαντάμ έκανε την μία απόκρουση πίσω από την άλλη στην διαδικασία των πέναλτι; Την βραδιά της 7η Μαϊου 1986 την θυμάμαι σαν να ήταν χθες…

Ο αθεόφοβος δεν εξουδετέρωσε ούτε ένα, ούτε δύο αλλά τέσσερα πέναλτι κάνοντας την ποδοσφαιρική Ευρώπη να παραμιλάει. Από τις πλέον επικές στιγμές του ποδοσφαίρου. Μετά τον ιστορικό τελικό και για τουλάχιστον τρία χρόνια χάθηκε από το προσκήνιο. Εκείνη την εποχή κυκλοφορούσαν φήμες ακόμη και για διαμάχη με το καθεστώς Τσαουσέσκου που ήθελε να του κόψει την μπάλα, ωστόσο όπως αποδείχθηκε ο μεγάλος Ντουκαντάμ αντιμετώπισε πρόβλημα με το αίμα του. Επανήλθε το 1989 παίζοντας σε χαμηλότερο επίπεδο με τη φανέλα της Αράντ. Όσοι δεν τον γνωρίζετε απλά δείτε το video με τα κατορθώματα του. Ένας ποδοσφαιρικός ήρωας από την σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού!

O Penna Bianca “Λευκό φτερό”, γνωστός και ως… Φαμπρίτσιο Ραβανέλι (Βαγγέλης Κατσαΐτης)

Έχω ξαναπεί πως το ερώτημα της εβδομάδας, είναι ερώτημα παγίδα, καθώς δεν μπορείς να δώσεις μόνο μια απάντηση. Και επειδή δεν θέλω να πω το αυτονόητο που είναι ο Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ της αγαπημένης Γιουνάιτεντ στον τελικό με την Μπάγερν, θα μιλήσω για μια περίπτωση που είναι λίγο πιο μακριά “λάμψη” και ίσως πιο ξεχωριστή για την μάζα. Μια τέτοια προσωπικότητα, είναι ο τεράστιος σκόρερ, ο Φαμπρίτσιο Ραβανέλι. Ο άνθρωπος που μαζί με τον φανταστικό Τζιανλούκα Βιάλι με έκανε να συμπαθήσω την μεγάλη Μεγάλη Κυρία του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Μιλάω για τον τελικό του 1996 απέναντι στον μεγάλο Άγιαξ, όπου ο ασπρομάλλης επιθετικός της Γιούβε ήταν πραγματικό “σκυλί” στην άψογη ιταλική μηχανή του Μαρτσέλο Λίπι. Άνοιξε με εκπληκτικό γκολ, δείγμα της τεράστιας κλάσης του, το σκορ για τους Ιταλούς παρότι το ματς κρίθηκε στα πέναλτι με τον άλλο μεγάλο παιχταρά, τον Γιουγκοσλάβο Βλάντιμιρ Γιούγκοβιτς να στέλνει την Γιουβέντους αγκαλιά με το τρόπαιο… Εκπληκτική ομάδα, απίστευτοι παίκτες, αγαπημένος Φαμπρίτσιο Ραβανέλι με σήμα κατατεθέν το λευκό του μαλλί από τα… 25!

Ο “μαθητής” του Γκρόμπελααρ, Γέρζι Ντούντεκ (Βαγγέλης Σταματόπουλος)

Ο Αντώνης Τσιράκης επέλεξε Στίβεν Τζέραρντ επηρεασμένος θαρρώ -σε μεγάλο βαθμό- από τον αμέτρητο θαυμασμό που τρέφει για τον ιστορικό αρχηγό Στίβεν Τζέραρντ, εγώ όμως θα ψηφίσω για “ήρωα τελικού Champions League που θυμάμαι περισσότερο- τον Γέρζι Ντούντεκ. Ναι, μετά την εκπληκτική του πρώτη σεζόν στο “Άνφιλντ” άρχισε σιγά σιγά να πέφτει η απόδοσή του, ναι ήταν ακριβώς το αντίθετο από την “επιτομή της σταθερότητας”, ναι, τον θυμούνται οι περισσότεροι για τις γκάφες του και τα γκολ στο πιάτο που σέρβιρε για 2-3 σερί χρονιές στο “Άνφιλντ” στους παίκτες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ…

Όμως εκείνο το βράδυ της 25ης Μάη του 2005 η μοίρα είχε αποφασίσει η λέξη “hero” να γραφτεί με μεγάλα γράμματα στο κούτελό του όντας ο καταλύτης ώστε το απίστευτο comeback της Λίβερπουλ κόντρα στη Μίλαν (από 0-3 μέσα σε επτά λεπτά έγινε 3-3) να έχει αντίκρυσμα, να έχει αξία. Πρώτα έκανε τη “διπλή απόκρουση της σεζόν” νικώντας ισάριθμες φορές τον Σεβτσένκο (πρώτα στην κεφαλιά του και μετά σε σουτ του Ουκρανού από το ύψος της μικρής περιοχής!) στο τέλος της παράτασης και στο φινάλε χάρισε το τρόπαιο στους “κόκκινους” μετά από 21 χρόνια με τις αποκρούσεις των πέναλτι των Πίρλο και “Σέβα”. Και επειδή η ιστορία κάνει κύκλους επέλεξε στα πέναλτι να αποσπάσει την προσοχή των παικτών της Μίλαν με τα περιβόητα “spaghetti legs”, εμπνευσμένος (όπως δήλωσε αργότερα) από τα “κόλπα” του Γκρόμπελααρ στον (επίσης νικηφόρο) τελικό Πρωταθλητριών του 1984. Ήρωας με τα όλα του…

Ο Κούμαν με τον “κεραυνό” του (Δημήτρης Κεφαλάς)

Η κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών είχε γίνει εμμονή στους οπαδούς και τους διοικούντες της Μπαρτσελόνα. Η μοναδική ομάδα που συμμετείχε ανελλιπώς στα ευρωπαϊκά κύπελλα από το 1955-56, όταν πήρε μέρος στο Κύπελλο Εκθέσεων, έπρεπε να περιμένει μέχρι το 1992 για να σηκώσει το βαρύτιμο τρόπαιο. Μέχρι τότε η Ρεάλ Μαδρίτης είχε έξι κατακτήσεις.

Ο Ρόναλντ Κούμαν ήταν ο ποδοσφαιριστής που έσπασε την κατάρα για τους “μπλαουγκράνα”.Ο Ολλανδός φημίζονταν για τις δυνατές εκτελέσεις φάουλ. O ίδιος είχε κατακτήσει το Πρωταθλητριών με την φανέλα της Αϊντχόφεν το 1988. Στον τελικό που διεξήχθη στο Γουέμπλεϊ απέναντι στην Σαμπντόρια έγραψε ιστορία. Με δικό του γκολ από εκτέλεση φάουλ χάρισε το τρόπαιο στην Μπαρτσελόνα. Ήταν η στιγμή που όλοι περίμεναν στην Βαρκελώνη, δήλωνε ο Γιόχαν Κρόιφ.

Ο μικρός ήρωας του Ηλία Ευταξία

Ωραίοι οι ήρωες αλλά όσο μεγαλώνεις σταματάς να βρίσκεις νέους. Μένεις πιστός σε αυτούς που είχες μικρός ακόμα και αν εμφανιστούν ακόμα καλύτεροι στη συνέχεια. Ντρογκμπά, Τζέραρντ και Ζιντάν έχουν κάνει τρομερά πράγματα σε τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ αλλά τα έκαναν σε μία εποχή που δεν μπορούσαν να σταθούν σαν ήρωες μπροστά στα μάτια μου. Ο τελευταίος που αντίκρισα (έστω από την τηλεόραση) με δέος, χωρίς να έχει κάνει ποδοσφαιρικά θαύματα όπως ο Ζιζού, ήταν ο αμούστακος Πάτρικ Κλάιφερτ στον τελικό του 1995.

Ο αήττητος Άγιαξ χρειάστηκε την αύρα του 18χρονου Ολλανδού, ο οποίος πέρασε στο παιχνίδι στο 69′ ακούγοντας (;) τις οδηγίες του Φαν Χαλ και στο 84′ αφού τζρτζάρησε με περίσσιο θάρρος στην αρχή της φάσης τον Αλμπερτίνι μπούκαρε στην καρδιά της Ιταλικής άμυνας (αποτελούμενη από αμυντικούς ογκόλιθους: Πανούτσι, Μαλντίνι, Αλμπερτίνι, Κοστακούρτα, Μπαρέζι) και πέτυχε το νικητήριο γκολ γυρίζοντας τη φανέλα με το Νο15 για να μάθει όλος ο κόσμος το όνομά του. (σ.σ. μεγάλη κίνηση από τον μικρό γιατί ήταν η πρώτη φορά που είχαν χορηγούς οι φανέλες στο Τσαμπιονς Λιγκ και όντας πιτσιρικάς δεν μου άρεσε καθόλου να βλέπω μάρκες και εταιρίες. Τους την έφερε ο Κλάιφερτ…)