Η επικράτηση της ισορροπίας

Η πρωταθλήτρια Ευρώπης ηττήθηκε σε ημιτελικό Champions League 4-0. Στην έδρα της. Να και κάτι που δε βλέπεις κάθε μέρα. Μα δεν είναι μόνο το σκορ, αλλά και η εικόνα των δύο ομάδων. Η μία (Real Madrid) απέδωσε τον ρόλο της εξαιρετικά, η άλλη (Bayern Munich) τραγικά. Γίνεται πιο ενδιαφέρον αν σκεφτούμε πως στο πρώτο μισό της σεζόν οι Merengues προβλημάτιζαν περισσότερο από τους Βαυαρούς.

Ακόμα καλύτερο story αν προσθέσουμε πως ο τρόπος που ήρθε ο θρίαμβος του νικητή, θυμίζει αρκετά πώς τα κατάφερε στην ίδια φάση πέρυσι ο φετινός ηττημένος. Ένα χρόνο πριν, κόντρα στην Barcelona, που δεν είχε ρυθμό και συνεργασίες, η Bayern περίμενε, έβγαζε περισσότερη δύναμη, έπαιζε πιο άμεσα, χτύπαγε στην κόντρα και στα στημένα, τα αστέρια της ήταν προσηλωμένα κι έκαναν ό,τι έπρεπε. Φέτος η δεύτερη πήρε πάνω-κάτω τον ρόλο της πρώτης και έδωσε τον δικό της στη Real.

Ο ήρεμος, ισορροπιστής Ancelotti

Η τελευταία έχει διανύσει πολύ δρόμο από την αρχή της σεζόν. Έχει περάσει από διάφορες φάσεις, έχει δοκιμάσει πολλά, έχει αλλάξει τακτικές, συστήματα και πρόσωπα. Έχει βρεθεί να παίζει χαοτικό ποδόσφαιρο, έχει μπερδέψει μόνη της τον εαυτό της, έχει αργήσει να βρει λύσεις σε κάποιες περιπτώσεις, έχει αποτύχει σε δύσκολα ματς. Ένα πράγμα είναι σταθερό από το ξεκίνημα της περιόδου: η ηρεμία.

Στην πραγματικότητα, αυτό ήταν το βασικό ζητούμενο από τον Ancelotti. Ο κύριος λόγος που επιλέχθηκε (υποθέτω). Ο Ιταλός κατάφερε ακόμα και όταν τα αποτελέσματα δεν ήταν καλά, η απόσταση από την κορυφή της Primera Division μεγάλη και η απόδοση της ομάδας πολύ κακή, να διατηρήσει την ηρεμία στην ομάδα του και να κρατήσει τους παίκτες του ενωμένους. Η Real είναι γεμάτη με αστέρια και μεγάλους παίκτες και ο Ancelotti δε λέγεται ούτε Jose, ούτε Pep.

Είναι αυτός όμως που παρουσιάζει συμπαγές σύνολο με 4 κατά βάση δημιουργικούς παίκτες στο κέντρο. Είναι αυτός που παίρνει από τον Cristiano Ronaldo (πολύ καλός και την Τρίτη, αλλά αν όντως στο 0-3 έδειχνε και το 15, που είναι ο αριθμός των γκολ του, χτυπάει λίγο άσχημα) όλα τα καλά, χωρίς να γίνεται τρύπα ο Πορτογάλος αμυντικά. Είναι αυτός που βλέπει πλέον την ομάδα του να είναι πειθαρχημένη, ακόμα κι αν έχει στην 11άδα Bale και Cristiano. Είναι αυτός που δίνει ευκαιρίες σε νεαρούς παίκτες. Είναι αυτός που έχει απογειώσει Di Maria, Modric, Pepe. Είναι αυτός που διέλυσε την ομάδα του Guardiola και πέτυχε αυτό που δεν κατάφερε σε 3 σεζόν ο Mourinho. Οδήγησε τη Real Madrid σε τελικό Champions League.

Η ομάδα του κάνει τα καλύτερά της ματς, την καταλληλότερη στιγμή. Είναι σε πολύ καλή φυσική και πνευματική κατάσταση. Είναι ήρεμη, προσηλωμένη και ώριμη. Έχω ξαναπεί ότι δεν είμαι φαν του Ιταλού, του έχω κάνει σκληρή κριτική τους πρώτους μήνες φέτος, αλλά η αξία του είναι δεδομένη και τον θεωρούσα από την πρώτη στιγμή σωστή επιλογή για τη Real. Γιατί είναι πολύ καλός «πολιτικός», έχει καλή επαφή με τους παίκτες, δε δημιουργεί εντάσεις, μετά τα πρώτα χρόνια της καριέρας του είναι πιο ευέλικτος, τα πάει καλά με τις βεντέτες και προσαρμόζεται στους παίκτες. Είναι κι αυτός ειδικός στους ανθρώπους .

Κάπως έτσι, η ομάδα του και στο Μόναχο είχε ισορροπία. Και όλοι οι παίκτες διάθεση να θυσιαστούν. Στοιχείο που τονίζει διαρκώς ο Ιταλός. Τα ερωτηματικά για το πώς θα λειτουργήσει η Real με τον Bale αντί του Isco, διαλύθηκαν αμέσως. Ο Ουαλός ήταν πειθαρχημένος, έδινε βοήθειες αμυντικά και παράλληλα ακόμα περισσότερη ταχύτητα επιθετικά. Ουσιαστικά ο αγώνας έμοιαζε σε μεγάλο βαθμό με την πρώτη αναμέτρηση, με τη διαφορά πως αυτή τη φορά οι γηπεδούχοι είχαν περισσότερα κενά και αταξία, ενώ οι φιλοξενούμενοι περισσότερη ταχύτητα και μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στα στημένα.

Για αυτό και στέκομαι σε πιο γενικές παρατηρήσεις. Δύο σύντομες σημειώσεις ακόμα λοιπόν για να πούμε μερικά πράγματα και για την Bayern. Πρώτον, δεν είναι τρομερό ότι όχι μόνο δεν υπάρχει θέμα με τον Casillas, αλλά εκτός απροόπτου θα είναι αυτός που θα παίξει στον τελικό και ίσως αυτός που θα σηκώσει το δέκατο; Δεύτερον, δεν είναι υπέροχο ότι το 4-4-2 έχει δώσει ισορροπία στη Real και «μας επιτρέπει να αμυνόμαστε με ασφάλεια απέναντι σε ομάδες που παίζουν καλά ανάμεσα στις γραμμές», όπως είπε ο Ancelotti, αλλά και ότι υπάρχει πιθανότητα εκτός από ντέρμπι Μαδρίτης να δούμε στον τελικό και δύο ομάδες να χρησιμοποιούν αυτό το σύστημα;

Αταξία

Οι Merengues λοιπόν έχουν βρει ισορροπία, η Bayern την έχει χάσει. «Παίξαμε στο πρώτο ημίχρονο χωρίς τάξη», είπε ο Guardiola. Ο οποίος πρόδωσε πολλά από τα δικά του πιστεύω και το αποτέλεσμα ήταν τρομακτικό (προφανώς με την κακή έννοια). Η ομάδα του στην αρχή ήταν βιαστική, όχι γρήγορη, όπως θα έπρεπε. Δεν είχε ακρίβεια στις πάσες, δε διάβαζε σωστά το παιχνίδι. Δε ρίσκαρε, ήταν απερίσκεπτη. Δεν είχε καθαρό μυαλό, ήταν ανυπόμονη.

Ο Ισπανός δεν είχε ούτε παίκτη κοντά στους στόπερ, όπως θα έπρεπε από τη στιγμή που ο αντίπαλος είχε δύο ποδοσφαιριστές ψηλά. Όπως επιτάσσει η φιλοσοφία του στην τελική. Έβαλε και Mandzukic και Müller πίσω του, κάτι που δεν ταιριάζει σε αυτό που θέλει να παίζει. Άλλαξε πάλι τη λογική του στα χαφ, κάνοντας το τρίγωνο 2-1 και όχι 1-2, όπως λέει η αγωνιστική του κοσμοθεωρία. Και δε γέμισε το κέντρο του. Η Bayern δεν έχασε επειδή ακολούθησε τις ιδέες του προπονητή της. Διαλύθηκε επειδή πολλές από αυτές δεν τις ακολούθησε ούτε ο ίδιος ο προπονητής της.

«Παίξαμε πραγματικά άσχημα, για αυτό χάσαμε», είπε ο Guardiola, προσθέτοντας πως «ποτέ δεν είχαμε κατοχή της μπάλας. Χάσαμε γιατί παίξαμε ο ένας με τον άλλο πολύ λίγο». Κι έχει δίκιο. Το 69% που λέει η στατιστική είναι ένας αριθμός. Η λογική του να χτίζεις την ομάδα σου γύρω από το να έχει την μπάλα, δε σημαίνει πως ο σκοπός είναι απλά να έχει την μπάλα. Αν αυτό ήταν το ζητούμενο, τότε για όσους χτίζουν την ομάδα τους γύρω από την μπάλα, το ζητούμενο θα ήταν απλά να μην έχουν την μπάλα…

Λόγια του Guardiola στο SkySports πριν την πρώτη αναμέτρηση με την Manchester United φέτος: «Η κατοχή είναι σημαντική όταν φτιάχνεις ευκαιρίες. Η κατοχή από μόνη της είναι ένα τίποτα. Το ζητούμενο είναι να έχεις την μπάλα και να μη δέχεσαι ευκαιρίες. Να είσαι οργανωμένος, ώστε όταν τη χάνεις να μην τρως αντεπιθέσεις. Να είσαι επιθετικός χωρίς την μπάλα και όταν την έχεις να παίζεις με ακρίβεια και γρήγορα την κατάλληλη στιγμή για να αλλάζεις ρυθμό».

Έκανε κάτι από αυτά η Bayern; Πόσα από αυτά κάνει με επιτυχία εδώ και σχεδόν δύο μήνες; Το θέμα για παράδειγμα δεν είναι πως παίζει ψηλά, αλλά ότι δεν πιέζει (καλά) ψηλά. Έλεγα στο τέλος του κειμένου για τον πρώτο ημιτελικό, πως το βασικό είναι ότι οι Βαυαροί δεν έχουν ρυθμό. Τον έχουν χάσει από τη στιγμή που κατέκτησαν το πρωτάθλημα. Κι έχασαν την ισορροπία τους ως ομάδα –που έτσι κι αλλιώς συχνά δεν ήταν καλή- από τη στιγμή που τραυματίστηκε ο Thiago. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Guardiola αλλάζει την Bayern. Για αυτό τον πήραν.

Το πρόβλημα είναι πως από ένα σημείο και μετά η ομάδα έπαψε να βελτιώνεται. Το πρόβλημα είναι πως το τελευταίο διάστημα η αγωνιστική προσέγγιση της Bayern είναι γεμάτη ημίμετρα. Στο μυαλό του προπονητή συγκρούονται τα θέλω του με αυτά που μπορεί να κάνει καλύτερα το σύνολο που έχει στα χέρια του, στο μυαλό των παικτών συγκρούονται αυτά που ξέρουν με αυτά που πρέπει να μάθουν. Καμία πλευρά δεν έχει καταλήξει, δεν έχει προσαρμοστεί σε υψηλό βαθμό, ήρθε και το τέλος του πρωταθλήματος νωρίς και η απουσία του Thiago, του μοναδικού μάλλον παίκτη –εκτός του Lahm- που μπορεί να ισορροπήσει (σε) όλα αυτά, και η σφαλιάρα ήταν δυνατή.

Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που το ποδόσφαιρο στο οποίο πιστεύει ο Guardiola, μπορεί να είναι πανέμορφο (για κάποιους έστω) και επιβλητικό όταν εφαρμόζεται σωστά, αλλά καταρρέει πάρα πολύ άσχημα όταν δεν εκτελείται όπως πρέπει ή δεν εκτελείται καν σε κάποια κομμάτια. Είναι μια λογική που ψάχνει την απόλυτη κυριαρχία, έχει περισσότερα ρίσκα, από όσα προσπαθεί να εξαλείψει. Η ήττα του Guardiola και της ομάδας του δεν είναι η μη κατάκτηση treble (μπορεί να κάνει double και με ρεκόρ ας πούμε), δεν είναι καν το 5-0, προφανώς δεν είναι ότι (προσπαθεί) να παίζει με διαφορετικό τρόπο σε σχέση με πέρυσι.

Η αποτυχία είναι πως δεν κατάφερε να εφαρμόσει τις νέες ιδέες από την πρώτη σεζόν σε ικανοποιητικό βαθμό, με εξαίρεση κάποια διαστήματα μέχρι τώρα. Η σεζόν μέχρι πριν 1-2 μήνες κυλούσε με προβλήματα, αλλά το πρόσημο ήταν θετικό, η σειρά με τη Real και το τελευταίο διάστημα είναι απογοητευτικά, τη σεζόν θα την κρίνουμε συνολικά στο τέλος, η συνεργασία του Καταλανού με την Bayern θα κριθεί όταν ολοκληρωθεί.

Στυλ

Και δυο πράγματα για τα στυλ. Έχω ξαναπεί κι επιμένω. Το θέμα δεν είναι η συνταγή, αλλά η εκτέλεση. Πρώτα από όλα, στο ματς της Τρίτης το αποτέλεσμα σε πρώτο επίπεδο δεν είχε να κάνει καν με τον τρόπο που επέλεξαν οι δύο ομάδες. Η Real Madrid ήταν πιο έτοιμη σε κάθε τομέα και καλύτερη σε ό,τι έκανε, σε όλες τις φάσεις του παιχνιδιού. Ατομικά και σε επίπεδο ομάδας. Από εκεί και πέρα η ίδια η Real είναι μια καλή ομάδα όταν κάνει κατοχή. Ο ίδιος ο Ancelotti έχει φτιάξει στην καριέρα του κατά βάση ομάδες που ήθελαν να έχουν και είχαν την μπάλα. Όπως ήταν χαζό όταν τα προηγούμενα χρόνια υπήρχε μια τάση πως ο σωστός, ο μόνος τρόπος είναι να έχεις την μπάλα, έτσι είναι βλακεία να λέγεται πως πλέον για να πετύχεις πρέπει να περιμένεις και να αφήνεις την μπάλα στον αντίπαλο.

Από εκεί και πέρα, ότι υπάρχει μια αλλαγή στην τάση είναι γεγονός εδώ και δύο χρόνια σχεδόν. Όλο αυτό όμως είναι ένα παιχνιδάκι που έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με τη μόδα και αποτέλεσμα αντίδρασης σε κάτι που ήταν επιτυχημένο για καιρό. Και πιθανότατα θα οδηγήσει κάποιους στο να ψαρώσουν, όπως συνέβη και τα προηγούμενα χρόνια με αυτό που λένε tiki-taka, και να ακολουθήσουν απλά τη μόδα, όχι την ουσία. Όπως είπε και ο Ancelotti «δεν τελειώνει κανένα ποδοσφαιρικό στυλ με αυτή τη νίκη. Η φιλοσοφία του Guardiola θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Είναι απλά μια νίκη, όχι το τέλος ενός στυλ».

Για σχόλια, παρατηρήσεις και περισσότερη κουβέντα μπορείτε να με βρείτε και στο twitter ως @sokinside