Ας είναι καλά οι διαιτητές

Τι να γράψεις για τα τέσσερα πρώτα ζευγάρια της φάσης των 16 του Champions League; Υποθέτω ότι θα έπρεπε να είμαι χαρούμενος που πέρασε η Barcelona, η οποία πίστευα ότι θα αποκλειστεί όταν έγινε η κλήρωση. Βέβαια πριν το πρώτο ματς της με τη Manchester City είχαν αλλάξει λίγο τα δεδομένα και το προβάδισμα που έδινα στους Άγγλους ήταν πολύ οριακό.

Σε κάθε περίπτωση η πρόκριση των Καταλανών δεν είναι και καμιά συγκλονιστική έκπληξη. Ο βασικός λόγος που απογοητεύτηκα, ενώ είχα ήδη τον πήχη χαμηλά είναι ότι έγιναν 8 ματς που εύκολα διαγράφονται από τη μνήμη.

Μόνο διαιτησία

Πέρασαν 4 ομάδες που δεν έκαναν πολλά κι αποκλείστηκαν 4 που έδωσαν ελάχιστα. Θα σας λείψει κάποια εκ των Arsenal, City, Milan, Leverkusen; Οι δύο πρώτες αποδείχθηκε πως δεν είναι για διεκδίκηση της κούπας, ούτε καν για 4άδα. Για τις άλλες δύο ξέραμε με σχετική σιγουριά πως δεν μπορούσαν να πάνε παρακάτω και μας το επιβεβαίωσαν.

Όσο για αυτούς που προκρίθηκαν, οι Bayern και Paris Saint Germain το έκαναν χωρίς να αλλάξουν ταχύτητα παρά μόνο για λίγα λεπτά και η Barcelona πέρασε λόγω τεράστιας δυναμικής των προηγούμενων χρόνων κι ανεπάρκειας του αντιπάλου. Η Atletico κλασικά έδωσε μάχες (αυτό κάνει πρώτα, πάντα), αλλά δε χρειάστηκε καν μία από τις 10-15 καλύτερές της φετινές εμφανίσεις. Πώς λέμε η αγωνία στο κατακόρυφο, με κομμένη την ανάσα, δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη, μεγάλες ποδοσφαιρικές βραδιές; Ε, καμία σχέση. Όλα ήταν τόσο ήρεμα, τόσο επίπεδα. Χωρίς έμπνευση, χωρίς το κάτι παραπάνω. Λίγες ήταν οι στιγμές που ένιωθες ότι βλέπεις αναμέτρηση που κρίνει πρόκριση.

Θα έλεγε κανείς πως το πιο… πικάντικο στοιχείο ήταν η διαιτησία. Μήπως όμως δεν έχουμε συνηθίσει τόσα χρόνια να βλέπουμε κακούς διαιτητές; Επειδή μιλάμε για την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση νομίζεις δεν έχει τέτοια; Πιστεύεις ότι η UEFA κάνει σωστές επιλογές σε αυτό το κομμάτι; Μην ακούω χαζά. Στην τελική ποιος βλέπει ποδόσφαιρο για τον τύπο με τη σφυρίχτρα και για τους φίλους τους με τα σημαιάκια; Ποιος ασχολείται μαζί τους; Όλοι; Εντάξει, τότε ας μην ασχοληθώ εγώ.

Ήρωες

Μπορώ εξάλλου να τα βάλω με τόσους άλλους. Με τους Άγγλους που δίνουν τόσα λεφτά και δεν μπορούν να φτιάξουν μια ομάδα της προκοπής (θα επιστρέψουν του χρόνου όμως και το πιστεύω). Αλλά είναι ευχαριστημένοι. Όλοι φίλε μου. Στην Arsenal πιστεύουν πάνω-κάτω ότι ήταν στο ίδιο επίπεδο με την Bayern και για όλα φταίει η αποβολή στο πρώτο ματς. Στη City είναι ικανοποιημένοι, τα πήγαν καλά λένε και του χρόνου σαν άλλος Χλαπάτσας θα μας δείξουν αυτοί, θα δούμε τι θα πάθουμε. Στα αγγλικά ΜΜΕ γράφουν και λένε για ηρωικές (!) εμφανίσεις. Brave, heroic, inspired, valiant σου λέει. Η Arsenal μάλιστα κέρδισε και μια μάχη!

Ο Seedorf χαλάστηκε μόνο από το δεύτερο ημίχρονο στην Ισπανία. Atletico – Milan 5-1 στα δύο ματς, χωρίς τρομερά πράγματα από τους Ισπανούς, αλλά όλα καλά μωρέ. Ο Hyypiä πάλι μας είπε ότι φεύγουν με το κεφάλι ψηλά. Συνολικό σκορ 6-1 φίλε μου, αλλά είναι χαρούμενοι. Λες και μιλάμε για κανένα ριάλιτι, που πήγαν για τη συμμετοχή, για την πλάκα. Μιλάμε δηλαδή για πίστη στην ομάδα τους, για φιλοδοξίες και όνειρα, όχι αστεία. Κι άντε αυτοί πες δεν έχουν ομάδες για πολλά παραπάνω.

Απογοήτευση

Για τον Pellegrini τι να πω όμως; Στην Βαρκελώνη είχε μια πιο σωστή προσέγγιση, αλλά και πάλι δεν… Η δυναμική της ομάδας του ήταν περιορισμένη. Αν η προβληματική Barcelona ανοίγει το παιχνίδι και τον ρυθμό και δεν μπορείς να την απειλήσεις περισσότερο από όσο σε απειλεί, έχεις πρόβλημα. Αν οι χώροι είναι πολλοί και σε ένα ημίχρονο με το ζόρι βγάζεις 2 φάσεις, κάτι δεν πάει καλά. Η αλήθεια είναι πως για τη City κάτι δεν πάει καλά εδώ και αρκετό καιρό. Έχω αναφέρει πάλι ότι μέσα στη σεζόν δε λύνει προβλήματα, τουλάχιστον όχι στον βαθμό που θα έπρεπε.

Δεν ξέρω πώς το έχει καταφέρει, αλλά παρουσιάζεται χειρότερη σε σχέση με το ξεκίνημα. Πιστέψτε με, όταν έχανε στο Villa Park έπαιζε καλύτερα. Τον τελευταίο μήνα έχει χάσει φρεσκάδα κι αυτοματισμούς στην επίθεση, έχει περισσότερα κενά στην άμυνα, είναι ξενέρωτη, χωρίς εμπνεύσεις και πιο άνευρη από ποτέ. Αν συνεχίσει σε αυτόν τον ρυθμό, αυτή που πίστευα πως θα είναι η καλύτερη δουλειά του Pellegrini μπορεί να καταλήξει να είναι η χειρότερή του. Χθες σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να βλέπω στο Camp Nou την περσινή Malaga, αντί για τη City.

Απογοήτευση και για τον άλλο προπονητή που συμπαθώ. Για τον Wenger. Το μπαίνω 4άδα, περνάω τον όμιλο, έχει αρχίσει να κουράζει. Καλό είναι να πιάνεις σταθερά τη βάση, ενώ πορεύεσαι σε διαφορετικό δρόμο, αλλά αν συμβιβάζεσαι με αυτό για πολύ καιρό, μικραίνεις μόνος σου. «Στις δύο αναμετρήσεις η ποιότητά μας και ο χαρακτήρας μας ήταν απόλυτα στο επίπεδο που έπρεπε. Είμαι περήφανος για το πνεύμα που επιδείξαμε», δήλωσε ο Γάλλος και με τρέλανε ομολογώ.

Λοιπόν, κοιτάξτε, το ότι όλοι περιμένουν να περάσουν εύκολα οι άλλοι κι αν αποκλειστείς δε θα είναι αποτυχία, δε σημαίνει ότι πρέπει να χαίρεσαι επειδή πήρες μία ισοπαλία. Το ότι ήσουν τίμιος, δεν είναι λόγος για να είσαι ικανοποιημένος. Πολύ περισσότερο για να πανηγυρίζεις! Ναι, υπήρχαν και τέτοιοι υποστηρικτές της Arsenal. Μέχρι εκεί φτάνουν οι φιλοδοξίες τους; Ο αντίπαλος ήταν δύσκολος, δεν ήταν στα καλύτερά του όμως. Δε λέω ότι ήταν καταστροφή ο αποκλεισμός, ούτε πως η ομάδα ήταν τραγική. Αξιοπρεπώς αποκλείστηκε. Αλλά από εκεί μέχρι τη χαρά, την περηφάνια και την αποθέωση, υπάρχει χάσμα.

Μπορεί λοιπόν κάποιος να μου εξηγήσει γιατί η ομάδα του Wenger αξίζει μπράβο, ποια μάχη κέρδισε και με ποιον ακριβώς τρόπο επέδειξε γενναιότητα; Υπήρξε κάποια στιγμή που ένιωσε κάποιος κατά τη διάρκεια του αγώνα ότι οι Κανονιέρηδες μπορούν να πλησιάσουν κοντά στην ανατροπή; Δε λέω καν να τα καταφέρουν. Αν δε δέχονταν πρώτοι γκολ, θα άλλαζαν ρυθμό; Θα ανέβαζαν την ένταση; Θα έβγαζαν κανέναν παίκτη παραπάνω μπροστά όταν είχαν την μπάλα; Είχαν καταλάβει πως στο πρώτο ματς είχαν χάσει 2-0 στην έδρα τους;

Άσε την μπάλα στον αντίπαλο, κανένα θέμα με αυτό. Αν και όπως έχει φανεί φέτος, από το φιλικό με τη Salzburg μέχρι το πρόσφατο ματς με τη Wolfsburg, ακόμα και σε κάποια διαστήματα με την Arsenal, η Bayern όταν πιέζεται ψηλά έχει προβλήματα. Σε κάθε περίπτωση μην είσαι τόσο «μαλακή», τόσο ήρεμη. Πάρε μερικά ρίσκα παραπάνω, δείξε ότι καίγεσαι, ότι το πιστεύεις. Ζόρισέ τους, τόλμησε λίγο. Δείξε χαρακτήρα, προσωπικότητα, δυναμική, θάρρος. «Καλή τύχη στην Bayern, είναι καλή ομάδα, αν και πιο ευάλωτη από πέρυσι», είπε ο Wenger. Μαζί σου αγαπημένε μου Arsène, έτσι φαίνεται. Γιατί λοιπόν τέτοια ικανοποίηση με το αποτέλεσμα; Γιατί δεν τόλμησες περισσότερο; Γιατί δεν τους προβλημάτισες;

Εγώ αυτό που κατάλαβα ήταν ότι η Arsenal κατέβηκε για να αποκλειστεί, κερδίζοντας χαζά μπράβο. Τι ρίσκαρε για να πούμε πως επέδειξε γενναιότητα; Σε αυτά τα δύο ματς, με τη μέτρια Bayern, η ομάδα του Wenger δεν έκανε το παιχνίδι της και τελικά αποκλείστηκε. Τουλάχιστον άλλες φορές έμενε εκτός παίζοντας κάτι πιο κοντινό σε αυτό που πιστεύει. Το μόνο που μπορώ να δώσω στον Pellegrini είναι πως όταν έπαιξε με 10 έδειξε παραπάνω τόλμη και ότι στο Camp Nou μπήκε να το κυνηγήσει περισσότερο, έστω και λάθος, έστω και με την ομάδα του να παρουσιάζεται αδύναμη. Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις φυσικά είχε πιο εύκολο αντίπαλο και σίγουρα θα έπρεπε η ομάδα του να βρίσκεται σε υψηλότερο επίπεδο.

Δεν άλλαξαν ταχύτητα

Αφήνω όμως τους ηττημένους. Ας δούμε λίγο τους νικητές. «Κάναμε ένα πολύ έξυπνο παιχνίδι. Είμαι πολύ ικανοποιημένος με την ομάδα. Παίξαμε σε πολύ υψηλό επίπεδο», δήλωσε ο Guardiola και καράφλιασα. Σε καταλαβαίνω κι εσένα φίλε Pep, αλλά και όχι. Δηλαδή οκ, δεν ήθελες να δώσεις χώρους στην Arsenal, δεν εμπιστεύεσαι ακόμα απόλυτα την ομάδα σου σε μερικά κομμάτια, αλλά για το θεό! Έπαιζες εντός, είχε πάρει 2-0 εκτός, έχεις αποκλείσει τον Wenger 70 φορές. Μιλάμε τουλάχιστον για υπερβολικό σεβασμό.

Άλλαξε λίγο ταχύτητα, να δοκιμαστεί και περισσότερο η ομάδα σου. Δε χρειάστηκε να το κάνετε, αλλά έπρεπε να το κάνετε, καλό θα σας έκανε. Σε αυτό το σημείο να πω ότι δεν καταλαβαίνω τα «είναι ήδη καλύτερη από την περσινή ομάδα», «έχει ξεπεράσει την καλύτερη Barcelona». Ούτε ο Guardiola δεν τα πιστεύει αυτά. Πρόσφατα είχε κάνει πάλι δήλωση του τύπου «έχουμε κάνει μόνο 5-6 πραγματικά καλά ματς, βρισκόμαστε μακριά από αυτό που θέλω». Φαβορί, φαβορί, αλλά όχι ασταμάτητη.

Ασταμάτητη σίγουρα δεν είναι η Barcelona. Είχε φτάσει όμως πάρα πολύ ψηλά και αυτή η φουρνιά παικτών της είναι τόσο ξεχωριστή που έκανε και φέτος ό,τι και πέρυσι. Πήραν (περίπου) μόνοι τους, με την κλάση τους και τη γνώση τους την πρόκριση. Αρρωσταίνουν συμπαίκτες τους και προπονητές, φεύγουν αρχηγοί, σημαντικότατοι παίκτες, σκάνε σκάνδαλα, αλλάζουν προπονητές και πρόεδροι, κάνουν προετοιμασία της πλάκας, δέχονται κριτική από παντού, τους φέρνουν για βοήθεια τον Song, τους πουλάνε συμπαίκτες που ετοιμάζονται να λάμψουν, παίζουν με προβλήματα τραυματισμών για καιρό, είναι ξεζουμισμένοι, αλλά αυτοί επιμένουν.

Επειδή όμως τα προβλήματα είναι χρόνια, συνεχίζω να πιστεύω πως όταν ζοριστούν στα αλήθεια μπορεί να συμβεί πάλι κάτι ανάλογο με το περσινό κόντρα στην Bayern. Εξάλλου, ακόμα και με τη City, δεν έκαναν ό,τι με τη Milan πέρυσι. Και κενά είχαν και ανοργάνωτοι βρέθηκαν αρκετές φορές και τον έλεγχο έχασαν σε κάποια σημεία και σίγουρα δεν ήταν επιβλητικοί. Περισσότερο από καλή εμφάνιση της ομάδας ήταν εξαιρετικό παιχνίδι μερικών παικτών.

Ζόρια

Για την άλλη ισπανική ομάδα, θέλω να πω ότι θυμίζει… ιταλική ομάδα. Νομίζω το είχε πει και ο Fonseca της Porto, όταν τους αντιμετώπισε. Βασικά είναι η καλύτερη «ιταλική» ομάδα. Καλή άμυνα παίζει. Τακτικά είναι έξυπνη και ξέρει να προσαρμόζεται (ο Simeone στο πρώτο ματς χρησιμοποίησε 4-1-4-1, 4-3-3, 4-4-1-1 και στο δεύτερο 4-4-2 και 4-1-4-1). Και φυσικά παίρνει αποτελέσματα και στη μέτρια βραδιά της. Βρίσκει και 1-2 πρωταγωνιστές κάθε φορά. Συνήθως τον αλήτη, τον Diego Costa. Απλά επειδή συνήθως τα πολλά μπράβο πάνε σε αυτόν, στον Koke, στον Courtois, ακόμα και στον Arda, εγώ θέλω να φωνάξω ότι ο Gabi με αυτά που κάνει φέτος αξίζει να πάει στη Βραζιλία το καλοκαίρι (παρεμπιπτόντως ο Thiago αξίζει να είναι βασικός). Ωραία ατμόσφαιρα στο Calderon, όσο περνάνε τα ματς όλο και καλύτερη. Αυτά, εύκολη μάχη ήταν κόντρα στη Milan (μην το πείτε στον Simeone), παρακάτω θέλουμε κάτι πιο ζόρικο παρακαλώ.

Ζόρια δεν έχει αντιμετωπίσει μέχρι τώρα η PSG κι αυτό ίσως της βγει σε κακό (ισχύει και για την Bayern σε ένα βαθμό). Δεν έχει τεστάρει ακόμα τις δυνάμεις πραγματικά, δεν έχει μπει σε κλίμα μάχης και δεν έχει και σπουδαία εμπειρία από τα πολύ δύσκολα. Διαθέτει βέβαια γεμάτο ρόστερ και πέρα από τον Zlatan και τους φίλους του στην επίθεση, τον καλύτερο αμυντικό του κόσμου. Στον Thiago Silva αναφέρομαι, που έχει φυσικά και καλούς παρτενέρ.

Αμυντικοί και Milan

Ο Βραζιλιάνος μαζί με τον Benatia νομίζω ότι είναι οι μοναδικοί που παίζουν σταθερά για αρκετά χρόνια σε πολύ υψηλό επίπεδο. Το αναφέρω αυτό επειδή βλέπω τα προβλήματα που έχουν στα στόπερ οι City, Barcelona (αν και φέτος Pique και Mascherano είναι πολύ καλοί), ακόμα και η Bayern. Και βασικά οι περισσότερες ομάδες, ειδικά αν ανεβάζουν την άμυνα ψηλά. Το έχουμε ξαναπεί, λίγοι είναι οι κεντρικοί αμυντικοί που τους παίρνεις και σου λύνουν το πρόβλημα στα σίγουρα. Αυτό δεν είναι άλλοθι, ειδικά για τις μεγάλες ομάδες, απλά ελαφρυντικό. Εξάλλου, υπάρχει πάντα ο τρόπος να λύσεις το πρόβλημα βρίσκοντας δύο παίκτες με απόλυτη χημεία ή αλλάζοντας το παιχνίδι σου.

Κι αφού γκρίνιαξα για όλους, επιβάλλεται να γκρινιάξω για τη Milan λίγο. Βασικά ας τα πει ο Arrigo Sacchi: «Αυτή δεν είναι ομάδα. Δεν αμύνονται μαζί κι αυτό τονίζει τη χαμηλή ποιότητα των μονάδων. Στην επίθεση υπάρχουν μόνο σολίστες. Το στυλ της Milan δεν έχει λογική». Η ομάδα του Seedorf είναι ανεμική, ακόμα και όταν είναι ωραία στο μάτι (δε συμβαίνει συχνά), δεν έχει αποτελεσματικότητα, δεν έχει ξεκάθαρη ταυτότητα και είναι πιθανό να πάρει τη θέση της Liverpool…

Τα θετικά

Ας κλείσω αναφέροντας μερικά πράγματα που μου άρεσαν. Ευχαριστήθηκα τον Oxlade-Chamberlain. Προσεύχομαι να μην ξανατραυματιστεί. Επίσης προσεύχομαι να αξιοποιήσουν οι Άγγλοι τα αρκετά ταλέντα που έχουν. Κατά τα άλλα απόλαυσα τον Iniesta, αλλά εντάξει αυτό είναι κάτι που ή θα έπρεπε να το γράφω σε κάθε κείμενο ή καθόλου ας πούμε. Χάρηκα που ο Messi ήταν από την αρχή μέσα στο ματς για τα καλά και δυναμικά. Γουστάρω που ο Lahm κάνει τον οργανωτή ακόμα και όταν παίζει δεξί μπακ. Έσκαγα χαμόγελο όταν έβλεπα τον Alves και τον Alaba να πατάνε περιοχή και δικαιωνόταν το ποδόσφαιρο των άκρων. Και φυσικά πάντα ευχαριστιέμαι να βλέπω τον Rabiot να παίζει βασικός, τον Silva ακόμα κι αν απλά βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο και εννοείται την ομάδα του Simeone. Μα πάνω από όλα χάρηκα που έχουν μείνει μόνο 4 ματς (ίσως και τα δύο να είναι τα καλύτερα) για να ολοκληρωθεί η φάση των 16.

Για σχόλια, παρατηρήσεις και περισσότερη κουβέντα μπορείτε να με βρείτε και στο twitter ως @sokinside