Το πρώτο φιλικό έδειξε τη φιλοσοφία που θέλει ο Ρουί Βιτόρια να έχει η ομάδα του

Το να προσπαθείς να βγάλεις σημαντικά συμπεράσματα από το πρώτο φιλικό παιχνίδι μιας ομάδας κατά τη διάρκεια του βασικού σταδίου της προετοιμασίας είναι λάθος.

Γιατί οι προπονήσεις που γίνονται πριν και μετά τους αγώνες είναι σκληρές, ο αντίπαλος ενδεχομένως να μην είναι ο ενδεδειγμένος, οι παίκτες φυσιολογικά δεν μπορούν να βρουν υψηλό ρυθμό λόγω των πολλών αλλαγών που – μοιραία – κάνουν οι προπονητές.

Μπορείς όμως, να σταθείς σε δύο- τρία πράγματα που αποτυπώνουν τη φιλοσοφία μιας ομάδας και αυτό που προσπαθεί να κάνει μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Όπως έγινε στη πρώτη φιλική αναμέτρηση επί Αυστριακού εδάφους του Παναθηναϊκού απέναντι στη Μέταλιστ.

Κόντρα σε μια ουκρανική ομάδα πρώτης κατηγορίας που δεν έχει μέτρο σύγκρισης με τους τοπικούς συλλόγους που συνήθως αποτελούν τον “σάκο του μποξ” στο πρώτο… ξεμούδιασμα.

Αυτό που έδειξαν οι πράσινοι καθ’ όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης ήταν σοβαρότητα.

Οι παίκτες προσπάθησαν να τηρήσουν κατά γράμμα όσα τους ζητούσε ο Ρουί Βιτόρια τις προηγούμενες δεκαέξι ημέρες της προετοιμασίας, πρωτίστως όσον αφορά την αμυντική οργάνωση.

Δεν είναι τυχαίο πως οι πράσινοι δεν επέτρεψαν στη Μέταλιστ να δημιουργήσει κάποια σημαντική ευκαιρία σε ροή αγώνα κι η μοναδική φορά που απειλήθηκε η εστία του Ντραγκόφσκι ήταν μέσω στατικής φάσης.

Δευτερευόντως, δούλεψαν αρκετά, ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος στην πίεση ψηλά προς τον αντίπαλο. Κάτι που απέφερε καρπούς, καθώς έτσι ξεκίνησαν ουσιαστικά τα δύο πρώτα γκολ του Παναθηναϊκού.

Με αρκετούς ποδοσφαιριστές στο αμυντικό τρίτο του αντιπάλου, οι οποίοι έκλεισαν τους χώρους και τις εύκολες πάσες, οδηγώντας στο λάθος.

Κάτι που δεν έκανε συντεταγμένα η ομάδα σε μεγάλο μέρος του περυσινού δεύτερου μισού του πρωταθλήματος. Πίεση, ανάκτηση, επίθεση.

Αυτό ζητούσε συνεχώς ο Βιτόρια και το έκαναν σε ικανοποιητικό βαθμό οι ποδοσφαιριστές του.

Είδαμε επίσης, μια πειραματική μεσαία γραμμή στο πρώτο μέρος (με Μπρέγκου , Μαξίμοβιτς, Νίκα), η οποία μπορεί να μην δημιούργησε πολύ, αλλά αμυντικά δεν πήγε άσχημα.

Ένα δίδυμο Σιώπη – Τσιριβέγια πίσω από τον Μπακασέτα στο δεύτερο ημίχρονο, δείγμα ότι έχει και κάτι τέτοιο στο μυαλό του ο Πορτογάλος τεχνικός.

Σε ποιο βαθμό και με ποιο τρόπο θα το δούμε προφανώς το επόμενο διάστημα, όμως η ασφάλεια που έδινε στον Ισπανό ο Σιώπης, του έδωσαν το δικαίωμα να ψάχνει συνεχώς το κάθετο ποδόσφαιρο και να τροφοδοτεί πολλές φορές τον αρχηγό της Εθνικής Ομάδας σε ψηλά μέτρα.

Κάτι που έλειπε εμφανώς στη μεγαλύτερη διάρκεια της περυσινής σεζόν, όπου ο Μπακασέτας αναγκαζόταν να γυρίζει πολύ πίσω για να έρθει σε επαφή με τη μπάλα και να βοηθήσει στην κυκλοφορία ή να ψάξει μια τελική πάσα.

Αυτό που επίσης, είδαμε, ήταν – πέρα από τον Τσιριβέγια – την παρθενική συμμετοχή των Κυριακόπουλου – Τουμπά.

Ο Έλληνας αριστερός μπακ μάλιστα, αγωνίστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω της απουσίας του Μλαντένοβιτς που ταλαιπωρείται από ίωση, δείχνοντας μας αυτό που πάνω- κάτω γνωρίζαμε.

Ισορροπημένος και σωστός τακτικά, κάλυψε χώρους, έψαξε τις συνεργασίες, βγήκε ψηλά και απείλησε με γύρισμα όποτε του δόθηκε η ευκαιρία.

Θυμίζουμε πως ο Κυριακόπουλος θα παίξει βασικός στο πρώτο ευρωπαϊκό παιχνίδι απέναντι στη Ρέιντζερς, λόγω τιμωρίας από πέρυσι του Σέρβου μπακ.

Καλά στοιχεία έδειξε κι ο Τουμπά, όσον αφορά την οπτική του στο παιχνίδι. Ένας καλός τεχνικά κεντρικός αμυντικός που βλέπει τις κινήσεις των συμπαικτών του στο όριο του οφσάιντ και τις ψάχνει συχνά πυκνά.

Κάτι που επίσης, έλειψε πέρυσι αρκετά στην ομάδα.

Συνοπτικά, αν κι επαναλαμβάνουμε πως σημαντικά συμπεράσματα δεν μπορούν να βγουν από το πρώτο φιλικό μιας ομάδας, ο Παναθηναϊκός παρουσίασε μια ικανοποιητική εικόνα για αυτή τη χρονική περίοδο.

Μια εικόνα όμως, που θα δοκιμαστεί αρκετά στα επόμενα τρία φιλικά της Αυστρίας, απέναντι σε πολύ καλύτερους αντιπάλους.

Υπήρξαν ωστόσο, πράγματα που μπορεί να κρατήσει και να επενδύσει πάνω τους.