Οι οδύνες του τοκετού

Όταν μια ομάδα, που δεν είναι στα πάνω της, αποσπά μια ισοπαλία εκτός έδρας από ένα αντίπαλο που, στα χαρτιά, δεν είναι καλύτερος της, κάποιος βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο και κάποιος μισοάδειο: είναι κανόνας και αρκεί να δείτε σήμερα τα πρωτοσέλιδα του ελληνικού Τύπου.

Για άλλους ο Ρανιέρι δεν πήρε ψήφο εμπιστοσύνης μετά την ισοπαλία με την Φινλανδία και για άλλους η Εθνική στάθηκε όρθια: είναι θέμα άποψης και εκτίμησης – δεν υπάρχει λάθος και σωστό. Επειδή κι εγώ αμφιταλαντεύομαι περίμενα να δω το ματς γνωρίζοντας το τελικό του αποτέλεσμα και μετά να γράψω. Στην προκειμένη περίπτωση η κριτική δεν ήταν ό,τι πιο εύκολο.

Η λογική του Ρανιέρι

Πάμε πρώτα να δούμε την προσέγγιση και τη λογική του προπονητή. Ο Ρανιέρι είπε ότι διάλεξε αυτούς που του φάνηκαν πιο φορμαρισμένοι αλλά η εντύπωσή μου είναι ότι οι επιλογές του δείχνουν κυρίως αυτοκριτική: η πρόθεσή του είναι να διορθώσει ό,τι εκτιμά πως έκανε λάθος στο πικρά χαμένο ματς με τη Ρουμανία. Τότε έμεινε απογοητευμένος από την συμπεριφορά των επιθετικών του, τους οποίους προφανώς δεν είδε να πετάνε στις πρόσφατες προπονήσεις: ως εκ τούτου τους αλλάζει και τους τρεις. Ο Ρανιέρι θεωρεί ότι ο Αθανασιάδης πρέπει να πάρει την ευκαιρία του: του τη δίνει. Έχει δει τον Μαυρία να κάνει ένα σπουδαίο ματς με την Ελπίδων κόντρα στους Πολωνούς στην Κατερίνη: μέσα κι αυτός. Σας είχα πει ότι με τη Ρουμανία θα καλούσε τον Καρέλη, αν δεν του είχε ζητήσει ο Τσάνας να τον αφήσει στην Ελπίδων, η οποία έπαιζε θεωρητικά την πρόκρισή της στην επόμενη φάση τρεις μέρες μετά το ματς των Ανδρών με τη Ρουμανία. Τον είδε καλά, δεν είδε καλά τον Σαμαρά και τον έριξε στο ματς.

Άφησε έξω τον Μάνταλο, γιατί γύρισε ο Μανιάτης και προτίμησε το Βύντρα και την μετατόπιση του φορμαρισμένου Τοροσίδη στα αριστερά για να μην υπάρξει κι άλλους νέος στην ενδεκάδα καθώς η επιλογή θα ήταν ή ο άγουρος ακόμα Σταφυλίδης ή ο άπειρος Γιαννούλης. Ο Ιταλός θέλει ενθουσιασμό και νιάτα στην επίθεση και εμπειρία στην άμυνα. Και φυσικά θέλει και να αιφνιδιάσει τους Φινλανδούς (που ούτε αυτοί περίμεναν μια τέτοια επίθεση), αλλά και να στείλει στην ομάδα ένα μήνυμα ότι δεν υπάρχουν παίκτες με τη θέση εξασφαλισμένη.

Όταν μιλάμε για το Ρανιέρι δεν είναι περίεργο ότι εμπιστεύεται νέους : ο άνθρωπος έκανε κάποτε βασικό στην Τσέλσι τον εικοσάχρονο Τζον Τέρι αφήνοντας στον πάγκο πρωταθλητές κόσμου και στη Νάπολι έδωσε τη φανέλα του Μαραντόνα στον άγνωστο 19χρονο Τζιανφράνκο Τζόλα. Ότι θα έδινε πραγματικές ευκαιρίες σε πιτσιρικάδες ήταν αναμενόμενο: έδειξε εμπιστοσύνη και στον Ταχτσίδη, που για πρώτη φορά παίζει δυο συνεχόμενα ενενηντάλεπτα. Η πρόοδός του νομίζω φάνηκε.

Διαχείριση στο 90λεπτο

Η διαχείριση του ματς χαρακτηρίζεται σε γενικές γραμμές από μια ιταλική λογική. Η Εθνική περιμένει και γιατί η μεσαία της γραμμή δεν μπορεί να δημιουργήσει: ο Μανιάτης είναι κάπως νευρικός και ο Σάμαρης αλλού κι αλλού. Η επιλογή του Μόρα (αντί του Μαυρία) μετά το 1-1 γίνεται για να πατήσει η ομάδα καλύτερα στην άμυνα και να πάρει τον έλεγχο του αγώνα: στο τελευταίο δεκάλεπτο μπαίνουν και δυο φρέσκοι κυνηγοί – δηλαδή ο Σαμαράς και ο Μήτρογλου. Ο Ρανιέρι περιμένει ότι τρεις στόπερ θα εξασφαλίσουν καλύτερη κάλυψη στα μετόπισθεν ώστε η ομάδα να ανεβεί πιο ψηλά και ότι οι νεοεισελθόντες θα βρουν ευκαιρίες.

Μικρή αποτελεσματικότητα

Αυτή ήταν η λογική και πάμε τώρα να δούμε τι από αυτά του βγήκε: στο ποδόσφαιρο η λογική δεν συνεπάγεται πάντα και αποτελεσματικότητα κι αυτό είναι ένα ματς που αποτελεί καλό παράδειγμα. Μολονότι υπάρχει λογική στην επιλογή των τριών κυνηγών, είναι λάθος ότι έγιναν τρεις αλλαγές: ο Μαυρίας χωρίς αγωνιστικό ρυθμό βοηθάει ελάχιστα (και ανασταλτικά) και η επιλογή του Αθανασιάδη θα ήταν ορθότερο να συνδυαστεί με την παρουσία του Σαλπιγγίδη, καθώς οι δυο στον ΠΑΟΚ συνεργάζονται πολύ καλά.

Η μετατόπιση του Τοροσίδη επίσης δεν αποδείχτηκε η καλύτερη ιδέα κι ας ήταν ο παίκτης της Ρόμα ίσως ο καλύτερος του ματς: ο παίκτης είχε μεγάλα κέφια και ως δεξιός μπακ θα μπορούσε να βοηθήσει επιθετικά περισσότερο. Σε ένα ματς που οι ακραίοι μπακ θα χρειαστούν και επιθετικά, θα ήταν επίσης προτιμότερη η χρησιμοποίηση του Σκόνδρα, αντί του Βύντρα, που επιθετικά φάνηκε και χθες ότι δεν μπορεί να βοηθήσει.

Λαθάκια υπήρξαν και στην διαχείριση: νομίζω ότι η ομάδα φώναζε ότι χρειάζονταν ένα χαφ, αφού ο Σάμαρης ειδικά ήταν δημιουργικά κάκιστος, ενώ μου φάνηκε ότι έγινε με μεγάλη καθυστέρηση και το φρεσκάρισμα της επίθεσης. Σίγουρα η αλλαγή του σχήματος σε 3-5-2 πιο πολύ μπέρδεψε την ομάδα, παρά τη βοήθησε: οι Φινλανδοί στο τελευταίο τέταρτο βρίσκουν χώρους για αντεπιθέσεις κι αν δεν δημιούργησαν πιο μεγάλους κινδύνους δεν ήταν γιατί η ελληνική άμυνα συμπεριφέρθηκε ψύχραιμα, αλλά γιατί έλειψε από τους γηπεδούχος ο παίκτης που θα κάνει τη σωστή τελική πάσα.

Μαθαίνουν τον Ρανιέρι

Οι Φινλανδοί μου φάνηκαν πιο ομάδα, έστω κι αν τεχνικά ήταν λιγότερο προικισμένοι από τους δικούς μας: κανένας τους δεν θα μπορούσε να κάνει το σουτ του Καρέλη με το οποίο άνοιξε το σκορ. Μετρώντας τα υπέρ και τα κατά η ισοπαλία δεν είναι κακό αποτέλεσμα. Βρίσκω χρήσιμο και ότι πλέον αρχίζει να γίνεται κατανοητό σε όλους ότι ο Ρανιέρι δεν θέλει να παίξει το διάδοχο του Σάντος, δηλαδή αυτόν που θα διατηρήσει ό,τι βρήκε, αλλά ότι θέλει να φτιάξει μια καινούργια ομάδα με επιλογές ωστόσο επώδυνες, όπως συμβαίνει σε κάθε τοκετό.

Μολονότι το ποδόσφαιρο που η Εθνική μας παίζει δεν είναι το καλύτερο που μπορεί, το ό,τι ως ομάδα είναι λιγότερο δεδομένη και προβλέψιμη μου αρέσει: ο Σάντος π.χ θα έπαιζε με τον Τζιόλη αντί του Ταχτσίδη και δεν θα έδινε ποτέ ευκαιρίες σε τέτοιο ματς στον Μαυρία, στον Καρέλη και στον Κλάους – άντε να έπαιζε ένας από αυτούς ως αλλαγή, αν και μάλλον πρώτη αλλαγή θα ήταν ο Γκέκας. Ο Ιταλός κοιτάζει το μέλλον, αλλά καλό είναι να μην ξεχνά ότι μπροστά υπάρχουν οι Βορειοϊρλανδοί. Αν δεν τους κερδίσουμε, η ισοπαλία στη Φινλανδία θα πονέσει. Αν τους κερδίσουμε ο κόουτς θα ‘χει το χρόνο για να μάθει στην ομάδα το ποδόσφαιρό του. Για την ώρα η ομάδα μαθαίνει ποιος είναι αυτός…