Ολυμπιακός: Καλό ταξίδι Παρασκευά Άντζα στις αιώνιες θάλασσες

Ο Παρασκευάς Άντζας δεν μένει πια εδώ. Ο Βούλης για τους φίλους του, έφυγε στα 49 χρόνια του χτυπημένος από τη νόσο του κινητικού νευρώνα, παίρνοντας τον μακρύ δρόμο για τις αιώνιες θάλασσες. Αυτός ο γίγαντας, ως ποδοσφαιριστής και ως άνθρωπος, έφυγε τόσο πρόωρα για το αιώνιο φως και η είδηση της απώλειας του από μόνη της συγκλονίζει.

Ο Άντζας ταλαιπωρήθηκε αρκετά τα τελευταία χρόνια και έδινε τη δική του μάχη μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Εσωστρεφής ως άνθρωπος, δεν πήγε ποτέ με ρεύμα της εποχής και της μόδας. Ντόμπρος, ειλικρινής, ακολούθησε το ένστικτο του, αφήνοντας το ενδεχόμενο μιας σπουδαίας καριέρας, ενώ βρισκόταν στα καλύτερα ποδοσφαιρικά χρόνια του.

Όμως, δεν μετάνιωσε ποτέ. Γιατί αυτό ήταν ο Παρασκευάς. Έκανε ότι τον πρόσταζε η καρδιά του. Δεν έβαλε ποτέ τα χρήματα, πάνω από αυτό που γαλήνευε την ψυχή του. Η γενέτειρα του, η Δράμα, ήταν πάντα μέσα του, κουβαλώντας την, τόσο στην Ξάνθη όσο και στον Πειραιά. Εκεί ηρεμούσε, εκεί ήταν το καταφύγιο του.

Ο Άντζας ως παίκτης ήταν φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα. Οι συμπαίκτες του, Έλληνες και ξένοι, σπουδαία ονόματα με προσωπικότητα, έλεγαν ότι θα μπορούσε να αγωνιστεί κάλλιστα στις μεγαλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Βράχος στην άμυνα, με αρχοντικό στυλ και μαγικό άγγιγμα της μπάλας, που σου έδινε την εντύπωση πως θα μπορούσε να αγωνιστεί όχι μόνο ως στόπερ και αμυντικός χαφ, αλλά και ως επιθετικός μέσος.

Θυμάμαι ένα περιστατικό, από την πρώτη θητεία του Παρασκευά στον Ολυμπιακό. Επιστρέφαμε με την αποστολή της πειραϊκής ομάδας από ένα ταξίδι στο εξωτερικό, μετά από αγώνα στους ομίλους του Champions League. Λίγο πριν επιβιβαστούμε στο αεροπλάνο, πιάσαμε την κουβέντα. “Μαθαίνω ότι θα πάρεις μεταγραφή στο εξωτερικό” θέλησα να τον πειράξω. “Μπορεί σε λίγους μήνες να είμαι πίσω στην Δράμα” μου απάντησε με φυσικότητα.

Τράβηξε μία κόκκινη γραμμή

Τότε, μου φάνηκε αστείο, ό,τι ήθελε να με πειράξει, να με τσιγκλήσει για να συνεχίσω. Ο Άντζας δεν επιζητούσε ποτέ τη δημοσιότητα, δεν ήταν και ο πιο δημοσιογραφικός άνθρωπος, αλλά με εκείνους που ένιωθε καλά ανοιγόταν και ήταν πάντα ειλικρινής. Και όντως, τον Δεκέμβριο του 2003 επέστρεψε στη Δράμα, παίζοντας στη Δόξα.

Για να αντιληφθεί κάποιος που δεν γνωρίζει, το σοκ και το μέγεθος εκείνης της απόφασης, αρκεί να υπενθυμίσουμε τα εξής: Ο Άντζας ήταν ο βασικός στόπερ του Ολυμπιακού έχοντας στο πλευρό του πότε τον Κωστούλα και πότε τον Ανατολάκη και ήταν επίσης μέλος της Εθνικής Ελλάδας παίζοντας πότε στο κέντρο της άμυνας και πότε ως ανασταλτικός μέσος. Βρισκόταν στο peak της καριέρας του και με τις κρούσεις από το εξωτερικό να διαδέχονται η μία την άλλη.

Και, όμως, ο Παρασκευάς τράβηξε μία κόκκινη γραμμή, επέστρεψε στη Δράμα, χάνοντας παράλληλα την ευκαιρία να στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης ένα χρόνο αργότερα στο Euro 2004. Όμως, αυτός ήταν ο Άντζας. Έκανε αυτό που ένιωθε. Μάλιστα, εκείνη την εποχή, στα 27 του, σκεφτόταν να σταματήσει το ποδόσφαιρο, αλλά τον έπεισαν οι κοντινοί του άνθρωποι να συνεχίσει. Και ακολούθησε ο δεύτερος γύρος της διαδρομής Δράμα – Ξάνθη – Πειραιάς.

Στην δεύτερη θητεία του στους ερυθρόλευκους ήταν πιο ώριμος αγωνιστικά και τερμάτισε την καριέρα του το 2009 έχοντας κατακτήσει με τον Ολυμπιακό επτά Πρωταθλήματα (τα πέντε διαδοχικά), τρία Κύπελλα και ένα Σούπερ Καπ. Αξιοσημείωτο δε, ήταν ότι, παρόλο που είχε πάρει την απόφαση στα 33 του να σταματήσει το ποδόσφαιρο φεύγοντας από τον Ολυμπιακό, δέχτηκε πρόταση από την Τράμπζονσπορ με πολύ καλά χρήματα, αλλά την απέρριψε.

Δεν ήθελε να συνεχίσει άλλο να παίζει και αφοσιώθηκε στους δικούς του ανθρώπους. Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, διατηρώντας τον χαρακτήρα του, βαδίζοντας με τους δικούς του κώδικες. Συλλυπητήρια στην οικογένεια του. Καλό ταξίδι Παρασκευά στις αιώνιες θάλασσες.