Ο Στέλιος Μαλακόπουλος στο SPORT24: “Θα ήθελα ο κόσμος να βλέπει πρώτα την προσπάθεια και τον αθλητή, όχι την αναπηρία”

Ο Στέλιος Μαλακόπουλος έγραψε ιστορία στην Ποντεβέδρα, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία PTS3 του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Παρατριάθλου και χαρίζοντας στην Ελλάδα το πρώτο της μετάλλιο στη διοργάνωση.

Ένα μετάλλιο που ανεβάζει τον πήχη ενόψει της συνέχειας, καθώς μιλώντας στο SPORT24 ο Στέλιος Μαλακόπουλος δεν κρύβει το μεγάλο του όνειρο: να ανέβει στο βάθρο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες.

Τονίζει επίσης ότι θα ήθελες μέσα από τις επιτυχίες ο κόσμος να βλέπει πρώτα την προσπάθεια και τον αθλητή και όχι την αναπηρία και ζητά από τους νέους ανθρώπους να μην φοβούνται να ονειρεύονται.

Η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παρατριάθλου στην Ποντεβέδρα ήταν μια ιστορική στιγμή. Τι σημαίνει για σένα αυτή η επιτυχία;

Για εμένα αυτό το μετάλλιο σημαίνει πολλά περισσότερα από μια τρίτη θέση σε ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Είναι η δικαίωση μιας προσπάθειας που ξεκίνησε πριν από δέκα χρόνια, όταν αποφάσισα να αφιερώσω ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου στον αθλητισμό, χωρίς να γνωρίζω πού θα μπορούσε να με οδηγήσει.

Μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια υπήρξαν πολύ όμορφες στιγμές, αλλά και αρκετές δύσκολες. Υπήρξαν απογοητεύσεις, τραυματισμοί, αμφιβολίες και αγώνες στους οποίους τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα είχα ονειρευτεί. Όμως, ακόμη και στις πιο δύσκολες περιόδους, υπήρχε πάντα μέσα μου η ίδια επιθυμία: να συνεχίσω να προσπαθώ, να συνεχίσω να ονειρεύομαι..

Όταν τερμάτισες ποιες ήταν οι πρώτες σκέψεις που έκανες;

Όταν πέρασα τη γραμμή του τερματισμού στην Ποντεβέδρα, ένιωσα κυρίως ευγνωμοσύνη. Σκέφτηκα όλους τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια, την οικογένειά μου, τους προπονητές μου και όσους πίστεψαν σε εμένα ακόμη και όταν τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά που περιμέναμε.

Το γεγονός ότι αυτό ήταν το πρώτο μετάλλιο της Ελλάδας σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παρατριάθλου έκανε τη στιγμή ακόμη πιο ξεχωριστή.

Παρ’ όλα αυτά, το μεγαλύτερό μου όνειρο παραμένει μπροστά μου. Έχω συμμετάσχει σε δύο Παραολυμπιακούς Αγώνες, στο Τόκιο και στο Παρίσι, αλλά υπάρχει κάτι που εξακολουθώ να ονειρεύομαι από την πρώτη ημέρα: να κατακτήσω ένα μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Και θέλω να πιστεύω ότι αυτό το μετάλλιο είναι ακόμη ένα βήμα προς εκείνη τη στιγμή.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Stelios Malakopoulos (@stelios_malakopoulos)

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που χρειάστηκε να ξεπεράσεις και ποιο ήταν το στοιχείο που έκανε τη διαφορά;

Νομίζω ότι η μεγαλύτερη πρόκληση δεν ήταν ποτέ ένας συγκεκριμένος αγώνας ή μια δύσκολη προπόνηση. Ήταν να μάθω να συνεχίζω ακόμη και όταν η προσπάθειά μου δεν ανταμειβόταν με το αποτέλεσμα που περίμενα.

Ασχολούμαι με τον πρωταθλητισμό δέκα χρόνια. Δέκα χρόνια στα οποία η καθημερινότητά μου είναι οργανωμένη γύρω από την προπόνηση, την αποκατάσταση, τα ταξίδια και τους αγώνες. Αυτό σημαίνει ότι πολλές φορές χρειάζεται να στερηθείς στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάς, να αφήσεις πίσω προσωπικές επιθυμίες και να αποδεχτείς ότι ο δρόμος που έχεις επιλέξει απαιτεί υπομονή.

Mετά το 2024 άφησε το στίβο και συνεχίζεις με το τρίαθλο. Πόσο πιο απαιτητικό άθλημα είναι;

Μετά τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού πήρα ίσως μία από τις δυσκολότερες αποφάσεις της αθλητικής μου πορείας. Να αφήσω πίσω μου τον στίβο, ένα άθλημα στο οποίο είχα αφιερώσει σχεδόν όλη την προηγούμενη δεκαετία, και να ξεκινήσω ουσιαστικά από την αρχή στο Τρίαθλο.

Έπρεπε να μάθω ένα νέο άθλημα, να βελτιωθώ σημαντικά στην κολύμβηση και την ποδηλασία και να ανταγωνιστώ αθλητές με πολλά περισσότερα χρόνια εμπειρίας από εμένα.

Την προηγούμενη χρονιά είχα τερματίσει δέκατος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Έναν χρόνο αργότερα κατάφερα να ανέβω στο βάθρο.

Αν υπάρχει κάτι που έκανε τη διαφορά, πιστεύω ότι ήταν η συνέπεια. Όχι κάποια εξαιρετική προπόνηση ή μια στιγμή έμπνευσης, αλλά όλες εκείνες οι συνηθισμένες ημέρες που σηκώνεσαι το πρωί και κάνεις αυτό που πρέπει, ακόμη κι όταν είσαι κουρασμένος, ακόμη κι όταν κανείς δεν σε βλέπει.

Έχω καταλάβει ότι τα όνειρα δεν πραγματοποιούνται μόνο τις ημέρες που αισθανόμαστε δυνατοί, αλλά κυρίως τις ημέρες που βρίσκουμε τη δύναμη να συνεχίσουμε.

 Λίγο μετά από αυτή τη σπουδαία διάκριση, συμμετέχεις στο Bike Course του Ironman. Τι σε παρακινεί και ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση;

Η συμμετοχή μου στο Bike Course του Ironman θα είναι μια πολύ όμορφη εμπειρία, ιδιαίτερα γιατί θα έχω τη χαρά να αγωνιστώ μαζί με την ομάδα της Deloitte.

Αυτό που αγαπώ σε τέτοιες διοργανώσεις είναι ότι άνθρωποι με διαφορετικές αφετηρίες, εμπειρίες και στόχους μοιράζονται την ίδια προσπάθεια. Ο αθλητισμός έχει αυτή τη μοναδική ικανότητα να μας φέρνει πιο κοντά και να μας υπενθυμίζει ότι, ανεξάρτητα από τις διαφορές μας, έχουμε πολύ περισσότερα πράγματα που μας ενώνουν.

Για εμένα προσωπικά, η ποδηλασία είναι ακόμη ένα πεδίο στο οποίο προσπαθώ καθημερινά να εξελίσσομαι. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να διαχειρίζομαι σωστά τις δυνάμεις μου και να διατηρώ τη συγκέντρωσή μου.

Πιστεύω όμως ότι η μεγαλύτερη αξία τέτοιων αγώνων βρίσκεται στο ότι ο καθένας μπορεί να ανακαλύψει κάτι καινούργιο για τον εαυτό του. Και αυτό πολλές φορές είναι σημαντικότερο από οποιοδήποτε αποτέλεσμα.

Πώς προσαρμόζεις την προετοιμασία σου στις απαιτήσεις κάθε αγώνα και πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η ψυχολογία;

Η προετοιμασία μου βασίζεται σε ένα απαιτητικό καθημερινό πρόγραμμα, με πολλές ώρες προπόνησης και αρκετές θυσίες. Όμως, όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ ότι η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι πάντα να πιέζεις περισσότερο τον εαυτό σου, αλλά να μαθαίνεις να τον καταλαβαίνεις.

Η ψυχολογία παίζει καθοριστικό ρόλο. Υπάρχουν ημέρες που αισθάνεσαι δυνατός και άλλες που αμφισβητείς τα πάντα. Έχω μάθει να αποδέχομαι και τις δύο, χωρίς να αφήνω καμία να καθορίζει το ποιος είμαι.

Ο αθλητισμός με έχει διδάξει κάτι που προσπαθώ να εφαρμόζω και στην υπόλοιπη ζωή μου: να μην αξιολογώ τον εαυτό μου αποκλειστικά από τα αποτελέσματά του. Μια επιτυχία δεν σε κάνει καλύτερο αθλητή ή άνθρωπο, όπως και μια αποτυχία δεν μειώνει την αξία σου. Σημασία έχει να παραμένεις πιστός σε όσα αγαπάς και στον τρόπο με τον οποίο επιλέγεις να τα διεκδικείς.

Μπορούν αυτές οι επιτυχίες να αλλάξουν τον τρόπο που η κοινωνία αντιμετωπίζει τον αθλητισμό των ατόμων με αναπηρία; Τι θα έλεγες σε έναν νέο άνθρωπο που διστάζει να κυνηγήσει τα όνειρά του;

Θα ήθελα μέσα από τις επιτυχίες μας ο κόσμος να βλέπει πρώτα την προσπάθεια και τον αθλητή, όχι την αναπηρία. Να αναγνωρίζει την αξία μιας επίδοσης, τις θυσίες και την αφοσίωση που κρύβονται πίσω της, χωρίς να χρειάζεται να τη συνδέει απαραίτητα με μια ιστορία υπέρβασης.

Πιστεύω ότι η πραγματική αλλαγή θα έρθει όταν η παρουσία ενός αθλητή με αναπηρία σε μια μεγάλη διοργάνωση δεν θα αποτελεί κάτι ασυνήθιστο, αλλά μια αυτονόητη εικόνα της κοινωνίας στην οποία θέλουμε να ζούμε.

Σε έναν νέο άνθρωπο θα ήθελα να πω να μη φοβηθεί να ονειρευτεί, ακόμη κι αν σήμερα δεν γνωρίζει πώς θα καταφέρει να φτάσει εκεί που επιθυμεί.

Κανείς μας δεν μπορεί να γνωρίζει από την αρχή πού θα τον οδηγήσει μια προσπάθεια. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι της ζωής: ότι ξεκινάμε κυνηγώντας έναν στόχο και στην πορεία ανακαλύπτουμε δυνατότητες και πλευρές του εαυτού μας που δεν γνωρίζαμε ότι υπήρχαν.

Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να αφήσει πίσω της η δική μου διαδρομή, είναι η σκέψη ότι δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι σπουδαίο για να έχει αξία η προσπάθειά σου. Μερικές φορές, το πιο σπουδαίο είναι απλώς να βρεις το θάρρος να ξεκινήσεις.