Άρες, μάρες… Λουίς Σουάρες

Όπως όλα δείχνουν ο Suarez θα παραμείνει στη Liverpool. Στην περίπτωσή του τα πράγματα είναι απλά. Γενικά στη ζωή, όλα είναι τόσο μα τόσο απλά.

Για αυτό και υπάρχουν οι άνθρωποι για να τα μπερδεύουν, να μπερδεύονται και να έχουμε κάτι να ασχολούμαστε, να υπάρχει ένα ενδιαφέρον, να το διασκεδάζουμε και να φαινόμαστε σπουδαίοι. Να, είδατε; Για τον Suarez υποτίθεται γράφω, αλλά ήδη τα έμπλεξα.

Για να μην ξεφύγω λοιπόν και για να κρατήσουμε τουλάχιστον ένα κείμενο απλό, έτσι για αλλαγή, θα το πάω σύντομα και ξεκάθαρα (μετάφραση: δεν έχω και πολύ όρεξη/έμπνευση, είμαστε στα μέσα Αυγούστου, δεν κοιμήθηκα καλά, οπότε μην περιμένετε διχίλιαρα, που έτσι κι αλλιώς τα βαριέστε. Τέλεια, εξακολουθώ να το κρατάω αληθινό. Ουπς, νομίζω κάτι μπέρδεψα εδώ… Τέλος πάντων, νομίζω ήρθε η ώρα να κλείσω την παρένθεση μήπως γράψω κάτι απλό που βγάζει νόημα. Κλείνει η)

Σε όσους δεν έχουν εγκαταλείψει ακόμα τη σελίδα θέλω να πω ότι με κάνετε να νιώθω σαν τον Suarez. Ξέρετε, αυτός κάνει τρέλες, λέει αρλούμπες και οι οπαδοί (είμαι ένας από αυτούς) «just can’t get enough». Σας αγαπώ, όπως αγαπώ και τους «κανονικούς» οπαδούς (καταλαβαίνετε τι εννοώ, μην κάνω πάλι παρένθεση 100 λέξεων). Αν σε συμπαθήσουν, πάει, τελείωσε. Αυτό ήταν, σε στηρίζουν ό,τι κι αν γίνει. Εκτός αν αποφασίσεις Κι αν ακούσεις κάποιον να σου λέει: «αυτός δάγκωσε αντίπαλο δεν τον θέλω στην ομάδα μου», μην τον πιστέψεις. Μιλάει το «πρέπει», στην πραγματικότητα ηδονίστηκε με τη φάση.

Βασικά, τέτοιες περιπτώσεις είναι η χαρά του οπαδού. Είναι στιγμές που θα δείξει τι αξίζει. Θα τα βάλει με όλους για να υπερασπιστεί την ομάδα, τον παίκτη και κυρίως τον ίδιο του τον εαυτό. Κι εκεί γίνεται ενδιαφέρον το πράγμα. Η ενέργεια του ήρωα δεν ήταν λογική. Οι αντίπαλοι-διώκτες-επικριτές δε θα αντιδράσουν λογικά και οι υπερασπιστές-οπαδοί θα ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο. Λίγη ώρα μετά, το περιστατικό δεν έχει καμία σημασία. Το παιχνίδι έχει αλλάξει. Δεν αφορά καν τον πρωταγωνιστή. Στην πραγματικότητα όσα ακολουθούν είναι πιο ηλίθια και τρελά από το ίδιο το περιστατικό.

Χμ, θα το κρατούσα απλό υποτίθεται… Αυτό που θέλω να πω είναι πως σχεδόν πάντα σε ακραίες ή και «ακραίες» καταστάσεις, δεν αντιδράμε λογικά. Αυτό που έλεγα ότι μας αρέσει να μπερδεύουμε τα πράγματα, ότι γουστάρουμε ίντριγκα; Ε, αυτό. Συν ότι -για να πούμε και καμιά αλήθεια- δεν ξέρουμε τι μας γίνετε. Κατά συνέπεια στην περίπτωση του Suarez μην ψάχνετε λογική και μέτρο. Ο Ουρουγουανός είναι μεγάλος τσόγλανος. Κάποιοι λένε ότι είναι αυτό που οι Άγγλοι προφέρουν cant και το γράφουν με u.

Δε σημαίνει ότι είναι κακός άνθρωπος. Εξάλλου, δεν τον ξέρουμε και μην πιάσω τώρα και το «καλός-κακός». Αφήστε που η αλητεία λένε ότι πάει με το ποδόσφαιρο. Όπως και να ‘χει, οι πιθανότητές σου να τον γνωρίσεις και να γίνετε φίλοι είναι λίγες, οπότε δε σε νοιάζει και πολύ. (Συγκεντρώσου. Θα ήταν απλό. Απλό. ΑΠΛΟ). Ο Suarez ποδόσφαιρο παίζει. Και παίζει πολύ καλά μάλιστα. Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι χάνει πολλά ματς, χωρίς καν να πάρει κόκκινη! Το πρόβλημα είναι πως εσύ κι εγώ και όλοι, κάπου χαθήκαμε. Για ηρέμησε λίγο και σκέψου. Υποστηρίζεις την ομάδα. Και στηρίζεις τους παίκτες της, τον προπονητή κτλ. Και τους αγαπάς αν θες. Εξάλλου, οι ομάδες είναι οι άνθρωποι.

Ναι, αλλά στους ανθρώπους έχουμε πει ότι δεν πρέπει να δίνεις απεριόριστη δύναμη. Τους ποδοσφαιριστές δεν τους κάνεις θεούς. Διάολε (αυτό κόλλησε καλά μετά τους θεούς), εσύ λες τα «δύναμή σου οι οπαδοί», «οι ομάδες χωρίς τους οπαδούς είναι ένα τίποτα», «το παιχνίδι παίζεται για τον κόσμο». Ναι, στήριξέ τον και φώναξε το όνομά του και πανηγύρισε το γκολ του και χειροκρότησέ τον όταν χάσει την ευκαιρία. Μην του παραδίνεσαι ολοκληρωτικά όμως. Αυτός δε θα το κάνει ποτέ. Κανείς. Άντε, ένας στους 10000. Αν του τα δώσεις όλα, αν πιστέψεις τα πάντα, αν δεν τον αμφισβητήσεις ποτέ, εσύ θα βγεις χαμένος. Και η ομάδα. Αντίθετα, αυτός θα μπορεί να λέει και να κάνει ό,τι θέλει και να σε κοροϊδεύει μες τα μούτρα σου.

Ο Suarez δεν ήθελε/θέλει να φύγει από τη Liverpool εξαιτίας των ΜΜΕ. Προφανώς έχει ζήσει κι άσχημες στιγμές στο Νησί, αλλά δεν ήταν και άγιος και τέλος πάντων… LOL. Ο Suarez δε θα μείνει επειδή συγκινήθηκε από την αγάπη και τη στήριξη του κόσμου. Από την πρώτη στιγμή οι οπαδοί και η ομάδα ήταν μαζί του και υποθέτω το απολαμβάνει. Τώρα που αρκετοί έχουν δεύτερες σκέψεις, ανατρίχιασες ρε Luis;

Μεταξύ μας, όταν μετακόμιζες στο Merseyside δεν περίμενες να έχει περάσει τόσος καιρός και να μην έχεις παίξει στο Champions League. Μεταξύ μας, μεγαλώνεις, δεν μπορούσες να περιμένεις άλλο και είχες ζόρικη σεζόν. Φέτος πολλά λεφτά αλλάζουν χέρια, ομάδες ψάχνονται, βρήκες την ευκαιρία να την κάνεις. Έχεις υπογράψει συμβόλαιο όμως. Τι να κάνουμε; Και κανένας δε δίνει αρκετά λεφτά για να δελεάσει τη Liverpool. Η οποία ίσως σου έκανε τη χάρη, αν ερχόταν καλή πρόταση νωρίτερα ή/και αν χειριζόσουν το ζήτημα κάνοντας λιγότερη φασαρία. Στάθηκες κι άτυχος. Έπεσες σε διοίκηση και προπονητή που δεν τα έχασαν από τα κόλπα σου. Δεν απηύδησαν με την περίπτωσή σου. Κατάλαβαν ότι αυτοί έχουν το πάνω χέρι. Σπάνια συμβαίνει αυτό στις μέρες μας.

Μεταξύ μας, είδες ότι δεν έχεις άλλα χαρτιά και το αλλάζεις το τροπάριο. Μεταξύ μας, χαίρομαι που μένεις. Είσαι παικταράς και με εσένα στην ομάδα (και 2 καλές μεταγραφές ακόμα), μπορώ να ελπίζω ότι του χρόνου θα ξαναδώ επιτέλους να κουνιέται σεντόνι στο Anfield. Δε σε αγαπάω (πολύ) πια. Θα σε στηρίζω όμως. Θα πανηγυρίζω τα γκολ σου. Θα σε χειροκροτήσω όταν δεν παίζεις καλά. Θα ξανακούσεις το τραγούδι σου. Ελπίζω όμως να μην ξανακάνεις τα τρελά σου. Νομίζω ότι πλέον ξέρω καλύτερα. Νομίζω ότι δεν μπορώ να σου παραδοθώ πάλι. Δε θα σε αφήσω να πορεύεσαι μόνος σου, αλλά δεν μπορώ να χαθώ πάλι στη δική σου παράνοια.

Τελικά απέτυχα. Μάλλον δεν τα έγραψα απλά και ξεκάθαρα. Μια ακόμα προσπάθεια; Ο Suarez δεν είναι ο πρώτος «τρελός» παίκτης, ούτε ο πρώτος που προσπαθεί με κάθε τρόπο να πάρει μεταγραφή. Είναι αλητάκος, αλλά όχι ο γιος του διαβόλου. Είναι παικταράς, αλλά με απογοήτευσε. Με κούρασε το καλοκαιρινό του σίριαλ. Αναστάτωσε τη Liverpool, αλλά τον θέλω στην ομάδα. Σε κάθε ομάδα που υποστηρίζω θα τον ήθελα. Μη θεοποιείτε τους ποδοσφαιριστές, να αντιστέκεστε στη γοητεία και τη λάμψη τους. Μην περιμένετε να είναι αμοιβαία τα αισθήματα. Οι (μεγάλοι) παίκτες έχουν αποκτήσει υπερβολική δύναμη. Πολλές φορές είναι πιο ισχυροί κι από τις ομάδες. Ήταν απλό αυτό; Πφφφ, παραιτούμαι. Μπορεί να μην το κράτησα απλό, αλλά το κράτησα αληθινό :p

Τον Football Philosopher μπορείτε να τον βρείτε και στο Τwitter ως @sokinside