Οι Αλ Καπόνε και οι Λάκι Λουτσιάνο

ΕΙΔΑ το ματς Άρης-Αστέρας Τρίπολης στο Βικελίδης. Αργός θάνατος. Αυτό έχει να καταθέσει η ταπεινότητά μου: Τι να πεθάνεις Σάββατο, τι Κυριακή πρωί. Δευτέρα θα σε θάψουνε. Τελειώνει ο πρώτος γύρος κι ο Άρης δεν έχει νίκη εντός έδρας.

Και δεν είναι ότι τον καταδικάζει ο βαθμολογικός πίνακας. Με έντεκα βαθμούς στην τελευταία θέση. Πρέπει να καβατζάρει, δηλαδή, τρεις ομάδες κι η διαφορά από τον Πλατανιά που σώζεται είναι τέσσερις πόντοι. Όταν υπάρχουν, λοιπόν, 18 παιχνίδια, τίποτα δεν έχει τελειώσει.

Δεν είναι όμως η βαθμολογική θέση που δεν αφήνει περιθώριο στον Άρη. Είναι όλο το πακέτο: Λεφτά δεν υπάρχουνε. Λεφτά δεν είναι δυνατόν να βρεθούνε. Αυτή η ομάδα, έτσι όπως είναι, δεν ξεκολλάει από την τελευταία θέση ούτε με βίντσι.

Ήδη, την έχει κοπανήσει ο Ουντόζι, κι ο Τάτος ετοιμάζεται να την κάνει λος πούλος για την Κύπρο. Μεταγραφές, έστω και στο μιλητό, χωρίς προκαταβολές δεν μπορούν να γίνουν γιατί δεν υπάρχει άδεια. Ο κόσμος το έχε ρίξει στο ντερβισιλίκι, τους έχει τσουβαλιάσει όλους και τους μπινελικιάζει ομαδικά. Ο Ιωαννίδης δεν είναι υπουργός. Πώς να σωθεί ο Άρης; Θα τον ξανα΄σώσει ο ομορφάντρας ο Σκόρδας με τον Σούλη Παπαδόπουλο, που τον έσωσε πέρσι;

Με τα χέρια στη μέση να κοιτάνε τον Τάτο

Κάθε μέρα δεν είναι του Αη Γιαννιού. Ακόμα και οι Άγιοι δυσκολεύονται. Ακόμα και η Παναγία της Τήνου έχει κουραστεί να κάνει θαύματα και να σώζει τους αρρώστους. Θα σώζει κάθε χρόνο τον Άρη ο Σούλης Παπαδόπουλος; Αγωνιστής είναι ο Σούλης, συμπαθής είναι, αλλά δεν είναι ο Μουρίνιο. Η μήπως, δηλαδή, έσωσε ο Σούλης, πέρσι τον Άρη.

Η μόντα στην τράπουλα, ήτανε φτιαγμένη έτσι. Να πάει αδιάφορος ο Αστέρας, πέρσι στο Βικελίδης, πριν τον ημιτελικό με τον ΠΑΟΚ και να φάει ξεκούραστα πέντε γκολ. Και καπάκι στο Περιστέρι, οι ποδοσφαιριστές του Ατρομήτου να κοιτάνε τον Τάτο, όταν έβαζε το γκολ. Πάλι καλά, που είχανε τα χέρια στη μέση γιατί μπορεί να ξεχνιόντουσαν και να αρχίζανε το χειροκρότημα.

Αυτά, όμως, δεν γίνονται κάθε μέρα. Ο Σκόρδας και σε παρελθόντα χρόνο τον έχει ξανασώσει στις τελευταίες αγωνιστικές τον Άρη. Όταν είχε διαβεί τη μεγάλη πόρτα, έδωσε τον οβολό του, άναψε σαν καλός χριστιανός ένα κεράκι κι ένα ματς που χρειαζότανε για να σωθεί το πήρε. Τότε, όμως, υπήρχανε λεφτά. Θαύματα στο τζάμπα δεν γίνονται. Και δεν μπορούνε να γίνουνε από τόσο νωρίς.

Βιάστηκε, λοιπόν, ο Λαμπρούκος να επιστρέψει. Οι επιχειρήσεις σωτηρίας γίνονται στο τέλος. Να πάρεις ένα-δυο αποτελέσματα και τη κάνεις. Όταν έχεις μπροστά σου 18 αγωνιστικές, πρέπει να έχεις ομάδα. Κι η πλάκα είναι, όπως είπαμε πιο πριν, ότι τα αλάνια στην εξέδρα τους έχουνε πάρει φαλάγγι όλους και τους μπινελικιάζουνε.

Πίσω στο προπατορικό αμάρτημα

Για να αρχίσεις βέβαια, να ψάχνεις την ρίζα του κακού στον Άρη, θα πρέπει να ανατρέξεις στο προπατορικό αμάρτημα. Για τόσο πίσω μιλάμε. Τόσο βάθος. Στη συνέχεια είναι τα δελτία που είχανε ξεχάσει στο ματς με τον Αθηναϊκό και πάει λέγοντας.

Στη προηγούμενη περίπτωση, πάντως, ισχύει, και στον πόντο μάλιστα, αυτό που έχει πει ο Πάγκαλος: “Όλοι μαζί τα φάγανε”. Στην κυριολεξία όλοι μαζί; Παράγοντες, σουπεράδες, μέχρι και δημοσιογράφοι. Κανένας δεν έμεινε παραπονεμένος. Κανένας δεν έμεινε εκτός κόλπου.

Αυτοί που φέρανε τον Ηλιάδη, τώρα τον βρίζουνε. Αυτοί που είχανε κορώνα στο κεφάλι τους τον Σκόρδα, τώρα τον βρίζουνε. Αυτοί, που αφήνανε τον Κόντη να αλωνίζει, τώρα τον βρίζουνε. Αυτοί που είχανε νταραβεριτζή τον Σαουρίδη, τώρα τον βρίζουνε. Μέσα στο κόλπο ήτανε όλα αυτά τα χρόνια, ο “κόσμος” του Άρη. Δεν ήταν στην απέξω.

Πήγαινες στον τελικό του Τ σάμπιονς Λιγκ, Πόρτο Μονακό, στο Γκελσενκίρχεν κι έβλεπες στην εξέδρα πανό “ουστ Κοντομηνά”. Οι Αλ Καπόνε και οι Λάκι Λουτσιάνο, έχουνε περάσει, όλα αυτά τα χρόνια, από τον Άρη. Δεν ήταν μόνο ο Ζαχουδάνης, που πήρε τα λεφτά του Χαριστέα και έχει αράξει στην Καλιφόρνια.

Δεν είναι το ίδιο με το Πλατανιάς-Κομπότης, αλλά…

Το μόνο που ξέρανε να κάνουνε ήτανε μεταγραφές. Να χρεώνουν. Κι όταν χρεώνεις, βέβαια, πάντα κάτι περισσεύει. Μπήκανε στο άρθρο 44, γίνανε τα χρέη σβου, βρέθηκε ο κουβαρντάς, ο κιμπάρης, ο Ορφανός, πλήρωσε τους ποδοσφαιριστές με τα λεφτά της ΓΓΑ και φτου από την αρχή.Καραβιές από ποδοσφαιριστές ο Κόντης, ξανά τα χρέη μέχρι το λαιμό και βουρ για το άρθρο 99. Είπαμε όμως. Δεν είναι κάθε μέρα του Αη Γιαννιού.

Και σε καμιά περίπτωση, δεν είναι καλό για το ποδόσφαιρο αυτό το κατάντημα του Άρη. Με την ΑΕΚ, δηλαδή, στην Γάμα Εθνική, τον Ηρακλή στην Βήτα και τον Παπανθηναϊκό να παλεύει για την πέμπτη θέση, να φουντάρει και ο Άρης.

Ο Άρης είναι Άρης. Δεν έχουνε κατουρήσει στο πηγάδι οι άλλες ομάδες, αλλά δεν είναι το ίδιο. Άλλο είναι να βλέπεις το Πλατανιάς-Κομπότης, ή Πανθρακικός-Εργοτέλης κι εντελώς διαφορετικό τον Άρη στο Βικελίδης. Δεν τους φταίει κανένας, όμως. Όλοι μαζί τα φάγανε κι όπως στρώσανε θα κοιμηθούνε.