Παρουσίες, απουσίες, τεντωμένα νεύρα και μια Εθνική που ψάχνει ταυτότητα: Τα λόγια του Σπανούλη κι ο Αντετοκούνμπο

Να συμφωνήσουμε στα βασικά.

Η εικόνα της Εθνικής στο “παράθυρο” του Ιουλίου, δεν ήταν καλή. Κι ο χαρακτηρισμός “κακή”, ίσως και να την κολακεύει.

Η Εθνική ήταν αποκαρδιωτική απέναντι στη Ρουμανία και στην Πορτογαλία, δίκαια ηττήθηκε, σίγουρα δυσκόλεψε τον ίδιο της τον εαυτό όσον αφορά την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2027 (27 Αυγούστου έως 12 Σεπτεμβρίου στην Ντόχα), από εκεί και πέρα όμως, άλλο πράγμα η κριτική και άλλο πράγμα η ισοπέδωση και η προπαγάνδα.

Δυστυχώς, στις ημέρες μας, προπαγάνδα δεν γίνεται μόνο μέσω media, αλλά και μέσω social media. Εκεί, ο καθένας έχει την γνώμη του, όμως τι γίνεται όταν το μέτρο χάνεται και η ισοπέδωση οδηγεί σε επικίνδυνα συμπεράσματα;

Απολύτως τίποτα.

Έχουμε συνηθίσει να ακούμε και να διαβάζουμε πράγματα που δεν έχουν λογική, ιστορίες που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα.

Το “πες πες, κάτι θα μείνει” έχει επικρατήσει εδώ και χρόνια, οπότε η ανθρωπότητα συνεχίζει να πορεύεται με την ελπίδα οι λογικοί να ερευνούν και να μην πιστεύουν κάθε “παπάτζα” που ακούν ή διαβάζουν σε απίθανα μέρη.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με την ισοπέδωση. Ναι, η εικόνα της Εθνικής ήταν προβληματική, όμως η ομάδα προκρίθηκε στη δεύτερη φάση, συνεχίζει να είναι στο παιχνίδι για άλλο ένα μεγάλο τουρνουά και θα χτίσει πάνω στα λάθη της, ελπίζουμε ότι θα είναι αυτή που πρέπει στα τέλη του Αυγούστου.

Αυτή η ομάδα μας έφερε πριν από δέκα μήνες το πρώτο μετάλλιο μετά από 16 χρόνια. Με αυτόν τον προπονητή, με αυτούς τους ανθρώπους γύρω του.

Τώρα, απογοήτευσε. Και από τα λόγια του έξαλλου Βασίλη Σπανούλη, που έχει κι αυτός τα δίκια του, όσοι περίμεναν στη γωνία για να ξεράσουν μίσος (όχι οι λογικοί άνθρωποι που κάνουν εποικοδομητική κριτική) βρήκαν μια χρυσή ευκαιρία για να ξεσπαθώσουν.

Δεν ήταν σε καλή κατάσταση τα παιδιά που κλήθηκαν να παλέψουν με την Ρουμανία που καιγόταν για το αποτέλεσμα και με την Πορτογαλία που ήθελε νίκη για να προκριθεί στη δεύτερη φάση.

Δεν ήταν σε καλή κατάσταση παιδιά με ετήσιες αποδοχές που έχει όλο το ρόστερ της Ρουμανίας και της Πορτογαλίας. Κάποιοι είχαν αδειάσει πνευματικά, άλλοι είχαν αδειάσει σωματικά, σίγουρα πάντως δεν ήταν σε καλή κατάσταση οι περισσότεροι απ’ όσους ήταν εκεί.

Δεν ήταν σε καλή κατάσταση, όμως, ούτε εκείνοι που έμειναν εκτός. Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ πήγε σερί από τα τέλη του περσινού Ιουλίου μέχρι τα τέλη του Μαΐου, τραυματίστηκε στη σειρά με την ΑΕΚ, περιορίστηκε σε ρόλο θεατή στους τελικούς της Α1 και το μυαλό του ήταν στην πλήρη ανάρρωση.

Ο Ντίνος Μήτογλου το πάλεψε, αλλά δεν μπορούσε.

Ο Τόμας Γουόκαπ ήταν κι αυτός πολύ καταπονημένος. Ο Σπανούλης δεν τον κάλεσε πιθανώς από σεβασμό για το φορτίο που κουβάλησε στη διάρκεια της σεζόν 2025/26, προτίμησε τον Ελάιτζα Μήτρου-Λονγκ που είναι κι αυτός νατουραλιζέ και ίσως αισθάνεται ότι σε αυτή την περίπτωση έκανε λάθος.

Ο Κώστας Σλούκας τράβηξε κι αυτός πολύ κουπί, τραυματίστηκε πριν από τη σειρά με την Βαλένθια, προσπάθησε να παίξει στους τελικούς, αλλά δεν μπορούσε. Και παραμένει κι αυτός λαβωμένος. Όπως κι ο Πάναγιώτης Καλαϊτζάκης. Όπως κι ο Κώστας Αντετοκούνμπο.

Ο Σπανούλης υποσχέθηκε πως εν όψει των αγώνων του Αυγούστου (27 ή 28 ο πρώτος, 30 ή 31 ο δεύτερος) θα κληθούν άπαντες. Όσοι είναι υγιείς δηλαδή.

Τα παιδιά του NCAA σίγουρα θα κληθούν. Ο Αβδάλας κι ο Σαμοντούροβ είχαν ακαδημαϊκές υποχρεώσεις τον Ιούλιο, λογικά θα είναι διαθέσιμοι για τον Αύγουστο. Το ίδιο κι ο Ζούγρης. Κι όταν λέμε διαθέσιμοι, δεν εννοούμε ότι θα βρίσκονται στη δωδεκάδα. Εννοούμε ότι θα κληθούν και θα πρέπει να είναι εδώ για την προετοιμασία.

Όσον αφορά τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, η δική του κατάσταση είναι πολύ πιο περίπλοκη απ’ όσο επιμένουν κάποιοι να παρουσιάζουν.

Ο Γιάννης ταλαιπωρήθηκε από πολλούς και σοβαρούς τραυματισμούς στη διάρκεια της σεζόν και δεν έχει πατήσει παρκέ από τις 15 Μαρτίου. Είναι εκτός δράσης εδώ και σχεδόν τέσσερις μήνες, ενώ βρισκόταν σε καθεστώς παραχώρησης από τους Μπακς για αρκετές εβδομάδες.

Τελικά, η ομάδα του Μιλγουόκι τον έστειλε στο Μαϊάμι και αυτή τη στιγμή ο Αντετοκούνμπο περιμένει να εκπνεύσει το μορατόριουμ ώστε το trade να επισημοποιηθεί και να επικυρωθεί.

Με απλά λόγια, δεν μπορούσε κάποια ομάδα να υπογράψει την ασφάλειά του και να ανάψει το πράσινο φως για να του επιτρέψει να παίξει. Νομικά, παραμένει παίκτης των Μπακς. Πρακτικά, είναι μέλος των Χιτ.

Ακόμη κι αν δεν είχε συμφωνηθεί η ανταλλαγή του, οι Μπακς δεν υπήρχε περίπτωση να του επιτρέψουν να αγωνιστεί με την Εθνική φέτος το καλοκαίρι.

Δεν θα έπαιρναν τέτοιο ρίσκο για τον κορυφαίο παίκτη της ιστορίας τους, όχι επειδή τον εκτιμούν, αλλά γιατί θα διακινδύνευαν το παρόν και το μέλλον τους.

Σε περίπτωση σοβαρού τραυματισμού του, πιθανότατα θα τον έχαναν το επόμενο καλοκαίρι για το απόλυτο τίποτα. Θα ήταν παράλογο να του έλεγαν “θα περιμένουμε, παίξε με την Ελλάδα και θα ολοκληρώσουμε την ανταλλαγή σου αμέσως μετά“.

Από την άλλη, τα ονόματα του Γιόκιτς, του Βαλαντσιούνας, του Σρούντερ, του Μάρκανεν, του Μίχαϊλιουκ παίζουν παντού. Όμως ουδείς από αυτούς βρίσκεται στη φάση που βρίσκεται ο Αντετοκούνμπο.

Ο Γιόκιτς έχει συμβόλαιο μέχρι το 2028 και οι Νάγκετς δεν σκοπεύουν να τον ανταλλάξουν.

Ο Βαλαντσιούνας θα είναι σύντομα free agent, ομάδες του NBA ενδιαφέρονται για εκείνον και η Ζάλγκιρις Κάουνας τον περιμένει να υπογράψει διετές συμβόλαιο. Έχει επιλογές, παίρνει κι αυτός βέβαια ένα ρίσκο, όμως σαφώς ελεγχόμενο.

Ο Σρούντερ έχει εγγυημένο συμβόλαιο για την ερχόμενη σεζόν και μερικώς εγγυημένο για την περίοδο 2027/28.

Ο Μάρκανεν έχει συμβόλαιο μέχρι το 2029.

Είναι πράγματι όμορφο να βλέπεις όλα αυτά τα παιδιά να έρχονται και να παίζουν με τις εθνικές ομάδες των χωρών τους στο κατακαλόκαιρο, όμως για τον Αντετοκούνμπο, ο οποίος έχει παίξει σε εννέα διοργανώσεις από τις 11 που υπολογιζόταν (έλειψε από δύο εξαιτίας τραυματισμών, τον έναν τον υπέστη σε φιλικό προετοιμασίας με το Μαυροβούνιο στο Βελιγράδι), τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.

Και όχι επειδή το στιλ του είναι διαφορετικό, πιο δυναμικό, όχι επειδή ο Greek Freak είναι μονίμως εκτεθειμένος σε τραυματισμούς, αλλά γιατί μία ομάδα αποφάσισε να τον ανταλλάξει παίρνοντας πολλά για να χτίσει την επόμενη ημέρα της και μια άλλη έδωσε τα πάντα για να του χαρίσει τον ρόλο του ηγέτη με στόχο να επιστρέψει μαζί του στην ελίτ.

Στο τέλος της ημέρας, κάθε άνθρωπος επιλέγει πώς θα “διαβάσει” και πώς θα αξιολογήσει μία κατάσταση. Μπορεί να δει το ποτήρι μισογεμάτο, μπορεί να το δει μισοάδειο. Απλά θα πρέπει να επιχειρηματολογήσει για το συμπέρασμά του.

Είναι λογικό μετά από τέτοιες εμφανίσεις να υπάρχει γκρίνια, ένταση, απογοήτευση, δεν είναι όμως λογική η ισοπέδωση κι ο μηδενισμός για ανθρώπους που πριν από δέκα μήνες μας έκαναν να κλαίμε από χαρά.

Τα λόγια του Σπανούλη δεν μας ενόχλησαν, όσο έντονα κι αν ήταν. Ίσα-ίσα, μας έδωσαν την ελπίδα που είχαμε ανάγκη μετά από τα 80 λεπτά απέναντι σε Ρουμανία και Πορτογαλία.

Ο Σπανούλης, ο Ζήσης, οι άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα και γύρω τους, αποδέχθηκαν ότι η στελέχωση της ομάδας δεν ήταν αυτή που έπρεπε. Κι όταν κάποιος παραδέχεται πως έκανε λάθος, πρέπει να τον ενθαρρύνουμε, όχι να προσπαθούμε να τον ισοπεδώσουμε.

Η Εθνική θα είναι άλλη ομάδα τον Αύγουστο.

Και στο τέλος της ημέρας, ας κατανοήσουμε κάποια στιγμή ότι πλέον όλοι παίζουν μπάσκετ, όπως όλοι παίζουν ποδόσφαιρο. Από την Ουκρανία του Μίχαϊλιουκ και την Φινλανδία του Μάρκανεν, μέχρι το Πράσινο Ακρωτήρι του Βοζίνια και το Κονγκό του Μουτουσαμί.

Ο αθλητισμός υπάρχει για να ψυχαγωγεί. Και ακόμη και σε δύσκολα βράδια όπως το χθεσινό, ο ρόλος των σπορ στη ζωή μας δεν αλλάζει.

Έτσι βλέπουμε εμείς τα πράγματα.

Ευτυχώς το διαδίκτυο είναι μια ελεύθερη αγορά, στην οποία μπορούν οι πάντες να λένε τη γνώμη τους.

Κι αν το καλοσκεφτείτε, δεν χρειάζεται να “συμφωνούμε” ή να “διαφωνούμε”, το σημαντικό είναι να έχουμε πάντα το δικαίωμα να εκφράζουμε ελεύθερα τις απόψεις μας.