Παναθηναϊκός: Ο Κάνγκουα είναι ένας “Πινέδα” για το τριφύλλι

Ένα ματς στο οποίο η μία ομάδα μένει με παίκτη λιγότερο από το 15o λεπτό δεν αποτελεί ένα δείγμα για ασφαλή συμπεράσματα και πολύ περισσότερο γενικεύσεις. Ο τρόπος που σχεδιάζει το ματς όμως ένας προπονητής, σε σχέση με τους ρόλους των ποδοσφαιριστών και το μοίρασμα των ευθυνών, σου δίνει έναν προσανατολισμό σχετικά με τις ιδέες του. Αν κοιτάξεις λοιπόν το Παναθηναϊκός – ΠΑΟΚ από αυτή τη γωνία, αρχίζεις να βλέπεις τι θέλει να κάνει ο Τζέικομπ Νίστρουπ με το δίδυμο Καμαρά – Κάνγκουα. Και συγχρόνως αντιλαμβάνεσαι πόσο μπορεί να αλλάξει τον Παναθηναϊκό ο Ζαμπιανός κεντρικός μέσος, προσθέτοντας στοιχεία που δεν είχε δαθέσιμα ο Νίστρουπ προτού τον καλωσορίσει.

Κάθε φορά που βρίσκονται μαζί στο τερέν φαίνεται όλο και πιο καθαρά ότι ο Νίστρουπ δεν έχει βάλει τον έναν στο ρόλο του “6” και τον άλλο στον ρόλο του “8”. Φαίνεται ότι έχει επιλέξει να μοιράσει τις ευθύνες στους δύο ποδοσφαιριστές του. Χρησιμοποιεί ένα δίδυμο στον άξονα με ασύμμετρους ρόλους: ο Καμαρά έχει μεγαλύτερη ευθύνη στην ισορροπία και ο Κάνγκουα στην προώθηση και τη δημιουργία.

Τι μας έδειξε αυτό το ντέρμπι σε σχέση με τον τρόπο που λειτουργούν οι δύο κεντρικοί μέσοι του Παναθηναϊκού; Η πρώτη μεγάλη διαφορά βρίσκεται στο ύψος στο οποίο συμμετέχουν στην ανάπτυξη. Ο Καμαρά είναι αυτός που αναλαμβάνει περισσότερο τη σύνδεση των γραμμών και τη διατήρηση της ισορροπίας. Είχε 73 επαφές με την μπάλα, ολοκλήρωσε 56 από τις 60 πάσες του, με 93% ακρίβεια, και το heatmap του δείχνει έναν ποδοσφαιριστή που κινήθηκε σε πολύ μεγαλύτερο βάθος του γηπέδου. Ο Κάνγκουα, αντίθετα, είχε το κέντρο βάρους του αισθητά ψηλότερα και πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή στην προώθηση της επίθεσης.

Τα νούμερα κάνουν αυτή τη διαφοροποίηση ακόμη πιο καθαρή. Σε μόλις 62 λεπτά ο Κάνγκουα έδωσε 23 επιτυχημένες πάσες στο τελευταίο τρίτο σε 24 προσπάθειες, με ποσοστό 96%. Ο Καμαρά, παρότι αγωνίστηκε για 89 λεπτά, είχε 14 στις 17. Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η διαφορά στις προωθητικές πάσες: ο Ζαμπιανός είχε 5 επιτυχημένες στις 6 προσπάθειες, ενώ ο Καμαρά 2 στις 6.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο στοιχείο σχετικά με αυτό που προσθέτει ο Κάνγκουα στον Παναθηναϊκό. Δεν χρειάζεται να ρισκάρει διαρκώς την κατοχή για να προωθήσει το παιχνίδι. Απέναντι στον ΠΑΟΚ είχε 41/42 πάσες συνολικά, 32/33 στο αντίπαλο μισό και 23/24 στο τελευταίο τρίτο. Δηλαδή συνδύασε την σχεδόν απόλυτη ασφάλεια στην κυκλοφορία με την ικανότητα να παίζει την μπάλα σε περιοχές όπου μια πάσα μπορεί πλέον να εξελιχθεί σε τελική ενέργεια.

Δεν περιορίστηκε όμως στην πάσα. Είχε 16 μεταφορές της μπάλας, τέσσερις από τις οποίες ήταν προωθητικές, και συνολικά μετέφερε την μπάλα για 206,9 μέτρα. Είναι σημαντικό ότι όλα αυτά συνέβησαν χωρίς να επιχειρήσει ντρίμπλα. Η πρόοδος που προσφέρει δηλαδή δεν βασίζεται στην ικανότητα να νικήσει έναν αντίπαλο στο ένας εναντίον ενός. Προκύπτει κυρίως από την τοποθέτηση, την υποδοχή της μπάλας στους κατάλληλους χώρους, τη μεταφορά της και την επιλογή της επόμενης πάσας.

Και απέναντι στον ΠΑΟΚ αυτή η συμμετοχή έφτασε μέχρι τη δημιουργία. Ο Κάνγκουα είχε 0,42 xA, δημιούργησε μία μεγάλη ευκαιρία και έδωσε την ασίστ, ενώ ο Καμαρά, παρά τις δύο πάσες-κλειδιά, τελείωσε το παιχνίδι με μόλις 0,04 xA. Η διαφορά δεν λέει ότι ο ένας είναι δημιουργικός και ο άλλος όχι. Λέει όμως πολλά για τις περιοχές στις οποίες ο Νίστρουπ θέλει να χρησιμοποιεί τη δημιουργικότητά τους.

Στην άλλη κατεύθυνση, ο Καμαρά ανέλαβε μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς που σχετίζεται με την ισορροπία. Είχε πέντε ανακτήσεις της κατοχής έναντι τριών του Κάνγκουα, κέρδισε δύο από τα τρία τάκλιν του, είχε ένα κόψιμο και μία απομάκρυνση και κέρδισε τέσσερις από τις οκτώ μονομαχίες του. Ο Κάνγκουα είχε δύο κερδισμένες στις πέντε μονομαχίες και κανένα επιτυχημένο τάκλιν στις δύο προσπάθειές του. Δεν είναι αρκετά δεδομένα για να χαρακτηρίσουν τους δύο ποδοσφαιριστές, είναι όμως απολύτως συμβατά με τους ρόλους που τους ανέθεσε ο προπονητής τους στο συγκεκριμένο παιχνίδι.

Κάπως έτσι αρχίζει να διακρίνεται η λογική του Νίστρουπ. Δεν ζητά από τον Καμαρά να μείνει ακίνητος μπροστά από τους στόπερ ούτε από τον Κάνγκουα να λειτουργεί ως κλασικό “8άρι”. Δημιουργεί ένα δίδυμο που μοιράζεται τις λειτουργίες της θέσης και μεταβάλλει τη συμπεριφορά του ανάλογα με τη φάση. Ο Καμαρά κρατά περισσότερο την ομάδα συνδεδεμένη και προστατεύει την ισορροπία της. Ο Κάνγκουα παίρνει μεγαλύτερη ελευθερία για να εμφανίζεται ψηλότερα, να προωθεί την κατοχή και να συμμετέχει στη δημιουργία.

Φυσικά, υπάρχει ο αστερίσκος με τον οποίο ξεκινήσαμε. Η αποβολή του ΠΑΟΚ από το 15′ άλλαξε δραματικά τις συνθήκες του αγώνα και έδωσε στον Παναθηναϊκό περισσότερο χώρο και χρόνο με την μπάλα. Τα 98% στις πάσες του Κάνγκουα ή τα 23/24 στο τελευταίο τρίτο δεν πρέπει να μετατραπούν σε μέτρο σύγκρισης για κάθε επόμενο παιχνίδι.

Ο ρόλος όμως έχει μεγαλύτερη αξία από τους απόλυτους αριθμούς. Και αυτός ο ρόλος δείχνει ότι ο Νίστρουπ απέκτησε με τον Κάνγκουα έναν κεντρικό μέσο που μπορεί να βοηθά την ομάδα του να προχωρά την μπάλα χωρίς να θυσιάζει την ασφάλεια της κατοχής και, κυρίως, να μετατρέπει αυτή την πρόοδο σε δημιουργία κοντά στην αντίπαλη περιοχή.

Ίσως αυτό να είναι και το σημαντικότερο μήνυμα του δείγματος του διδύμου Καμαρά – Κάνγκουα: ο Παναθηναϊκός δεν απέκτησε απλώς ακόμη έναν καλό κεντρικό μέσο. Απέκτησε έναν διαφορετικό τρόπο για να φτάνει από τη μεσαία γραμμή στην επίθεση. Και επειδή ο Κάνγκουα ανεβάζει την ταχύτητα και την ακρίβεια στην επιθετική ανάπτυξη, ενώ την ίδια ώρα προσθέτει ένταση και εκρηκτικότητα στην αμυντική μετάβαση και το άμεσο πρέσινγκ του Παναθηναϊκού, είναι βέβαιο ότι αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές προσθήκες που αναβαθμίζει ποιοτικά την ομάδα του Νίστρουπ. Είναι ένας “Πινέδα” για το παιχνίδι του Παναθηναϊκού.