Το παιχνίδι στράβωσε τρεις φορές, όμως η ΑΕΚ τα κατάφερε

Η αλήθεια είναι πως αν έχει λείψει κάτι μέχρι τώρα από την φετινή βερσιόν της ΑΕΚ είναι αυτά τα… 1-0. Αυτά που την κράτησαν πέρυσι στη μάχη του τίτλου μέχρι να πάρει φόρα από το Νοέμβριο και μετά και να πάει μέχρι το τέλος με την κρίσιμη προσθήκη του Βάργκα τον Ιανουάριο.

Δεν είδαμε απέναντι στο Λεβαδειακό κάτι τέτοιο, αλλά επιτέλους είδαμε την ΑΕΚ να διαχειρίζεται παιχνίδι που στράβωσε εις διπλούν μέσα στη Φιλαδέλφεια και να φτάνει σε μια πολύτιμη νίκη. Όχι τόσο απολαυστική όσο οι προηγούμενες στο γήπεδο της από την αρχή του πρωταθλήματος αλλά πολύ μεγάλης αξίας.

Για να μην πω πως το ματς στράβωσε εις… τριπλούν αφού εκτός από το 0-1 και την αποβολή που ξανάφερε το μεγάλο άγχος μην ξεχνάμε πως τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν πολύ πιο απλά αν ο διαιτητής και ιδίως ο Κουμπαράκης στο VAR είχε παρέμβει στο παρατεταμένο τράβηγμα του Κορνέζου στον Μουκουντί, όταν ακόμη το ματς ήταν στο 0-0 μόλις στο έβδομο λεπτό! Ένα πέναλτι που δίνεται κατά κόρον σε Ελλάδα και Ευρώπη απευθείας ή μέσω VAR αγνοήθηκε από τον διαιτητή και εντελώς αδικαιολόγητα κι από τον έμπειρο χειριστή VAR. O Μουκουντί έχει ξεφύγει από τον αμυντικό του Λεβαδειακού που πάνω στον πανικό του τον τραβάει από τη φανέλα μέχρι να πέσει κάτω.

Το πρώτο χτύπημα ήταν αυτό. Το δεύτερο ήταν το γκολ. Η πρώτη ομάδα που σκόραρε σε αγώνα Stoiximan Super League μέσα στη Φιλαδέλφεια και μάλιστα πρώτη ήταν ο Λεβαδειακός. Σίγουρα και όχι μόνο λόγω τελικού αποτελέσματος ήταν και η καλύτερη ομάδα που έχει παίξει φέτος στην έδρα της ΑΕΚ για το πρωτάθλημα εννοείται.

Η ζωή της ΑΕΚ έγινε δύσκολη

Η ΑΕΚ βρέθηκε πίσω στο σκορ χωρίς να είναι κακή. Είχε τον έλεγχο και είχε δημιουργήσει και τις ευκαιρίες της που θα μπορούσαν να την έχουν φέρει μπροστά στο σκορ όμως δέχτηκε ένα γκολ που προήλθε από έναν πολύ ωραίο συνδυασμό και ένα εξαιρετικό τελείωμα όμως υπήρξαν και κάποιες λάθος τοποθετήσεις στην αμυντική λειτουργία της ΑΕΚ στη συγκεκριμένη φάση που έπαιξαν ρόλο.

Το παιχνίδι εκεί στράβωσε για τα καλά. Ούτως ή άλλως ήταν παιχνίδι παγίδα αφού η ΑΕΚ προερχόταν από αυτό το αξέχαστο βράδυ με την Ρεάλ Μαδρίτης που είναι δεδομένο πως δεν έληξε ψυχικά για τους παίκτες την Τετάρτη. Επίσης η κούραση ξεπερνάει κάθε παιχνίδι που μπορεί να παίξει μια ομάδα eλληνικού πρωταθλήματος όταν μιλάμε για ένα ματς στο οποίο έχει ανταγωνιστεί μέχρι το τελευταίο λεπτό την Ρεάλ Μαδρίτης.

Με αυτά τα δεδομένα η ΑΕΚ καλά μπήκε στον αγώνα και να ξαναγράψω πως η διαιτητική ομάδα της στέρησε την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί ένα λάθος του αντιπάλου ώστε να πάρει εύκολο προβάδισμα νωρίς στο παιχνίδι. Παρεμπιπτόντως ο Παναθηναϊκός και πολύ σωστά εκμεταλλεύτηκε το τεράστιο λάθος του αμυντικού του Ηρακλή να πάει με το χέρι απλωμένο και πήρε μια πολύτιμη νίκη με την πολύ σωστή παρέμβαση του VAR. Η ΑΕΚ το στερήθηκε αυτό και η ζωή της έγινε δύσκολη.

Tα πράγματα στράβωσαν λοιπόν και ο αντίπαλος είχε ανέβει ψυχολογικά. Με την έναρξη όμως του δευτέρου ημιχρόνου είδαμε μια ΑΕΚ που δεν είχε χρειαστεί να δούμε σε κανένα άλλο παιχνίδι στη Νέα Φιλαδέλφεια από την αρχή της σεζόν. Με την είσοδο του Γκάτσι στην θέση του Χριστακόπουλου που έκανε το ντεμπούτο με τις καλές και τις κακές του στιγμές και θα τον δούμε σίγουρα ξανά, η ΑΕΚ βγήκε στο γήπεδο με λύσσα για ανατροπή.

Το γήπεδο έδωσε την δική του ενέργεια όπως κάνει πάντα και ιδίως όταν η ομάδα το χρειάζεται και μέσα σε πέντε λεπτά ήρθαν τα πάνω κάτω. Πολύ κουβέντα σήκωσε το πέναλτι με το οποίο ήρθε η ισοφάριση. Καταρχάς δεν υπάρχει κανένα επιθετικό φάουλ μέχρι την στιγμή που ο αμυντικός του Λεβαδειακού αγκαλιάζει την μπάλα με τα δύο χέρια.

Ο Μάριν μπορεί να νιώθει αδικημένος

Δεν υπάρχει χέρι στήριξης, η μπάλα είναι από κάτω του και προφανώς ασυναίσθητα την παίρνει αγκαλιά. Αν έγινε φάουλ, έγινε μετά. Κανείς δεν τον ανάγκασε να πάρει την μπάλα αγκαλιά, κι όταν το κατάλαβε ήταν… αργά. Αργά το κατάλαβε και ο διαιτητής και πάλι καλά που ο Κουμπαράκης έκανε αυτή τη φορά την δουλειά του.

Ο Γιόβιτς έκανε άλλη μία εκτέλεση πολύ υψηλού επιπέδου και η ΑΕΚ δεν είχε… υπομονή για να βάλει το δεύτερο. Το ήθελε αμέσως και το πέτυχε αμέσως. Μια σέντρα υψηλής κλάσης και μια κεφαλιά που δεν άφησε καμία ελπίδα. Γκατσίνοβιτς – Βάργκα και 2-1. Όλα έδειχναν να παίρνουν τον δρόμο τους αλλά αποδείχτηκε πως ήταν ακόμη… μακρύς.

Η αποβολή του Μαρίν δεν ήταν αυτό που λέμε ορισμός. Ηταν πράγματι ένα απρόσεκτο μαρκάρισμα αλλά έχουμε βαρεθεί να ακούμε πως το απρόσεκτο είναι κίτρινη κάρτα. Για τον Μαρίν ήταν κόκκινη που οκ μπορείς να δεχτείς πως ο Κουμπαράκης το έκρινε βάναυσο.

Όταν βλέπεις την ίδια αγωνιστική να μην παίρνει ο Αντίνο αυτή την κίτρινη, που θα ήταν δεύτερη, με φάουλ που θα μπορούσε να είναι και απευθείας κόκκινη κατά την κρίση του διαιτητή με το σκορ στο 1-1 τότε αν είσαι ο Μαρίν λογικά αισθάνεσαι αδικημένος.

Πρέπει όμως να είναι πιο προσεχτικός, αυτό είναι ξεκάθαρο. Δεν είναι φάση αυτή για τόσο σκληρό φάουλ. Παρόλα αυτά η ΑΕΚ το ξεπέρασε κι αυτό. Αν προλάβαινε να πλασάρει ή έστω να καλύψει την μπάλα ο Αριάγκα ώστε να πάρει κανονικό πέναλτι και όχι το ανύπαρκτο που δόθηκε και πολύ σωστά πήρε πίσω θα μπορούσε και να ήταν πολύ λιγότερο αγχωτικό το τέλος. Ήταν καλό όμως και αυτό μετράει.

Η διακοπή χρειαζόταν. Κλείνει ένας κύκλος με πολλά αρνητικά αποτελέσματα. Η ΑΕΚ όμως είναι εδώ. Και η σεζόν είναι μπροστά. Για όλα.