Όχι δάκρυα γι αυτό τον ΠΑΟ

Εξαρχής ήταν γνωστό ότι το ντέρμπι του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό θα ήταν ένα ματς μεγάλων ανισοτήτων. Και μόνο το γεγονός ότι ένας ποδοσφαιριστής των Ερυθρόλευκων, ο σουπερστάρ Σαβιόλα, κοστίζει περισσότερα απ’ όσα ολόκληρη η ενδεκάδα (!) που παρέταξε ο Αναστασίου για το Τριφύλλι, αρκεί για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της διαφοράς.

Έχοντας όμως ολοκληρωθεί το ντέρμπι και με νωπή ακόμη τη συνολική εικόνα του και την απόδοση των δύο ομάδων, εσείς τι αποκομίσατε; Κατά πόσο αυτή η διαφορά αποτυπώθηκε εν τέλει στον αγωνιστικό χώρο;

Έχω την αίσθηση ότι με εξαίρεση τη φάση του γκολ του Μήτρογλου που έκρινε το ματς στο φινάλε, δεν υπήρξε κανένα άλλο σημείο στο οποίο φάνηκε η οποιαδήποτε ανωτερότητα του Ολυμπιακού. Το αντίθετο μάλιστα. Ιδίως στο β’ ημίχρονο ο Παναθηναϊκός ήταν εκείνος που κυριάρχησε και που έψαξε και κυνήγησε περισσότερο από τον αντίπαλό του τη νίκη. Και στο τελικό ζύγισμα, νομίζω ότι οι Πράσινοι κέρδισαν τις εντυπώσεις.

Αλαφούζος: “Ήταν πολλά τα φάουλ”

Παρ’ όλα αυτά έχασαν αυτό που μετράει: το παιχνίδι, την ουσία και τους βαθμούς. Και σε τούτο έπαιξε ρόλο η απειρία και η μία και μοναδική αδράνεια που υπήρξε στην κατά τα άλλα εξαιρετική αμυντική λειτουργία που παρουσίασε ο Παναθηναϊκός στο μεγαλύτερο διάστημα της αναμέτρησης.

Δεν ήταν παράλογο

Εδώ που τα λέμε, και με βάση τη συνολική εικόνα των ομάδων μέχρι σήμερα, θα ήταν κάπως παράδοξο να μην δεχτεί γκολ η προβληματική (στα προηγούμενα ματς) άμυνα των Πρασίνων από την παραγωγική επίθεση των Ερυθρόλευκων.

Εγώ τουλάχιστον δεν είχα καμιά αμφιβολία ότι ο Ολυμπιακός θα σκόραρε στη Λεωφόρο. Ωστόσο ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι ο Παναθηναϊκός θα πετύχαινε έστω ένα γκολ (είχε όμως σε κακή ημέρα τον Μπεργκ). Κι εκεί νομίζω ότι τελικά χάλασε η συνταγή για την ομάδα του Αναστασίου, που παρά την ήττα, πέρασε με επιτυχία αυτό το κρίσιμο τεστ.

Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός 0-1

Ο Παναθηναϊκός τακτικά υπήρξε πολύς καλός. Ηταν άριστα διαβασμένος και προετοιμασμένος για το παιχνίδι του αντιπάλου, το οποίο περιόρισε αισθητά. Εν πολλοίς, ο Ολυμπιακός της Λεωφόρου δεν είχε καμία σχέση με την ομάδα που βλέπαμε μέχρι τώρα σε πρωτάθλημα και Ευρώπη. Και σε αυτό συνετέλεσε το παιχνίδι του Παναθηναϊκού και όχι ο κακός ΟΣΦΠ, όπως πιθανόν θα μας πουν…

Σε ατομικό επίπεδο, ο Μέντες έκανε το καλύτερό του ματς με το Τριφύλλι, ο Σίλντενφελντ ήταν εξαιρετικός, το ίδιο και ο Λαγός με τον Φιγκερόα και τον Καπίνο, ενώ θετική ήταν η παρουσία του Ζέκα (κυρίως ανασταλτικά) και των Ρισβάνη και Τριανταφυλλόπουλου με εξαίρεση μόνο τη φάση του γκολ. Αντιθέτως, και πάλι υστέρησε ο Πράνιτς απ’ τον οποίο περιμένεις να βοηθήσει σε αυτά τα μεγάλα ματς.

Οι τέσσερις εικοσάρηδες

Κατά τη γνώμη μου πάντως το πιο σημαντικό που προκύπτει από το ντέρμπι είναι ότι οι Πράσινοι είχαν στην ενδεκάδα τους Καπίνο, Λαγό, Τριανταφυλλόπουλο και Ρισβάνη, τέσσερις 20άρηδες που προέρχονται από τα σπλάχνα της ομάδας. Κι αυτό θεωρώ ότι είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη για το μέλλον αυτής της ομάδας που τώρα χτίζεται, τώρα διαμορφώνεται, τώρα μαθαίνει τα βασικά, τώρα στην ουσία γίνεται ομάδα…

Δεν αξίζουν δάκρυα λοιπόν για αυτόν τον Παναθηναϊκό, όσο απογοητευτική κι αν είναι η ήττα από τον αιώνιο αντίπαλο μέσα στο σπίτι σου. Αυτός ο Παναθηναϊκός έχει και παρόν και μέλλον. Το μόνο που χρειάζεται είναι υπομονή απ’ όλους, στήριξη από τον κόσμο, καθαρό μυαλό από τους διοικούντες και λίγη τύχη.

Αναστασίου: “Αφήστε μας να παίξουμε μπάλα”

Και κάτι τελευταίο: για πολλοστή φορά η αστυνομία απέδειξε πως όταν θέλει προστατεύει τις ομάδες και εξασφαλίζει την ασφαλή και ομαλή διεξαγωγή μιας αναμέτρησης. Οταν θέλει όμως. Διότι βλέποντας τα δρακόντεια μέτρα που πήρε για το αποψινό ντέρμπι, δεν γίνεται να μην κάνεις τις συγκρίσεις με εκείνο το αλήστου μνήμης ματς της Ριζούπολης (τότε που όλα λειτούργησαν εσκεμμένα προς όφελος του Ολυμπιακού) ή με το προπέρσινο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ, όπου η στάση της αστυνομίας έπαιξε καταλυτικό ρόλο για τα επεισόδια που έγιναν, τη διακοπή του αγώνα και την καταδίκη του Παναθηναϊκού.