Αθλητικό Σινεμά: “The Football Factory”
Εμείς κάθε εβδομάδα θα σας γράφουμε για μια αθλητική ταινία που πιστεύουμε ότι αξίζει να τη δείτε. Απλά τη γνώμη μας, χωρίς συμβουλές.
Όταν κάνεις κριτικές ταινιών είναι αναμφισβήτητα δύσκολο να πείσεις τον κάθε αναγνώστη να δει αυτό που εσύ είδες.
Σίγουρα όμως, μπορείς να τον “σπρώξεις” να δει και άλλα σχετικά με το πάθος του.
Υπάρχουν καταπληκτικές ταινίες για τον αθλητισμό. Ταινίες για το ποδόσφαιρο που θα σε συναρπάσουν το ίδιο με τα εντυπωσιακά γκολ και θα σου δώσουν κάποια μηνύματα για τις επόμενες μέρες.
Και θα ξεκινήσουμε με το “Football Factory” (2004), με αφορμή τα επεισόδια στη Χαλκίδα με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ και δυο αδέρφια φιλάθλους του Παναθηναϊκού.
O Νικ Λοβ μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζον Κίνγκ για τον αγγλικό χουλιγκανισμό.
Με ύφος ντοκιμαντέρ και εγκιβωτισμένες αφηγήσεις, μπαίνουμε στο μυαλό του Τόμι Τζόνσον ενός 30χρονου οπαδού της Τσέλσι που ζει για την ίντριγκα, τα ματς του σαββατοκύριακου και τις συγκρούσεις ανάμεσα στους “συντρόφους του” και τους χούλιγκανς του Μίλγουολ.
Η καθημερινότητα του περιστρέφεται γύρω από την μπάλα, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, το ξύλο, το σεξ, τη φιλία και την απεγνωσμένη προσπάθεια του νεαρού να ξεφύγει από μια ζωή ρουτίνας.
Της βαρετής ρουτίνας, σε έναν καναπέ μπροστά από την τηλεόραση με μια σύζυγο δίπλα του, με την οποία θα μοιράζεται μια σεξουαλική ζωή χωρίς κανένα ενδιαφέρον.
Ο Τόμι ζει σε μια κοινωνία, η οποία δεν του προσφέρει δουλειά αλλά του προσφέρει μεγάλες ποσότητες ενέργειας που πρέπει να εκτονώσει ακόμη και ρισκάροντας τη ζωή του.
Τα μοτίβα είναι πολλά, “προφητικά” της πολιτικο-οικονομικής κρίσης που τώρα βιώνουμε και εναλλάσσονται:
Πάθος για την μπάλα, ναρκωτικά, σεξ, η ανάγκη να ανήκεις κάπου, να έχεις κάποιον ρόλο σε μια ομάδα για να ξεχάσεις ότι είσαι άνεργος, να έχεις τόση ενέργεια μέσα σου και να την εκτονώνεις εκεί που νομίζεις ότι πρέπει. Να κλέβεις μικροπράγματα από τα μεγάλα σούπερ μάρκετ, να συναντάς ακόμα στην κοινωνία σου ρατσιστές.
Και όλα αυτά αντιτίθενται στην παράλληλη ιστορία του παππού του Τόμι. Που και εκείνος έδρασε στη ζωή βίαια αλλά με διαφορετικούς στόχους που τον έκαναν περήφανο.
Δυο τελείως διαφορετικά είδη βίας αντιπαρατίθενται στην ταινία του Νικ Λοβ. Αφενός η βια στην οποία προσέφυγε ο παππούς του Τόμι μαχόμενος τον φασισμό και αφετέρου η βια που δίνει νόημα στον καθημερινότητα του εγγονού.
Τα ραντεβού βίας μεταξύ οπαδών γοητεύουν τον Τζόνσον αλλά όπως γίνεται συνήθως, κάποια στιγμή η κατάσταση θα ξεφύγει. Τα οράματα του είναι πολλά και τον σοκάρουν, ο αρχηγός των οπαδών της Μίλγουολ τον έχει βάλει στο μάτι…
“Αν δεν βρίσκεις αυτό το κάτι για να ζεις , βρες αυτό που θα σε κάνει να πεθάνεις για εκείνο”. Είχε πει ο Tupac, ο καλλιτέχνης που μαχόταν όλη του τη ζωή για τα δικαιώματα των μαύρων, χρησιμοποιώντας τη βια των στίχων του . Η ταινία του Λοβ αντικατοπτρίζει τέλεια το πως κάποιος μπορεί να παρερμηνεύσει τέτοιες ιδέες.
Ο Τζόνσον είδε στην Τσέλσι τη ζωή και τον θάνατο.
“Αξίζει τον κόπο;”
Trivia:
” Η σημαία της Τσέλσι που θα δείτε κρεμασμένη στο πίσω παράθυρο του πούλμαν του προπονητή, όταν οι οπαδοί ταξιδεύουν βόρεια, είναι αυθεντική σημαία των Chelsea Headhunters. Το σύμβολο με το κρανίο και τα οστά πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Πρωσικό στρατό υπό την ηγεσία του Φρειδερίκου ενώ αργότερα υιοθετήθηκε από την Stabswache που μετατράπηκε στην νεοναζιστική Schutzstaffel και χρησιμοποιείται πλέον ευρέως σε όλο τον κόσμο από νεοναζί φιλάθλους”.
Σκηνοθεσία: Nick Love
Σενάριο: John King (μυθιστόρημα), Nick Love
Ηθοποιοί: Danny Dyer (Tommy Johnson), Frank Harper (Billy Bright), Tamer Hassan (Fred), Roland Manookian (Zeberdee), Neil Maskell (Rod)
Είδος: Δραματική, Αθλητική, Αστυνομική
Διάρκεια: 91′
Γλώσσα: Αγγλικά
Χώρα: Αγγλία
Box office £623,138
Πηγή: IMDb