Η δικαίωση της καλύτερης ομάδας

Η πρόκριση της Atletico Madrid στον τελικό του Champions League είναι από εκείνα τα πράγματα που μπορείς να χαρακτηρίσεις δίκαια. Σχετική η έννοια θα μου πείτε. Δίκαιη από την άποψη ότι είναι σωστή, είναι κάτι που πρέπει και θέλουμε να συμβαίνει. Αχτίδα φωτός για τον κόσμο (του ποδοσφαίρου) αν μη τι άλλο. Στην τελική, οι Rojiblancos φέτος είναι η καλύτερη ομάδα και το δείχνουν από την αρχή της σεζόν.

Είναι ομάδα με όλη τη σημασία τη λέξης. Η δυνατότητα να κατακτήσουν δύο μεγάλα τρόπαια μέσα σε λίγες μέρες, αποτελεί δικαίωση ενός συνόλου που σέβεται το ίδιο το άθλημα. Είναι επιβράβευση του προπονητή και των παικτών του για την πίστη τους, τη δουλειά τους, τη διάθεση όλων να συνεργαστούν.

Ίδιοι παίκτες, άλλη ομάδα

O Diego Simeone στην πρώτη του μεγάλη -σε διάρκεια- δουλειά, έχει καταφέρει να πετύχει το σημαντικότερο στον ομαδικό αθλητισμό. Μερικές δεκάδες άτομα είναι ενωμένα υπό τις οδηγίες του, έχοντας κοινούς σκοπούς, ίδια νοοτροπία, διάθεση να θυσιαστούν για τον διπλανό τους. Η Atletico δεν είναι μια ομάδα γεμάτη νιάτα, δεν έχει μεγάλα αστέρια. Οι περισσότεροι πλέον φαίνονται καλύτεροι από ό,τι πραγματικά είναι. Ο Αργεντινός έχει στηριχτεί ουσιαστικά σε όσους παίκτες βρήκε όταν ανέλαβε τον Δεκέμβριο του 2011 (η μοναδική μεταγραφή βασικού είναι ο Villa, που ήρθε ως αντικαταστάτης του Falcao και η πιο ακριβή ο Guilavogui των 10 εκατομμυρίων).

Όταν παρέλαβε τους Colchoneros από τον Gregorio Manzano στη 10η θέση της Primera Division, αποκλεισμένους από το Κύπελλο μετά από δύο ήττες κόντρα στην Albacete της 3ης κατηγορίας και χωρίς να θυμίζουν πραγματική ομάδα. Όταν όλοι σκέφτονταν το εγώ και όχι το εμείς. Την επίθεση κι ελάχιστα την άμυνα. Τις φανταχτερές ενέργειες και όχι την ουσία. Και όμως, με τον Simeone πήραν κούπα από την πρώτη –μισή- σεζόν και παραλίγο να βγουν και στο Champions League.

ΟΜΑΔΑ

Βγήκαν φέτος όμως. Κι αυτό που κάνουν είναι να δείχνουν σε όλη την Ευρώπη, και στον τελευταίο που δεν τους είχε πάρει χαμπάρι, τι σημαίνει ομάδα. Τι σημαίνει λοιπόν; Σημαίνει να θυμίζεις ως σύνολο τον προπονητή σου. Να αντανακλώνται οι ιδέες του και η προσωπικότητά του σε καθέναν από τους 11 που βρίσκονται κάθε φορά στο χορτάρι. Σημαίνει πως υπάρχει πλάνο, ξέρει ο καθένας τι κάνει σε κάθε περίπτωση, σε κάθε φάση του παιχνιδιού, σε κάθε αγώνα.

Σημαίνει ότι οι απουσίες δεν είναι δικαιολογίες, αλλά ευκαιρία για κάποιους άλλους. Όταν γίνονται (αναγκαστικές) αλλαγές η ατομική ποιότητα μπορεί να μειώνεται, αλλά η λειτουργία του συνόλου δε διαταράσσεται. Σημαίνει πως παίζεις προημιτελικό Champions League με την Barcelona χωρίς Diego Costa και Arda Turan, δύο από τα βασικά σου επιθετικά όπλα δηλαδή, και οι Blaugrana κάνουν το σταυρό τους που δεν έχει τελειώσει η πρόκριση στο τέταρτο.

Σημαίνει πως παίζεις στο Stamford Bridge ρεβάνς για τα ημιτελικά της μεγαλύτερης διοργάνωσης, χωρίς τον Gabi (από τους πιο κομβικούς παίκτες κι αρχηγός της ομάδας), μένεις πίσω στο σκορ, αλλά βάζεις τρία γκολ, απέναντι σε μία από τις σφιχτές ομάδες, ενώ θεωρείσαι αδύναμη επιθετικά. Και παίρνεις την πρόκριση με απόλυτα πειστικό τρόπο. Ομάδα σημαίνει πως σε αυτά τα δύο ματς, ένας από τους πιο καθοριστικούς παίκτες ήταν ο Adrian. Ένας από τους ελάχιστους που στη θητεία του Simeone έχει μείνει σχετικά στάσιμος. Ένας παίκτης που φέτος σε πρωτάθλημα και Champions League έχει παίξει άλλα 8 ματς βασικός. Ομάδα σημαίνει πως στο παιχνίδι που σε στέλνει τελικό δύο από τους κορυφαίους σου παίκτες είναι ο Juanfran και ο Suarez, οι πιο αδύναμοι κρίκοι της συνηθέστερης βασικής 11άδας.

Πανέμορφη ασχήμια

Σημαίνει πως κάνεις το παιχνίδι σου όποιος κι αν είναι απέναντί σου. Η Atletico είναι η πιο ωραία άσχημη ομάδα. Υπολείπεται σε τεχνική, οι φαντεζί ενέργειες είναι λίγες, το παιχνίδι της δεν το λες γλυκό, ούτε χαρακτηρίζεται από χάρη. Είναι άγριο, δυναμικό, σκληρό, αλλά και τόσο όμορφο. Η επαφή των περισσότερων παικτών της με την μπάλα δεν είναι υψηλού επιπέδου, αλλά η νοητική επαφή κάθε παίκτη με κάθε συμπαίκτη του βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο. Ατομικά λείπει η φινέτσα, αλλά σε ομαδικό επίπεδο είναι χάρμα οφθαλμών.

Είναι μάθημα ποδοσφαίρου. Εξαιρετικές αποστάσεις, απόλυτη γνώση των ρόλων, αλληλοκαλύψεις, συνεργασίες. Κυρίως στη φάση της άμυνας. Είτε παίζει χαμηλά, είτε ψηλά. Και προφανώς αυτός είναι ένας λόγος που είναι πολύ δυνατή στην άμεση μετάβαση στην επίθεση. Διαρκώς όμως βελτιώνεται και σε σετ παιχνίδι. Το έδειξε και στον ημιτελικό με την Chelsea. Το τελευταίο μαζί με το γεγονός πως κάνει το παιχνίδι της πάντα είναι τα στοιχεία που έκαναν τη διαφορά και της έδωσαν την πρόκριση.

Οι άλλοι δεν αντέχουν

Ο περσινός τελικός Κυπέλλου Ισπανίας, ήταν το σημείο που η Atletico άλλαξε επίπεδο. Κυρίως πνευματικά και ψυχολογικά . Η νίκη απέναντι στη Real Madrid με ανατροπή μάλιστα έσπασε ψυχολογικούς φραγμούς, έδωσε επιπλέον πίστη δυνάμωσε τον χαρακτήρα όλων. Και κάπως έτσι, σχεδόν ένα χρόνο μετά, πάλι με ανατροπή, πάλι απέναντι σε ομάδα του Jose Mourinho κατάφερε να γράψει ιστορία.

Όλη τη σεζόν σχεδόν κάθε αναφορά στην ομάδα του Simeone συνοδευόταν από αμφιβολία για το αν θα αντέξει. Αποδεικνύεται πως αυτή αντέχει, σε αντίθεση με όποιον την αντιμετωπίζει. Και πλέον κοιτάει τον επόμενο τελικό. Όχι αυτόν με τη Real. Έχει καιρό μέχρι τότε. Προς το παρόν υπάρχει η αναμέτρηση με τη Levante, όπου θα ψάξει τη μία από τις δύο νίκες που θέλει στις 3 τελευταίες αγωνιστικές για να πάρει «το πρωτάθλημα των δύο».

Αν κάνει το 2/2 στα επόμενα δύο ματς, μετά θα μπορεί να ονειρεύεται pasillo κι από την Barcelona κι από τη Real Madrid. Μα ακόμα κι αν αποτύχει και στους δύο στόχους, έχει γράψει ήδη μία από τις καλύτερες και πιο ωραίες ιστορίες όλων των εποχών. Έχει σημειώσει ήδη πολλαπλές υπερβάσεις. Δεν έχει κάνει θαύματα όμως. Όπως λέει και ο Simeone, απλά επιβραβεύεται η δουλειά τους.

Η διαφορά

Δουλειά έχει κάνει και η Chelsea φέτος. Όχι αρκετή για να την οδηγήσει στο κάτι παραπάνω όμως. Έγραψα πριν πως η Atletico κάνει το παιχνίδι της. Φυσικά όμως προσαρμόζεται και στον αντίπαλο. Και οι δύο στηρίζονται σε σημαντικό βαθμό στον περιορισμό του αντιπάλου και στα λάθη αυτού. Η διαφορά των Μπλε είναι πως ορισμένες φορές απλά προσαρμόζεται στον αντίπαλο. Με μια φράση θα έλεγα πως η μία ψάχνει τρόπους να αναγκάσει τον αντίπαλο να κάνει λάθος, ενώ η άλλη σε αρκετές περιπτώσεις απλά ελπίζει να το κάνει.

Η διαφορά σε αυτά τα δύο ματς ήταν πως η Atletico είχε παραπάνω τόλμη, αλλά και ότι έπαιξε σε όλες τις φάσεις του παιχνιδιού και στην Ισπανία και στην Αγγλία. Έκανε πράγματα και στα δύο 90λεπτα, με και χωρίς την μπάλα. Και τα έκανε καλύτερα. Η Chelsea στηρίχτηκε όπως και σε άλλες περιπτώσεις σε δύσκολα ματς, σε όσα θα της έδινε ο αντίπαλος, χωρίς να βάλει πολλά προβλήματα. Το να περιμένεις όμως να νικήσεις την ομάδα του Simeone, κυρίως από τα λάθη που θα κάνει είναι σχεδόν ουτοπικό.

Hazard

Ο Mourinho είπε πως τα 3 χρόνια δουλειάς της Atletico (δύο και κάτι είναι), σε σχέση με το 1 της Chelsea μαζί του, έκαναν τη διαφορά. Κι έχει τα δίκια του προφανώς. Απλά αναρωτιέμαι γιατί πέρυσι τα 3 χρόνια δουλειάς του στη Real δεν έκαναν τη διαφορά απέναντι στην πρώτη ολοκληρωμένη σεζόν του Simeone; Ο Πορτογάλος σίγουρα έχει βελτιώσει την ομάδα του. Κυρίως στο αμυντικό κομμάτι όμως. Τα λόγια του Hazard μετά τον αγώνα της Τετάρτης νομίζω πως έχουν μεγάλη δόση αλήθειας. «Η Chelsea δεν είναι φτιαγμένη για να παίζει ποδόσφαιρο (σ.σ. πρωτοβουλίας εννοεί). Είμαστε καλοί στην αντεπίθεση, όπως η Real απέναντι στην Bayern για παράδειγμα. Συχνά μου ζητείται να κάνω τα πάντα μόνος μου, το οποίο δεν είναι εύκολο», είπε ο Βέλγος.

Πράγματα δηλαδή που πολλοί λέμε σχεδόν όλη τη σεζόν, αλλά κάποιοι θεωρούν πως το μόνο πρόβλημα είναι η απουσία καλύτερου επιθετικού. Με τη Liverpool πάντως ο –τρίτος- επιθετικός την έκανε τη δουλειά του. Και στη ρεβάνς με την Atletico ο επιθετικός το έβαλε το γκολ του. Από την άλλη όμως ο δεξιός μπακ των Rojiblancos έφτιαξε τα δύο γκολ της ομάδας του, ενώ όλη τη σεζόν οι μπακ της Chelsea έχουν σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό το μυαλό τους στην άμυνα και στα δύσκολα οι προωθήσεις τους είναι λίγες. Η ομάδα του Simeone μπορεί να μην είναι από τις καλύτερες ομάδες σε σετ παιχνίδι, αλλά σε σχέση με την αντίπαλό της στα ημιτελικά, σίγουρα δεν υστερεί. Οι συνεργασίες που βγάζει είναι καλύτερες και περισσότερες, ακόμα κι αν έχει λιγότερο ποιοτικούς παίκτες.

Δύσκολα τρώει, αλλά δε βάζει εύκολα

Οι Μπλε λοιπόν κατάφεραν να είναι μια από τις ομάδες που τρώνε δύσκολα γκολ, αλλά το γεγονός πως επιθετικά δυσκολεύονται πολύ και περιμένουν σχεδόν τα πάντα στο δημιουργικό κομμάτι από έναν παίκτη, ειδικά απέναντι σε κλειστές άμυνες τους κοστίζει. Και είναι ο λόγος που κατά πάσα πιθανότητα θα μείνουν χωρίς τίτλο φέτος. Οπότε ναι, σίγουρα είναι βελτιωμένοι, αλλά όχι σε ικανοποιητικό βαθμό νομίζω. Και λογικά του χρόνου θα είναι καλύτεροι κι επιθετικά. Και η συνεργασία Mourinho-Chelsea θα κριθεί όταν ολοκληρωθεί. Όμως, σεζόν χωρίς τίτλο δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορεί να κριθεί επιτυχημένη. Ειδικά όταν μιλάμε για τον Πορτογάλο, που το βασικό του στοιχείο είναι πως φέρνει τρόπαια και είναι κοντά στο να μείνει χωρίς ούτε ένα τις δύο τελευταίες σεζόν.

Αλλά και καθαρά αγωνιστικά να το δούμε, κι ακόμα κι αν δεχτούμε πως φέτος δεν είχε στόχο τις κούπες η Chelsea, πάλι δεν είμαι σίγουρος ότι βγαίνει τόσο θετικό αποτέλεσμα. «Ο στόχος είναι να παίζουμε με την άμυνα ψηλά, να ανακτούμε την κατοχή γρήγορα, πολύ γρήγορα, να έχουμε την μπάλα, να χτίζουμε επιθέσεις καλά και να έχουμε πάντα τον έλεγχο του αγώνα. Να είμαστε δυναμικοί, να έχουμε την πρωτοβουλία, να μην αντιδράμε. Να παίζουμε καλύτερα απέναντι σε ομάδες που αγωνίζονται κλειστά», έλεγε ο Mourinho τον Σεπτέμβριο. Φέτος πέτυχε λίγα από αυτά, θα έχει την ευκαιρία του χρόνου να βελτιώσει τα περισσότερα. Μέχρι τότε τα φώτα πέφτουν στη Μαδρίτη και κυρίως στην εκπληκτική ομάδα που έχει φτιάξει ο Diego Simeone.

Για σχόλια, παρατηρήσεις και περισσότερη κουβέντα μπορείτε να με βρείτε και στο twitter ως @sokinside