Ολυμπιακός: Αυτή την εποχή σημασία έχει η νίκη και όχι το καλό μπάσκετ

Με μία νίκη καμία ομάδα δεν κατέκτησε το πρωτάθλημα, αλλά σίγουρα ο Ολυμπιακός έκανε το πρώτο βήμα και του απομένουν δύο ακόμη. Ενα λιγότερο σε σχέση με τον Παναθηναϊκό και αυτό είναι κάτι.

Οι δύο προπονητές έπρεπε να διαχειριστούν ειδικές καταστάσεις στον πρώτο τελικό. Ο Μπαρτζώκας δεν είχε τον καλύτερο σκόρερ της περιφέρειάς του και ο Άταμαν τον πιο λογικό γκαρντ του που μπορεί να βάλει μία τάξη στο παρκέ συν τον καλύτερό του σουτέρ. Οι συγκεκριμένες απουσίες έφεραν ντόμινο στις 6 θέσεις των ξένων κι έμειναν εκτός παίκτες με πρωταγωνιστικό ρόλο και σε καλή κατάσταση όπως οι Χολ και Ερνανγκόμεθ.

Μπορώ να φανταστώ το ξενέρωμά τους και βρίσκω λογική μία τέτοιου είδους αντίδραση. Εκεί έπαιξε ρόλο ο προπονητής. Πώς το εξήγησε ο Μπαρτζώκας στον Αμερικανό και πώς ο Αταμάν στον Ισπανό. Και κατά πόσο δέχτηκαν φυσικά τη συγκεκριμένη εξήγηση.

Η πνευματική προσέγγιση των ομάδων

Εντελώς διαφορετική εικόνα από ημίχρονο σε ημίχρονο. Λες και οι ομάδες άλλαξαν θέσεις.

Στο ξεκίνημα της αναμέτρησης περίμενα εντελώς διαφορετική γλώσσα σώματος από τις δύο ομάδες. Τον Ολυμπιακό τον περίμενα πιο χαλαρό ύστερα από την κατάκτηση της Euroleague και πίστευα πως ο Παναθηναϊκός θα αντιδρούσε έχοντας πληγωμένο εγωισμό.

Δεν δικαιώθηκα. Θα έλεγα μάλιστα πως συνέβη το αντίθετο. Οι ερυθρόλευκοι ειδικά στην άμυνα τα έδωσαν όλα ανεξαρτήτως πως κατέληγαν τα σουτ τους στην άλλη πλευρά του παρκέ. Οι πράσινοι με τη σειρά τους αντιμετώπισαν με χαλαρή άμυνα τους γηπεδούχους.

Οι παίκτες του Μπαρτζώκα ήταν σαφέστατα πιο ήρεμοι κι έμειναν πιστοί στο πλάνο του προπονητή τους. Βοήθησε και η διαφορά που πήραν στο δεύτερο δεκάλεπτο. Οι παίκτες του Αταμάν βιάζονταν αρκετά στην εκτέλεση και με μεγάλη συχνότητα ο εκνευρισμός γινόταν κακός σύντροφος στις αποφάσεις τους.

Στο δεύτερο ημίχρονο άλλαξαν ρόλους και πήγαν στην αντίθετη κατάσταση. Τα τρίποντα του Μήτογλου και ο καταπληκτικός Οσμάν έδωσαν ώθηση και κίνητρο στους συμπαίκτες τους οι οποίοι άλλαξαν διάθεση και αμυντικά. Οι Πειραιώτες όταν είδαν το +17 θεώρησαν πως είχε λήξει το ματς και αποφάσισαν να κάνουν του κεφαλιού τους.

Το τεμπέλικο μπάσκετ όπως το ονόμασε ο Φουρνιέ στις δηλώσεις του δεν χωράει απέναντι σε έναν αντίπαλο με τόση μεγάλη ποιότητα σε ατομικό ταλέντο. Και παραλίγο να το πληρώσουν.

Η αμυντική τακτική Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού

Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε κλασικά με flat άμυνα (δύο εναντίον δύο) στα pick ‘n’ roll των αντιπάλων και δυναμικό πέρασμα στα σκριν μακριά από τη μπάλα ειδικά όταν έβγαινε ο Ναν από αυτά.

Διέκρινα τέσσερις προσαρμογές. Η πρώτη αφορούσε τον Ναν. Ο Γουόκαπ προσπαθούσε να τον στείλει μέσα στη ρακέτα και μόλις ο Αμερικανός πατούσε σε αυτή αυτομάτως έβγαινε πάνω του ο σέντερ και χρησιμοποιώντας σωστά τα χέρια του, έκλεινε κάθε οπτική προς το καλάθι, αλλά και αρκετές πάσες. Μαζί ερχόταν και ο παίκτης του Σορτς αν ήταν στο παρκέ ο βραχύσωμος γκαρντ. Με παρόμοιο τρόπο είχε αντιμετωπίσει η Βαλένθια τον Ναν.

Η δεύτερη είχε να κάνει με τον Σορτς. Η αδυναμία του να σουτάρει από τα 6.75 έδινε την ευκαιρία στον προσωπικό του αντίπαλο να παίζει λίμπερο. Περίμενε δύο μέτρα μέσα και μπορούσε να δώσει βοήθεια σε πιθανό ντράιβ του Ναν.

Η τρίτη προσαρμογή είναι πως μετά τα εύστοχα τρίποντα του Μήτογλου, ο Ολυμπιακός άλλαξε άμυνα και έπαιξε με αλλαγές σε όλα τα pick ‘n’ pop που εμπλεκόταν ο Ελληνας ψηλός. Προφανώς για να του αφαιρέσει το μακρινό σουτ.

Η τελευταία δεν είναι προσαρμογή, αλλά η κλασική αντιμετώπιση hedge out του Βεζένκοβ όταν τα πράσινα σκριν στη μπάλα γίνονταν με το τεσσάρι τους. Ο MVP της Euroleague εδώ και 3-4 μήνες έχει βελτιωθεί πάρα πολύ σε αυτόν τον τρόπο άμυνας με αποτέλεσμα να κρύβεται η αδυναμία του σε φάσεις iso.

Ο Παναθηναϊκός δεν εμφάνισε καθόλου hedge out. Μια δυο φορές μόνο που περισσότερο το είδαμε από ένστικτο των παικτών. Δεν ήταν οδηγία. Ο Παναθηναϊκός πήγε αρκετά σε αλλαγές στα σκριν και έπαιξε κλασικά under τον Γουόκαπ και τον Γουόρντ.

Ο Λεσόρ στο πρώτο ημίχρονο είχε πολλές κακές αμυντικές αποφάσεις και χανόταν στις περιστροφές. Επίσης οι πράσινοι έκαναν κακή χρήση των ομαδικών φάουλ στις δύο πρώτες περιόδους.

Το βασικό αμυντικό πρόβλημα του Παναθηναϊκού το οποίο εκμεταλλεύτηκε σε μεγάλο βαθμό ο Ολυμπιακός ήταν το μέγεθος των Σορτς και Τολιόπουλου. Οσο καλοί παίκτες κι αν είναι, πίσω έχουν πρόβλημα γιατί δε μπορούν να μαρκάρουν. Ο Φουρνιέ χτύπησε δύο φορές στα πόδια τον Τολιόπουλο παίρνοντας τον δεξιό διάδρομο και τον Σορτς τον κατέβαζαν συνέχεια στο low post.

Η εντολή του Αταμάν ήταν να γίνει τριπλή αλλαγή για να κρύψει τον Σορτς, αλλά το είχε διαβάσει ο Βεζένκοβ και έκοβε στην πλευρά που δεν υπήρχε βοήθεια με αποτέλεσμα ο παίκτης που έπρεπε να κάνει την αλλαγή να έχει μεγαλύτερη απόσταση να καλύψει και να μην προλαβαίνει.

Γενικά δεν είδαμε πολλά pick ‘n’ roll. Είδαμε αρκετά σκριν μακριά από τη μπάλα.

Ο Ολυμπιακός είχε τρία αρνητικά στοιχεία

Οι Πειραιώτες στο πρώτο ημίχρονο έπαιξαν πολύ καλό μπάσκετ για την εποχή. Αναφέρω τη εποχή γιατί μετά την κατάκτηση της Euroleague βγήκαν από τις ρουτίνες τους. Βέβαια ακόμη και στο καλό πρώτο ημίχρονο έκαναν αρκετά λάθη.

Τα πολλά λάθη ήταν μεγάλο πρόβλημα γιατί πρόσφεραν στον Παναθηναϊκό 21 πόντους. Και αρκετά από αυτά τα 16 λάθη έγιναν και αβίαστα. Χωρίς τρομερή πίεση από αντίπαλο παίκτη. Επίσης προφανώς και υπήρξε κακή αντιμετώπιση στα pick ‘n’ pop του Μήτογλου. Και δεν ευθυνόταν μόνο ο Μιλουτίνοβ για αυτό. Σκόραρε και σε άλλους ο Ελληνας ψηλός.

Γενικά η άμυνα του Ολυμπιακού δεν είχε πρόβλημα με εξαίρεση τα δύο που ανέφερα πιο πάνω.

Η τρίτη αδυναμία που εμφάνισε στον πρώτο τελικό ήταν η κακή δημιουργία. Ο Ολυμπιακός τελείωσε με 17 ασίστ έχοντας μόλις 7 στο δεύτερο ημίχρονο. Η μπάλα δεν κυκλοφόρησε όπως έπρεπε, κολλούσε στα χέρια και φυσικά credit πρέπει να πάρει και ο Παναθηναϊκός του δευτέρου ημιχρόνου. Οι πράσινοι έπαιξαν καλά την άμυνα με αλλαγές και περιόρισαν την ερυθρόλευκη δημιουργία.

Πού οφείλεται το πράσινο πρόβλημα στο ριμπάουντ

Μερικές φορές η απάντηση στα προβλήματα βρίσκεται εκεί έξω και είναι πολύ απλή. Αυτό πιστεύω ισχύει και στη συγκεκριμένη περίπτωση για την τεράστια διαφορά των ομάδων στα ριμπάουντ (47-23).

Ο Ολυμπιακός είναι η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη στο ριμπάουντινγκ. Ο Μιλουτίνοβ είναι ο καλύτερος ριμπάουντερ της Ευρώπης, ο Βεζένκοβ επίσης και η αθλητικότητα του Τζόουνς βοηθάει.

Ο Παναθηναϊκός από την άλλη έχει έναν ελιτ ριμπάουντερ, μόνο που ήταν εκτός 12άδας χθες. Ο Χουάντσο είναι κορυφαίος ριμπάουντερ και έλειπε. Επίσης πολύ καλός ριμπάουντερ και κάπως έχει υποτιμηθεί αυτό είναι και ο Ρογκαβόπουλος ο οποίος ήταν τραυματίας.

Λεσόρ και Χέις Ντέιβις απέχουν αρκετά από το να τους ονομάσουμε ελίτ ριμπάουντερ. Αυτομάτως λοιπόν γιγαντώθηκε ένα σημαντικό πλεονέκτημα των ερυθρόλευκων που είχε ως αποτέλεσμα να κάνει τον Παναθηναϊκό να υποφέρει.

ΥΓ: Αν δεν γυρίσει ο Σλούκας στο Game 2 δεν μπορώ να καταλάβω ποιον ξένο θα αφήσει ο Αταμάν εκτός εξάδας. Αν αφήσει τον Ισπανό ίσως δούμε νέο πάρτι στα ριμπάουντ. Μήπως σκεφτεί τον Γκραντ και δώσει ρόλο σε Τολιόπουλο και Καλαϊτζάκη; Θα περάσει από το μυαλό του ο Χέις Ντέιβις λόγω του 1/13; Δύσκολη απόφαση και κρίσιμη.

ΥΓ2: Δικαιολογώ απόλυτα τους παίκτες αυτή την εποχή. Παίζουν 11 μήνες μπάσκετ οι διεθνείς. Βλέπουν το τέλος της σεζόν να έρχεται και σκέφτονται τις πατρίδες τους, τις διακοπές τους, την ξεκούρασή τους. Λογικό να βγάζουν κούραση.

ΥΓ3: Στη μετάδοση της ΕΡΤ δε φάνηκε αρχικά να υπάρχει επαφή του Ναν στον Φουρνιέ στο 75-73. Στο πλάνο που έδωσε ο Ολυμπιακός στη δημοσιότητα και ποτέ δεν είδαμε από τη δημόσια τηλεόραση φαίνεται καθαρά πως ο δεξιός αγκώνας του Αμερικανού κρατάει κάτω το δεξιό χέρι του Γάλλου.