Το πιο πειστικό βήμα της φετινής περπατησιάς του Παναθηναϊκού

Μπορείς να σταθείς σε πρόσωπα. Σαφέστατα. Στο θωρηκτό μπροστά, ο οποίος (και) απόψε, δεν έβλεπε κανέναν που φορούσε άσπρη φανέλα. Ενίοτε μοιάζει να υπερβάλλει, να δείχνει ζήλο μεγαλύτερο ωριμότητας και ορθολογικής απόφασης, αλλά, όταν ένας επιθετικός όπως ο Ανδρέας Τεττέη κλείνει ένα ντέρμπι, όπως το αποψινό Παναθηναϊκός – ΠΑΟΚ, με (κατά σειρά) κερδισμένη αποβολή, κερδισμένο πέναλτι και γκολ, έχοντας κάνει ποδοσφαιρικό bullying σε όποιον τόλμησε να βγει στο διάβα του, ε, χαλάλι.

Σε αυτόν τον νιόφερτο με το «βασιλικό» όνομα. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν έχει και πολλή σημασία τι δηλώνεις, αλλά τι είσαι, τι μπορείς να βγάλεις στο χορτάρι. Ο Κινγκς Κάγκουα έφτασε στα μέρη μας συνοδευόμενος με τα εγκώμια των προηγούμενων εργοδοτών του, πως πρόκειται για τον καλύτερο χαφ της προηγούμενης διετίας στο Ισραήλ. Ο κοντοπίθαρος Αφρικανός ξεχωρίζει επειδή διαθέτει στοιχεία που δεν έχουν οι υπόλοιποι χαφ του Παναθηναϊκού.

Και είναι στοιχεία που απαιτούνται προκειμένου ό,τι (μοιάζει να) έχει στο τεφτέρι του ο προπονητής των πράσινων, να βγει και στην πράξη. Είτε να βρεθεί εκεί που πρέπει για να σταματήσει σε κόντρα, πεντακάθαρα, τον (επίσης) γοργοπόδαρο Τάχα Άλι, είτε να κατέβει για να πάρει την πρώτη μπάλα, είτε να την κουβαλήσει, είτε να σερβίρει με ακρίβεια γκολ (το τρίτο).

Σ’ αυτόν τον τυπάκο, ο οποίος ήρθε με μια στάμπα παράδοσης που κάθε Αργεντινός που φοράει τα πράσινα θαρρείς πως γονιδιακά κουβαλάει όταν έρχεται στα μέρη μας, πέρασε (και συχνά πυκνά περνάει ακόμη) πολλά, αλλά το τελευταίο που μπορείς να του χρεώσεις είναι πως έχει μείνει σε αυτή και μόνο ακριβώς τη στάμπα. Ο Βισέντε Ταμπόρδα έβγαλε την ξυραφιά για να βγει στο ξέφωτο ο Τετέη και να κερδίσει την αποβολή του Ελουστόνδο, στο τέταρτο του ντέρμπι και ήταν αυτός που άνοιξε το σκορ – απολύτως ενδεικτικός της ψυχοσύνθεσης του ο τρόπος που το πανηγύρισε μπροστά από τους οργανωμένους της ομάδας του.

Σ’ έναν άλλον νιόφερτο, ο οποίος επίσης ήρθε με συστάσεις εξαιρετικές. Δεν μοιάζει ο Ετιέν Καμαρά να είναι αυτό(ς) που περιμέναμε. Πάλι με βάση τα νούμερα, πάλι με τις θέσεις. Δεν είναι το κλασικό «εξάρι» ή έστω, αυτό που έχουμε συνηθίσει να φέρνει στο τραπέζι ένα τέτοιο. Και αφού δεν είναι, δεν θα γίνει κιόλας. Φάνηκε στα πρώτα φετινά παιχνίδια του Παναθηναϊκού. Στο αποψινό όμως, έχοντας δίπλα του ένα «μηχανάκι» – και με την προφανώς ευτυχή συγκυρία για τους «πράσινους» να παίζουν με παίκτη παραπάνω από το 15’ – ξεδίπλωσε, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, αυτό που (περισσότερο μοιάζει να) είναι.

Ο Παναθηναϊκός πρόσθεσε ποιότητα στο ρόστερ του

Υπάρχουν κι άλλα από το κυριακάτικο, πρώτο ντέρμπι του φετινού πρωταθλήματος στο Ολυμπιακό Στάδιο. Το νόημα προφανές. Το ζητούμενο παραμένει επίσης. Ο Παναθηναϊκός, αναντίρρητα προσέθεσε ποιότητα στο ρόστερ του, πληρώνοντάς την πανάκριβα. Δεδομένο και ποδοσφαιρικά αποδεδειγμένο όμως πως έντεκα (ή όσοι περισσότεροι) καλοί και πολύ καλοί, ποιοτικοί ποδοσφαιριστές, δεν φτιάχνουν απαραίτητα μια καλή, πολύ καλή ομάδα. Γι’ αυτό χρειάζεται, επιβάλλεται χρόνος. Πόσο μάλλον με νέο αφεντικό και με νέες ιδέες στον πάγκο.

Και για τον χρόνο χρειάζονται αποτελέσματα. Νίκες. Αλλιώς, ειδικά σε έναν ευπαθή και πολυεπίπεδα ευμετάβλητο οργανισμό όπως είναι ο Παναθηναϊκός, δεν γίνεται. Η δουλειά, σε καμία περίπτωση θελκτικά, έγινε στα must win παιχνίδια των προκριματικών του Conference League. Στην πρεμιέρα στη Λιβαδειά, ήρθε το πρώτο τρίποντο. Η θύμηση ανάλογων… σεπτεμβριανών τα προηγούμενα χρόνια, νωπή για να μην θεωρηθεί το οτιδήποτε – πόσο μάλλον στη συγκεκριμένη συνθήκη – αυτονόητο.

Το επόμενο ήρθε απόψε. Οι πράσινοι στο προφανώς πιο υπολογίσιμο βάσει αντιπάλου τεστ της ως τώρα σεζόν τους, έδειξαν, ήταν και στα καλύτερά τους. Προφανέστατα – και επαναλαμβάνεται – το αριθμητικό πλεονέκτημα διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο. Κανείς επίσης δεν μπορεί να ξέρει τι παιχνίδι θα γίνονταν αν καταλογίζονταν το πέναλτι στον Εντιάι (και φυσικά αξιοποιούνταν από τον ΠΑΟΚ). Όπως και να ‘χει όμως, η εικόνα, η προσέγγιση, η ενέργεια, ακόμη ακόμη και ατομικό επίπεδο, προσμετρώνται, καταγράφονται, επισημαίνουν και αναδεικνύουν πρόοδο, εξέλιξη.

Και, ως αποτέλεσμα, βοηθάνε. Στην ψυχολογία, στον κερδισμένο χρόνο, στην αυτοπεποίθηση, στην άνεση, στο χτίσιμο, στην αύρα, στην απελευθέρωση, στην κατανόηση, στην ομοιογένεια, στη συσπείρωση, στην εμπιστοσύνη και στην πίστη. Αυτά – και όχι η μεμονωμένη ανάγκη του καδραρίσματος σε πρόσωπα, σε «υπέρ-ήρωες» που δεν μπορούν να αλλάξουν μόνοι τους μια οποιαδήποτε αντίθετη δυναμική – χρειάζεται ο Παναθηναϊκός.

Δείχνει, με την καλύτερη φετινή του εμφάνιση πως ακόμη και με μικρά βήματα – αν και το πιο σημαντικό είναι να γίνονται σταθερά και με εμπιστοσύνη – πως είναι σε δρόμο για να τα βρει, να τα κερδίσει.