Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός: Η λυσσασμένη πράσινη άμυνα και η επιστροφή στο… μέλλον

Aυτός ο δεύτερος τελικός ήταν όντως βγαλμένος από την… επιστημονική φαντασία!

Σε αυτό, λοιπόν, το μπασκετικό remake της (γυρισμένης το 1985) ταινίας «Back to the future» ο Εργκίν Αταμάν κάθισε στην καρέκλα του σκηνοθέτη Ρόμπερτ Ζεμέκις και ο ωσεί παρώνπριν από 48 ώρες Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις υποδύθηκε τον ρόλο του Μάικλ Φοξ δρέποντας κιόλας το βραβείο Οσκαρ!

Αποτελεί όντως μια επιστροφή στο μέλλον το Game 2 διότι οι Πράσινοι έριξαν στο κανναβάτσο τον Ολυμπιακό και ισοφάρισαν τη σειρά στο 1-1 με συνταγές που παρέπεμπαν στη δεκαετία του ’90, όταν οι δυο αιώνιοι μονομαχούσαν στα… μαρμαρένια αλώνια και διαγωνίζονταν όχι μόνο στο μπάσκετ, αλλά και στη… λιθοβολία!

Ο “Ξανθός| και ο “Μπόζα”

Σκορ σαν το αποψινό 68-56 είχαν την τιμητική τους στα ντέρμπι των 90s, όταν ο Ιωαννίδης από την πλευρά του Ολυμπιακού και ο Πολίτης, ο Κιουμουρτζόγλου και ο Μάλκοβιτς στην αντίπερα πράσινη όχθη έδιναν προτεραιότητα περισσότερο στο πως θα χαλάσουν το παιχνίδι των αντιπάλων τους, παρά στο πώς θα φτιάξουν και θα καλλωπίσουν το δικό τους.

«Ανάγκα και θεοί πείθονται», όμως: αυτός ο νόμος ίσχυσε και απόψε με τον Παναθηναϊκό να επιστρέφει από το -10, να ανασυντάσσεται και να ισοπεδώνει τον Ολυμπιακό που πίστεψε πως το ματς είχε τελειώσει όταν –με όχημα το κρεσέντο του Κώστα Παπανικολάου- προηγήθηκε με 21-11!

Το τετράποντο του Γκραντ

Προφανώς κανένα ματς δεν τελειώνει τόσο νωρίς, χώρια που-όσο υπερβολικό κι αν φαίνεται- λίγο αργότερα εκτυλίχθηκε μια φάση που άλλαξε τον ρουν της ιστορίας: το τετράποντο του Τζέριαν Γκραντ εννοώ, χάρη στο οποίο οι οικοδεσπότες μείωσαν στο 22-27 για να «τρέξουν» ένα 8-0 και να φέρουν το ματς στον πόντο.

Σε εκείνο το σημείο ήταν φως φανάρι πως ο Παναθηναϊκός αναθαρρούσε, ενώ ο Ολυμπιακός πνιγόταν σε μια κουταλιά νερό και ήταν θέμα χρόνου να απολέσει το προβάδισμα του: τούτο συνέβη στην πρώτη φάση του δευτέρου ημιχρόνου με το κάρφωμα του Ματίας Λεσόρ για το 31-30 και έκτοτε οι Πράσινοι δεν ξανακοίταξαν πίσω τους…

Ο χαμένος μπούσουλας και ο πράσινος μονόδρομος

Μα ούτε και οι Κόκκινοι ξανακοίταξαν… μπροστά τους: είχαν χάσει τον μπούσουλα τους, μαζί και τα αυγά και κυρίως τα καλάθια, καθώς σε ολόκληρη την τρίτη περίοδο σκόραραν μετά βίας οκτώ πόντους και… «λούστηκαν» μια συνολική ανατροπή 25 πόντων, από το +10 στο -15 (61-46).

Οι επτάκις πρωταθλητές Ευρώπης ήξεραν πως είχαν μία και μόνη διέξοδο για να μείνουν όρθιοι και να μην επιστρέψουν τη Δευτέρα στο ΣΕΦ με τον κίνδυνο να φάνε… σκούπα: να λυσσάξουν στην άμυνα και να βγάλουν τους αντιπάλους τους από τις νόρμες και τις συνήθειες τους, αναγκάζοντας τους να παίξουν κάτι διαφορετικό από αυτό που ορίζουν η φύση τους οι παγιωμένες αρχές τους και το δόγμα του (απογοητευμένου από την εικόνα της ομάδας του) Γιώργου Μπαρτζώκα.

Το one-Fournier-show και το κάκιστο ratio

Και το πέτυχαν με εμφατικό τρόπο στο δεύτερο ημίχρονο όταν στρίμωξαν στα σχοινιά τον Ολυμπιακό, δεν τού άφησαν κανένα περιθώριο να αντιδράσει και τον ανάγκασαν να κυνηγάει χίμαιρες με το one-man show του Εβάν Φουρνιέ και τη χείρα βοηθείας του Ντόντα Χολ.

Πουθενά ο Νίκολα Μιλουτίνοβ, πουθενά (ως δημιουργός και σκόρερ) ο Τόμας Γουόκαπ, πουθενά ο Άλεκ Πίτερς, πουθενά και ο Σάσα Βεζένκοβ, που όχι μόνο δεν εκτέλεσε, αλλά δεν είχε καν παρτίδες με την μπάλα!

Την ώρα που οι φρέσκοι πρωταθλητές Ευρώπης έβλεπαν για δεύτερο διαδοχικό ματς το ratio τους να είναι ίσα βάρκα ίσα γιαλός (17 ασίστ για 16 λάθη την Τετάρτη, 16-14 χθες) οι Πράσινοι δάγκωναν καρωτίδες στην άμυνα και με αυτή την take-no-prisoners άμυνα αφενός ρέφαραν την αστοχία και τη χαμηλή παραγωγικότητα τους και αφετέρου όριζαν (στο δεύτερο ημίχρονο) τον τόνο της αναμέτρησης.

Η αφλογιστία του Ναν και η λεοντή του Χέιζ-Ντέιβις

Απόψε ο Ναν βάδισε στα χνάρια της προχθεσινής ατζαμοσύνης του Χέιζ-Ντέιβις (1/13 σουτ) έχοντας ελόγου του 1/9, αλλά ο MVP της περυσινής Ευρωλίγκας φόρεσε τη λεοντή του και κάλυψε τον συμπατριώτη του και όχι μόνο.

Διάβολε, το να βάλει ένας παίκτης 23 από τους 68 πόντους της ομάδας του, όντας μάλιστα ο μοναδικός με διψήφιο νούμερο έχει μια ξεχωριστή βαρύτητα στην οικονομία ενός αγώνα και δη ενός τελικού, στον οποίο οι δυο ομάδες σκόραραν με το σταγονόμετρο.

Ενώ λοιπόν ο (αγωνιζόμενος υπέρ βωμών και εστιών) Παναθηναϊκός τελώντας κιόλας υπό το κράτος της πίεσης και της αδήριτης ανάγκης του να νικήσει, είχε αποφασίσει, να ζήσει ή να πεθάνει από την άμυνα του, ο Ολυμπιακός διαχειρίσθηκε με κάκιστο τρόπο το δικό του αρχικό momentum, παρασύρθηκε σε βιαστικές και ατομικές ενέργειες, υπέστη βραχυκύκλωμα και πλήρωσε ακριβά τις αγωνιστικές ατασθαλίες του!

Το ψαχνό της ρακέτας και το μεθεπόμενο ματς

Επιστρέφοντας έπειτα από 12 βράδια στο γήπεδο όπου στέφθηκαν πρωταθλητές Ευρώπης οι Πειραιώτες που εκκίνησαν με φανερό στόχο να κτυπήσουν στο… ψαχνό της ρακέτας, όσο περνούσε η ώρα έχαναν λάδια και ξέφευγαν από τον σχεδιασμό, τον προγραμματισμό και τον ρεαλισμό τους.

Η πίεση που άσκησε ο Παναθηναϊκός και η αποφασιστικότητα του έγιναν η πλατφόρμα πάνω στην οποία στάθηκε όρθιος για να νικήσει, να φέρει τη σειρά στα ίσια και να εξασφαλίσει, ό,τι κι αν συμβεί στο Game 3, την επιστροφή του στο σπίτι του για ένα τέταρτο ματς.

Σε κάθε περίπτωση η σειρά έχει μέλλον και ως γνωστόν σε τέτοιες περιπτώσεις, παίζει σημαντικό ρόλο η διαχείριση των συναισθημάτων, ωστόσο στην προκειμένη περίπτωση υπεισέρχονται και άλλες συνθήκες: οι επιλογές των (έξι) νέων παικτών, το καμουφλάρισμα των απουσιών (βλέπε Σλούκας, Ντόρσεϊ) και πάει λέγοντας…

Τα come back και το εύψυχον

Ο Παναθηναϊκός κόντεψε να κλέψει το πρώτο ματς επιστρέφοντας από το -17, χθες γύρισε από το -10 και φανερώνει το εύψυχον του χαρακτήρα του, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται στη ροή της σειράς…

Ο Ολυμπιακός διατηρεί το πλεονέκτημα έδρας, αλλά υφίσταται οβδιακές μεταμορφώσεις στο παιχνίδι του από δεκάλεπτο σε δεκάλεπτο και ψάχνει τις σταθερές του, έχοντας απολέσει το ρεκόρ και το σερί του, για τα οποία ωστόσο δεν νοιάζεται κανείς, καθόσον αυτά είναι τα παρασυνελευόμενα της ιστορίας…

Η ήττα έπειτα από 31 νίκες, η κούπα και η τοξικότητα

Το επισημαίνω αυτό ωστόσο, διότι η αποψινή ήττα των Κόκκινων είναι η πρώτη έπειτα από 31 συναπτές νίκες που είχαν πετύχει στο πλαίσιο του Πρωταθλήματος και μόλις η δεύτερη στα τελευταία 38 ματς σε όλη τη γκάμα των εγχώριων διοργανώσεων.

«Just stats», όπως λένε και οι γραμματιζούμενοι της αγγλικής: για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό αυτό που μετρά είναι ποιος θα σηκώσει την κούπα, θα δρέψει τις τελευταίες εντυπώσεις και θα πάει χαρούμενος για διακοπές!

Για όλους τους υπόλοιπους και για το μπάσκετ στο σύνολο του μετράει και κάτι άλλο, μακάρι να το συνειδητοποιήσουν οι «τα φαιά φορούντες»: να παιχθεί (κακό ή κακό, δεν έχει σημασία) μπάσκετ για το μπάσκετ, δραπετεύοντας από τη φυλακή στην οποία το εγκλείουν ο φανατισμός, η μισαλλοδοξία και η τοξικότητα.