Όχι στο πίστευε και μη ερεύνα

Κατ’ αρχήν, όπως συνηθίζουν να λένε στη Βουλή, θέλω να πάρω το λόγο επί προσωπικού: Το 2004 από το νοκ-άουτ ματς με τη Γαλλία, μέχρι και τον τελικό, πήγα στο Γιούρο της Πορτογαλίας, με δικά μου λεφτά. Από την τσέπη μου πλήρωσα το ταξίδι στην Αυστρία στο Γιούρο 2008.

Στο Γιούρο του 2012 στην Πολωνία, πλήρωσα τα έξοδα μετακίνησής και διατροφής. Θέλω να πω, δηλαδή, μεροκάματο από την Εθνική δεν έχω βγάλει. Το αντίθετο, μάλιστα. Επειδή γουστάρω το ποδόσφαιρο, επειδή γουστάρω τα ταξίδια και την καλή παρέα, όταν ακόμα λεφτά υπήρχαν, έκανα αυτά τα δώρα στον εαυτό μου.

Θέλω να πω ότι δεν δίνω το δικαίωμα σε κανέναν να το παίζει πατριώτης κι ότι έχει αυτή την ομάδα κορώνα στο κεφάλι του. Γλείφοντας προπονητή και ποδοσφαιριστές. Ιερές αγελάδες υπάρχουν μόνο στην Ινδία. Όχι στο ποδόσφαιρο.

Να τα πάρουμε όμως ένα προς ένα, με τη σειρά:

• Ήταν σωστή η επιλογή Μήτρογλου-Γκέκα, για τη θέση του σέντερ-φορ στην αποστολή για τη Βραζιλία;
• Ήταν σωστή επιλογή να ξεκινήσει ο Φετφατζίδης στο ματς με την Ιαπωνία;
• Πότε έπαιξε καλύτερα η Εθνική Ομάδα; Με τον Κατσουράνη στην ενδεκάδα, ή χωρίς αυτόν;
• Σωστά ξεκίνησε στα δυο πρώτα παιχνίδια, βασικός ο Κατσουράνης και σωστά έμεινε στον πάγκο ο Καραγκούνης;
• Σωστά δεν είχε χρησιμοποιηθεί λεπτό στα δυο πρώτα ματς ο Χριστοδουλόπουλος;
• Αν δεν τραυματιζόταν ο Κονέ, θα είχαμε δει τον Σάμαρη;

Όποιος υποβάλλει αυτές τις ερωτήσεις είναι ανθέλληνας; Δεν σέβεται τους διεθνείς και τον ιδρώτα τους; Απαξιώνει τον Φερνάντο Σάντος, που σε δεύτερο συνεχόμενο τουρνουά πέρασε την ομάδα στη φάση των νοκ-άουτ; Όποιος τόλμησε να πει, ή να γράψει, ότι δεν του άρεσε η ομάδα στο 0-3 με την Κολομβία είναι εθνικός μειοδότης; Αν είναι έτσι, πάσο.

Δέχομαι, μάλιστα, σαν τιμωρία τον Σεπτέμβριο που ανοίγουν τα σχολεία να γράψω εκατό φορές στον πίνακα ότι “ο Φερνάντο Σάντος είναι ο καλύτερος προπονητής στον κόσμο”. Κι αν πω ξανά κακιά κουβέντα για Έλληνα διεθνή, να μου βάλουν πιπέρι στο στόμα.

Όποιος θέλει να λιβανίζει είναι ελεύθερος να το κάνει. Είναι θέμα επιλογής, αλλά και γενικότερα στάση ζωής. Και ειδικά αυτή την εποχή, που το μεροκάματο είναι φτηνό στη δημοσιογραφία και δεν βρίσκεται εύκολα. Η νίκη-πρόκριση επί της Ακτής, αλλάζει την εικόνα του Κολομβία-Ελλάδα;

Η γυναίκα σου είναι πράγματι από τις καλύτερες μαγείρισσες. Τρως και γλείφεις τα δάχτυλά σου. Αν μια μέρα κάψει το φαγητό θα το φας χωρίς να πεις κουβέντα; Κι αν το πεις θα την προσβάλλεις θανάσιμα;

Η νίκη-πρόκριση επί της Ακτής, διαγράφει τα λάθη του Σάντος; Αν γράφεις αυτό που βλέπεις είσαι αχάριστος και εμπαθής; Αν πεις ότι η ομάδα στο ματς με την Κολομβία ήταν κακή είσαι αχάριστος; Ακόμα κι οι πίνακες του Πικάσο δεν είναι όλοι ίσης αξίας. Κάποιοι είναι πιο ακριβοί και κάποιοι πιο φτηνοί.

ΣΑΦΩΣ και στον Σάντος πιστώνεται η θετική παρουσία της Εθνικής και στο Γιούρο 2012 και τώρα στη Βραζιλία. Κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να του το στερήσει κανείς. Κι αν τολμήσεις να το αμφισβητήσεις θα είσαι, τουλάχιστον, ανόητος. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι αν επισημαίνεις τα λάθη του είσαι μίζερος και μικρόψυχος.

Ειδικότερα, μάλιστα, στην περίπτωση των Μήτρογλου-Γκέκα το έχεις πει πριν αρχίσει το Μουντιάλ. Κι όπως τον χρεώνεις, τον πιστώνεις παράλληλα, ότι είδε τα λάθη του και τα διόρθωσε: Επιλέγοντας για το τρίτο και καθοριστικό ματς τον Λάζαρο κι αφήνοντας στον πάγκο Γκέκα και Μήτρογλου. Για ποδόσφαιρο μιλάμε. Δεν ισχύει εδώ το πίστευε και μη ερεύνα.

Όλες αυτές τις μέρες έχω διαβάσει απίστευτα πράγματα. Κι από προβεβλημένους, μάλιστα, δημοσιογράφους. Ότι η “Ελλάδα στο ματς με την Κολομβία έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο που έχει παίξει, μέχρι και σήμερα, σε Μουντιάλ”! Αυτό που μπορείς να πεις είναι ότι “κι εμείς αγαπήσαμε αλλά δεν κάναμε έτσι”.

Υπάρχει, όμως, και καλύτερο, σχετικά με τους ποδοσφαιριστές: “Δεν υπάρχει διεθνής που να χάρηκε επειδή έχασε. Μιλάμε για αριστουργήματα. Για να καταλήξουμε με το σλόγκαν “έτσι γαμάνε αυτοί που σας χρωστάνε”

ΕΙΠΑΜΕ ότι είναι θέμα επιλογής. Ποιον δρόμο διαλέγεις. Πού σε οδηγούνε ο χαρακτήρας και τα χούγια σου. Αν επιλέγεις τις δημόσιες σχέσεις για να το πούμε κομψά και όχι με το όνομά του. Να αποθεώνεις, δηλαδή, να κλείνεις τα μάτια, να κάνεις το άσπρο-μαύρο και να χρησιμοποιείς τη γλώσσα μόνο για να γλείφεις.

Δεν είναι ότι θες να κάνεις τον εξυπνάκια, ή τον ξερόλα. Είναι ότι λες, κάθε φορά, αυτό που βλέπεις. Κι αν πέσεις έξω, να μην έχεις κανένα πρόβλημα να το αναγνωρίσεις. Προσωπικά μετά τα δυο πρώτα παιχνίδια δεν πίστευα ότι αυτή η ομάδα μπορεί να περάσει. Και στο γεγονός ότι πέρασε, συνέβαλε ότι δεν ήταν ακριβώς η ίδια ομάδα. Μπορεί να αρίστευσαν και οι 14, αλλά όταν ένα ματς το παίρνεις στο τσακ, ίσως να μη το έπαιρνες, αν ο Σάντος επέμενε να αγνοεί τον Λάζαρο και τον Σάμαρη.

( John Lee Hooker, σε ένα long boogie. Λάιβ από συναυλία στο Μόντρεαλ το 1980)