ΟΦΗ: Η εκδίκηση των “ξοφλημένων” και των αδικημένων

Ο Χρήστος Κόντης, το τεχνικό επιτελείο του και οι ποδοσφαιριστές του ΟΦΗ έβαλαν φαρδιά-πλατιά την υπογραφή τους σε μία ιστορική βραδιά για τον σύλλογο. Μία βραδιά που είχαν να ζήσουν σχεδόν 40 χρόνια.

Η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας Betsson σε έναν τρομερό τελικό απέναντι στον ΠΑΟΚ δεν αποτελεί απλά μία επιτυχία, αλλά μία επιβράβευση για το πρότζεκτ που τρέχουν οι Κρητικοί, με μπροστάρη τον Μιχάλη Μπούση εδώ και μία οκταετία. Τα δάκρυα του Ηλία Πουρσανίδη, ενός παράγοντα που αποτελεί κόσμημα για το ποδόσφαιρό μας, λένε την ιστορία, αλλά παρουσιάζουν και τη “μεγάλη εικόνα”.

Κι αποτελεί παράλληλα μία σημαντική βραδιά για το ελληνικό ποδόσφαιρο διότι έχει ανάγκη από τις χαρές και τις επιτυχίες ομάδων εκτός του Big 4. Πριν από σχεδόν 30 χρόνια ήταν ο Πανιώνιος, πριν από σχεδόν 20 χρόνια ήταν η ΑΕΛ και φέτος είναι ο ΟΦΗ. Στο μεσοδιάστημα αρκετές ομάδες έφτασαν μέχρι τον τελικό, καμία όμως δεν κατάφερε να φτάσει στον πολυπόθητο τίτλο.

Τον τίτλο που θα την άλλαζε επίπεδο, όπως φαίνεται πως θα συμβεί με τους Κρητικούς, οι οποίοι πέρα απ’ την κούπα, έχουν “καπαρωμένη” και μία θέση σε League Phase ευρωπαϊκής διοργάνωσης για την επόμενη σεζόν. Τεράστια υπόθεση. Κι ένα μήνυμα στη διοίκηση του συλλόγου πως όλα όσα προσπαθεί απ’ το 2018 και ύστερα, έχουν και κάποιον αντίκτυπο τόσο στο κομμάτι το οικονομικό όσο και των επιτυχιών.

Την ίδια στιγμή, όμως, η κατάκτηση του Κυπέλλου απ’ τον ΟΦΗ αποτελεί και την “εκδίκηση” των… ξοφλημένων και των αδικημένων. Αυτό το τρόπαιο έχει πάνω του την αμφισβήτηση, τον κόπο, τα βάσανα, την αδικία, αλλά και την επιμονή πολλών ποδοσφαιριστών. Γι’ αυτό, λοιπόν, κι είναι αφιερωμένο:

• Στον Βασίλη Λαμπρόπουλο. Τον αρχηγό του ΟΦΗ, μαζί με τον Χουάν Νέιρα. Τον παίκτη που εκδιώχθηκε ως “ξοφλημένος” απ’ την ΑΕΚ πριν από επτά χρόνια και το βράδυ του Σαββάτου (25/04) ήταν απ’ τους πρώτους που σήκωσαν το τρόπαιο στον ουρανό του Βόλου, έχοντας στο μεσοδιάστημα αγωνιστεί σε Ντεπορτίβο Λα Κορούνια και Μπόχουμ.
• Στον Ζήση Καραχάλιο. Που οι “μεγάλοι” του ελληνικού ποδοσφαίρου ποτέ δεν τον πίστεψαν, ποτέ δεν του έδωσαν την ευκαιρία. Και στα 30 του, λύνει και δένει στη μεσαία γραμμή του ΟΦΗ, αποτελώντας ηγετική παρουσία τόσο εντός όσο κι εκτός γηπέδου.
• Στον Θανάση Ανδρούτσο. Που περιπλανήθηκε αρκετές ομάδες και… θέσεις. Που έφτασε σε ένα αγωνιστικό τέλμα μέχρι να πάρει την απόφαση να υπογράψει στον ΟΦΗ. Ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής και ένας εξαιρετικός άνθρωπος που δικαιώθηκε, έστω και (πιο) αργά στην καριέρα του.
• Στον Ταξιάρχη Φούντα. Που αναζητούσε μία ευκαιρία να αγωνιστεί ξανά σε μία ομάδα του Big 4, αλλά καμία δεν θέλησε να του τη δώσει. Κι ήρθε ο ΟΦΗ να τον μετατρέψει σε έναν εκ των ηγετών της ομάδας, βλέποντάς τον να πρωταγωνιστεί με γκολ και γενικά γεμάτη παρουσία στον τελικό.
• Στον Αχιλλέα Πούγγουρα. Που έμεινε στα… αζήτητα για έξι μήνες, ύστερα από δύο χρόνια στην Τουρκία και τη Σίβασπορ και έπαιξε βασικός στον τελικό, έχοντας μία εξαιρετική εικόνα απέναντι στην ομάδα που τον γαλούχησε και τον ανέδειξε.
• Στον Νίκο Αθανασίου. Που ήρθε στον ΟΦΗ κατά τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο και ανέβασε -τουλάχιστον- ένα επίπεδο την αριστερή πλευρά της ομάδας, όντας καταλυτικός σε όλη την πορεία μέχρι τον τελικό. Και δημιουργήσει -δικαίως- συζητήσεις για το αν αξίζει μία ευκαιρία στο ρόστερ του Ολυμπιακού.
• Στους Νίκο Χριστογεώργο και Κλίντμαν Λίλο. Που θεωρήθηκε ότι δεν μπορούν να σταθούν στον Παναθηναϊκό, αποχώρησαν σε διαφορετικές περιόδους απ’ τους πράσινους, αλλά έσμιξαν στον ΟΦΗ και είχαν τεράστια συμβολή στην κατάκτηση του Κυπέλλου, με σπουδαίες εμφανίσεις. Κι ο τραυματισμός του Χριστογεώργου τα έφερε έτσι που πήραν και οι δύο χρόνο συμμετοχής στον τελικό, λες και ήταν γραφτό να πάνε μαζί μέχρι το τέλος.

Προφανώς, σε όλη αυτήν την πορεία, συνέβαλαν τα μέγιστα και οι ξένοι ποδοσφαιριστές. O Tιάγκο Νους, ο Έντι Σαλσίδο, ο Λεβάν Σενγκέλια (MVP, κατά τη γνώμη μας). Ωστόσο, συνήθως το “ανάθεμα” το τρώνε οι Έλληνες. Κι επίσης, το γεγονός ότι ο ΟΦΗ πήρε το τρόπαιο με επτά Έλληνες στην ενδεκάδα και συνολικά 10 απ’ τους 16 που πάτησαν το χορτάρι του Πανθεσσαλικού λέει πολλά για το πώς έχει δομηθεί το πρότζεκτ.

Last but not last, ο Χρήστος Κόντης. Ο Έλληνας τεχνικός πήρε μία ομάδα στα τέλη Οκτωβρίου η οποία ήταν καταρακωμένη ψυχολογία, σε πολύ δύσκολη θέση και της έδωσε ταυτότητα, αυτοπεποίθηση και εν τέλει την οδήγησε στον πρώτο τίτλο ύστερα από 39 ολόκληρα χρόνια. Του πιστώνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό η επιτυχία και μακάρι αυτό να σημαίνει πως οι ομάδες μας τα επόμενα χρόνια θα εμπιστευτούν και θα επενδύσουν περισσότερο στον Έλληνα προπονητή. Τα είχα σχολιάσει, άλλωστε, και τον περασμένο Ιανουάριο.

Όπως ανέφερε και ο Λεωνίδας Βόκολος, φιλοξενούμενος στο Box2Box by Betsson, ο Έλληνας προπονητής είναι καταρτισμένος. Αυτό που (του) λείπει είναι οι διοικούντες τις ομάδες να τον περιβάλουν με εμπιστοσύνη και να του δώσουν χρόνο για να παρουσιάσει τις ιδέες του. Ας είναι η κούπα του κόουτς Κόντη η (απ)αρχή για καλύτερες ημέρες όσον αφορά στους Έλληνες προπονητές. Το έχουμε ανάγκη. Μέχρι τότε, οι “ξοφλημένοι” και οι αδικημένοι θα παίρνουν εκδίκηση…

Δείτε το Box2Box by Betsson: