Ολυμπιακός: Η δύναμη της λεπτομέρειας και ο πραγματικός άθλος του Βεζένκοβ

Αν θες να κάνεις κάτι εντυπωσιακό, κάνε το με κρότο. Ο Ολυμπιακός δεν έχει την παραμικρή ανάγκη να εντυπωσιάσει οποιονδήποτε, αλλά σίγουρα η αντίδρασή του μετά τις ασυνήθιστα κακές βραδιές με Αστέρα και Μαρούσι, έγινε με κρότο.

Ξεχνάμε κάτι σημαντικό. Ο Ολυμπιακός πριν τραυματιστεί ο Μοντέρο ήταν ένα βήμα μπροστά από τις περισσότερες ομάδες της Euroleague. Ο τραυματισμός του Δομινικανού άλλαξε πολλά στον τρόπο λειτουργίας της επίθεσης και δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία, αλλά αναμφισβήτητο γεγονός.

Ο Μπαρτζώκας ποτέ δεν στήνει ομάδες γύρω από 1-2 πρόσωπα, αλλά ο Μοντέρο είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο μυαλό του για τη φετινή σεζόν.

Πάμε παρακάτω και στην Ντουμπάι. Οι Πειραιώτες παρουσιάστηκαν αποφασισμένοι από το τζαμπολ. Κλασικό ματς “δε χάνω με τίποτα απόψε”. Η ομάδα σκόραρε 101 πόντους με μόλις 4 στο τελευταίο πεντάλεπτο, ωστόσο η δουλειά στην άμυνα ήταν εντυπωσιακή.

Άμυνα με έμφαση στη λεπτομέρεια

Πολλοί ισχυρίζονται πως η άμυνα είναι θέμα θέλησης. Δεν αρκεί στο υψηλό επίπεδο. Πέραν της δύναμης που απαιτείται, χρειάζεται και επικοινωνία. Ο Μπαρτζώκας αν θυμάστε είχε θίξει το ζήτημα της επικοινωνίας στην πίσω πλευρά του παρκέ το προηγούμενο διάστημα.

Κόντρα στην Ντουμπάι το επίπεδο συγκέντρωσης ήταν υψηλό. Παίκτες που θυσίασαν το κορμί τους, που έβαλαν το σώμα τους στην επαφή και κατάφεραν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους. Ο Βεζένκοβ στα τελευταία τρία ματς κάνει εντυπωσιακή προσπάθεια στην άμυνα. Ο Φουρνιέ χθες πίεζε σαν μην υπάρχει αύριο, αλλά σιγά το νέο θα μου πείτε.

Οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά. Μία τέτοια ήταν η άμυνα στο low post. Η Ντουμπάι έχει πολλούς παίκτες που ποστάρουν καλά με τους Μπέικον, Σενγκέλια να ξεχωρίζουν. Τι είδαμε στις προσπάθειες των δύο αυτών παικτών;

Όταν τους αντιμετώπιζε ο Βεζένκοβ, τότε ερχόταν για παγίδα ο γκαρντ από την baseline. Δηλαδή ο Βεζένκοβ έστελνε τον αντίπαλο του προς τα μέσα, τον ανάγκαζε να ρολάρει προς τα μέσα και την ώρα που το έκανε έβρισκε μπροστά του έναν ακόμη ερυθρόλευκο.

Ο Τζόσεφ έκλεψε 2-3 μπάλες με αυτόν τον τρόπο, ο ΜακΙντάιρ ακόμη μία φορά. Γενικά η ομαδική λειτουργία των ερυθρόλευκων ήταν σε εκπληκτικό επίπεδο.

Του pick ‘n’ roll το κάγκελο

Ο Ολυμπιακός εκμεταλλεύτηκε κάθε αμυντική αδυναμία της Ντουμπάι και η αλήθεια είναι πως η ομάδα από τα Εμιράτα είχε πολλές τέτοιες. Ειδικά το πρώτο ημίχρονο ήταν ένα ερυθρόλευκο πάρτι με τους γηπεδούχους να ολοκληρώνουν το πρώτο 20άλεπτο με 18/21 δίποντα.

Η αντιμετώπιση της Ντουμπάι στα pick ‘n’ roll ήταν αδιανόητα κακή. Στην αρχή επέλεξαν να αμυνθούν στα σκριν στη μπάλα του Ολυμπιακού με drop άμυνα, δηλαδή δύο εναντίον δύο με τον ψηλό να μένει λίγο πιο μέσα. Πάρτι ο Ολυμπιακός.

Ειδικά με τον Πετρούσεβ στο παρκέ. Ο Σέρβος υπέφερε στην άμυνα αφού οι Πειραιώτες τον σημάδευαν διαρκώς. Μετά έφυγαν από το drop και πήγαν σε μία πιο επιθετική άμυνα, αλλά και πάρτι ο Ολυμπιακός πάρτι.

Μετά πήγαν σε άμυνα με αλλαγές. Πάλι καλάθια από τους παίκτες του Μπαρτζώκα. Όταν μπήκε στο παρκέ ο ΜακΙντάιρ η Ντουμπάι τον έπαιξε under, αλλά σε δύο διαδοχικές περιπτώσεις ο Αμερικανός κέρδισε τους αντιπάλους του.

Την πρώτη φορά έμεινε τόσο πίσω που πήρε φόρα ο ΜακΙντάιρ και έδωσε ασίστ. Αμέσως μετά, διάβασε την άμυνα και σούταρε ανενόχλητος τρίποντο για να φτάσει η ομάδα του τους 40 πόντους.

Η κακή άμυνα της Ντουμπάι στα pick ‘n’ roll του Ολυμπιακού φαίνεται από το γεγονός πως στο ημίχρονο είχαν σκοράρει 24 καλάθια εντός πεδιάς με μόλις 10 ασίστ. Που σημαίνει κακή συνεργασία των δύο αμυντικών που συμμετείχαν.

Σάσα κατάλαβες τι κατάφερες;

Ο Βεζένκοβ είναι άξιος θαυμασμού. Για την ανθρωπιά του, για τον χαρακτήρα του, για την καλή του την καρδιά που είπε και ο Φουρνιέ. Και μετά τον θαυμάζουμε για το μπάσκετ. Πριν 6-7 χρόνια ήταν ένα μονοδιάστατο τεσσάρι που απλά σούταρε καλά. Δεν έκανε τίποτα άλλο. Μέσα στα χρόνια και με αμέτρητες ώρες δουλειές (τις οποίες δεν αισθανόταν την ανάγκη να ανεβάσει στο Instagram) ανήκει πλέον στην ελίτ των παικτών. Στους κορυφαίους.

Δεν ξέρω αν έχει καταλάβει κι ο ίδιος την ιστορικότητα της βραδιάς με την Ντουμπάι. Το θέμα για μένα δεν είναι ότι έγινε ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της ομάδας, αλλά ποιον προσπέρασε. Ο Σπανούλης αποτελεί θρυλική μορφή του Ολυμπιακού και ολόκληρου του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Και ξαφνικά έρχεται ένας παίκτης και τον ξεπερνά.

Ο πραγματικός άθλος του Βεζένκοβ είναι πως μέσα σε λίγα χρόνια μεταμορφώθηκε σε έναν παικταρά. Σε κάποιον που δύσκολα τον σταματά ένας αντίπαλος. Ο πραγματικός άθλος είναι πως έβαλε το όνομά του σε μία τόσο σημαντική κατηγορία, πάνω από αυτό του Σπανούλη.

Ο Βεζένκοβ είναι η επιτομή του παίκτη ο οποίος αδικείται λόγω των ίδιων των ικανοτήτων του. Οι 20+ πόντοι και τα 5+ ριμπάουντ αποτελούν άλλη μια μέρα στη δουλειά για αυτόν. Το συνηθίζει και μας έχει κάνει να το συνηθίζουμε κι εμείς. Και να μην το θεωρούμε άξιο αναφοράς ορισμένες φορές. Μόνο και μόνο επειδή το κάνει κάθε εβδομάδα.

ΥΓ: Για το καλό του Ολυμπιακού να πέσουν οι τόνοι με τον Ντόρσεϊ. Και για να συμβεί αυτό χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια από τον παίκτη και λιγότερη από τον προπονητή και του συμπαίκτες του.