Ο Βασιλιάς Ζέλικο και ο Πρίγκιπας Όντεντ

Ρωτήθηκε χθες ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς σχετικά με το αποψινό συναπάντημα του με τον Όντεντ Κάτας και (θαρρώ πως) η απάντηση του ήταν πολύ διπλωματική, και γενικόλογη…

“Υπάρχουν πολλοί παίκτες που έχω προπονήσει και έχουν γίνει πλέον προπονητές. Ο Κάτας είναι καλός προπονητής και χαίρομαι γι’ αυτόν”…

Προφανώς θα μπορούσε να πει και άλλα για τον λεγάμενο, αλλά από τη στιγμή που επέλεξε μια σύντομη απάντηση (όχι τίποτε άλλο, αλλά δεν υπάρχει κιόλας λόγος να τον ψηλώσει, όπως έλεγε σε τέτοιες περιπτώσεις ο συχωρεμένος ο Γιάννης Ιωαννίδης), θα το πράξω εγώ αντ’ αυτού.

Αντιποίηση αρχής, αμ πώς!

Οι Σέλτικς, οι Λέικερς  και “αυτή η νύχτα μένει”

Απόψε, λοιπόν, δεν αντιμετωπίζει μονάχα ο Παναθηναϊκός τη Μακάμπι σε μια ευρωπαϊκή βερσιόν των all time classic αναμετρήσεων των πράσινων Σέλτικς και των κίτρινων Λέικερς στο ΝΒΑ…

Το ματς προσδιορίζεται και επί προσωπικού: o Ομπράντοβιτς ξαναβρίσκει απέναντι του τον Κάτας για να διεκδικήσει ο καθένας για πάρτη του τη νίκη και να ξαναθυμηθούν αντάμα εκείνη τη νύχτα…

Εκείνη η νύχτα δεν είναι όποια κι όποια, αλλά αυτή που μένει ζωντανή και δυνατή στον σκληρό δίσκο αμφοτέρων και όχι μόνο: η νύχτα της 20ής Απριλίου του 2000 στο νεότευκτο γήπεδο της Πυλαίας, στο “Παλατάκι” του ΠΑΟΚ, όπου στην παρθενική σεζόν του Ομπράντοβιτς στον πράσινο πάγκο, ο Κάτας οδήγησε τον Παναθηναϊκό στον θρόνο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

“Κράμερ εναντίον Κράμερ”

Και κόντρα σε ποιον αντίπαλο; 

Όχι απέναντι σε όποιον κι όποιον, διάβολε, αλλά απέναντι στη Μακάμπι, σε μια κλασική εκδοχή της ταινίας “Κράμερ εναντίον Κράμερ”.

Εδώ χρειάζεται να ανοίξω μια παρένθεση για να διευκρινίσω ότι τα κατοπινά χρόνια κι από τη στιγμή που ο Κάτας ασχολήθηκε με το προπονητιλίκι, ο δάσκαλος και ο μαθητής έχουν ξαναβρεθεί ενώπιος ενωπίω, αλλά ποτέ στην τωρινή συγκυρία….

Τη σεζόν 2007-2008 που ο παλαίμαχος Ισραηλινός γκαρντ έκανε το ντεμπούτο του ως προπονητής στην Ευρωλίγκα, η Μακάμνπι αντιμετώπισε τον Άρη και τον Ολυμπιακό, αλλά όχι τον Παναθηναϊκό του Ζοτς.

Τη σεζόν 2020-2021 που ο Κάτας βρέθηκε στον πάγκο του Παναθηναϊκού, ο Ομπράντοβιτς τελούσε σε καθεστώς αγρανάπαυσης, έχοντας αποχωρήσει από τη Φενέρμπαχτσε, πόρου επιστρέψει στην Παρτίζαν…

Οι δυο τους αναμετρήθηκαν τις προηγούμενες τέσσερις σεζόν στους αγώνες Μακάμπι-Παρτίζαν, όμως έτερον εκάτερον: άλλο το να βρεθούν αντιμέτωποι σε οποιοδήποτε άλλο ματς κι άλλο το να σμίξουν με τον Ομπράντοβιτς να έχει επιστρέψει και να κάθεται στον πάγκο του Παναθηναϊκού… 

Το προφιτερόλ στου Ανδριά

Έχει άλλη γλύκα αυτό το ματς και εδώ θίγω ευαίσθητες χορδές του Όντεντ, ο οποίος όταν φορούσε την πράσινη φανέλα και αργότερα την πράσινη φόρμα, αλλά και όποτε έρχεται στην Αθήνα (χώρια οι οικογενειακές διακοπές του κάθε καλοκαίρι στην Κρήτη) δεν παραλείπει να περάσει μια βόλτα και να κάνει μια στάση στο ζαχαροπλαστείο του Ανδριά στη Νέα Ιωνία για να ανεβάσει το ζάχαρο του!

Δεν έχει πρόβλημα βεβαίως ανέκαθεν ήταν αδύνατος, σαν τσίχλα, που λέμε,, οπότε ένα προφιτερόλ παραπάνω δεν θα του κάνει δα και κακό!

Θα του φτιάξει κιόλας τη γεύση μετά το τσιγάρο! 

Ο Κάτας είναι ένα εξέχον μέλος του συνδέσμου Ελληνοϊσραηλινής φιλίας: έγινε τέτοιο από τότες που ήρθε εδώ για να παίξει στον Παναθηναϊκό και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο αυτή η αγαπησιάρικη σχέση μεγαλώνει και πάει…

Η συντεκνιά, η μπλούζα τα κομπολόγια και το τάβλι

Το γράφω αυτό διότι πέρα από την αγωνιστική  θητεία του στον Παναθηναϊκό (1999-2001), που διεκόπη βιαίως και σηματοδότησε κιόλας το πρόωρο τέλος της καριέρας του σε ηλικία μόλις 27 ετών, ο Όντεντ κουβαλάει και τη συντεκνιά του με τον Γιώργο Καλαϊτζή…

Βάφτισε τη μεγάλη κόρη του πρώην συμπαίκτη του, το καλοκαίρι του 2004 στη Σαντορίνη, αλλά είχε προηγηθεί μια άλλη στιγμή που τους ένωσε…

Αυτή εκτυλίχθηκε και έμεινε ανεξίτηλα χαραγμένη στη συλλογική μνήμη το βράδυ της 20ής Απριλίου του 2000 στα αποδυτήρια του γηπέδου στην Πυλαία, μόλις έληξε ο τελικός του Final 4 ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τη Μακαμπί.

Τότε ο Κάτας μπήκε στα αποδυτήρια και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να βγάλει την ιδρωμένη φανέλα του και να την βάλει ο ίδιος με τα χέρια του στον Καλαϊτζή, που τότε βρισκόταν στα πιτς, λόγω ενός σοβαρού τραυματισμού και φορούσε μια μπεζ ζακέτα. 

Το πρώτο ταξίδι στην Κομοτηνή

Ο Κάτας γεννήθηκε Ισραηλινός, αλλά με τόσες δυνατές σχέσεις, αδερφικές φιλίες και νταλαβέρια που έχει με την πάρτη μας, κοντεύει να δηλώνει Έλληνας…

Έλληνας δεν γεννιέσαι μονάχα, γίνεσαι κιόλας και ελόγου του έγινε μετά χαράς, άλλωστε το πρώτο ταξίδι του στο εξωτερικό το 1991, σε ηλικία 17 ετών, το έκανε στην… Κομοτηνή, συμμετέχοντας με την Εθνική ομάδα της πατρίδας του στο EuroBasket παίδων, αντιμετωπίζοντας, μεταξύ άλλων, τον Αλβέρτη, τον Λιαδέλη, τον Μασλαρηνό, τον Νικολαϊδη και τον Κικίλια! 

Δέκα οκτώ χρόνια αργότερα όταν υπέγραψε στον Παναθηναϊκό και γύρισε στο σπίτι του, τα πρώτα δώρα που έκανε στους γονείς του ήταν κάτι κομπολόγια που αγόρασε από το Μοναστηράκι και τους έκανε κιόλας μαθήματα στο τάβλι! 

Αμ’ το άλλο; 

Μεγάλωσε, όπως πολλοί Ισραηλινοί της γενιάς του, ακούγοντας Νταλάρα και Γλυκερία! 

Ο Κάτας σκότωσε τον Όντεντ

Εκείνη νύχτα, λοιπόν, για να μην ξεχνιόμαστε και να ξετυλίξουμε το κουβάρι… 

Εκεί η νύχτα (Παναθηναϊκός-Μακαμπί 73-67) είναι όλη του η ζωή…

Η ζωή του όλη είναι (όχι ένα τσιγάρο, όπως έλεγε ο Άκης Πάνου, αλλά) ένα κλάμα! 

Μεσούντος του εβραϊκού Πάσχα (Πεσάχ), ο χαρισματικός Ισραηλινός γκαρντ βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση να σκοτώσει την ομάδα της καρδιάς του μαζί με τον εαυτό του! 

Στ’ αλήθεια, εκείνο το βράδυ ο Κάτας σκότωσε τον Οντεντ!

Πράγματι ο Κάτας αποδείχτηκε υπέρτερος του (“τσαόβ“, που σημαίνει “κίτρινος“, όπως τον αποκαλούσαν διαρκώς οι Ισραηλινοί)  Όντεντ και σφράγισε την πορεία του Παναθηναϊκού προς τη Γη Χαναάν, σκοράροντας 17 πόντους στον τελικό, με 0/1 δίποντο, 2/3 τρίποντα και 11/14 βολές. 

Σκηνές από τη Δευτέρα Παρουσία!

Οι σκηνές που εκτυλίχτηκαν στη λήξη του τελικού και ενώ ο Φραγκίσκος Αλβέρτης σήκωνε το τρόπαιο, έμοιαζαν βγαλμένες από τη…Δευτέρα Παρουσία! 

Ο Κάτας έκλαιγε, καθώς αποθεωνόταν τόσο από τους Έλληνες, όσο και από τους συμπατριώτες του, ενώ στο αμέσως επόμενο κλικ  έγειρε κλαίγοντας στον ώμο της μητέρας του, ακούγοντας το παραδοσιακό εβραϊκό “τραγούδι της μάνας“, που έψαλαν οι Ισραηλινοί.

“Μάνα που με ανέθρεψες, με μεγάλωσες, με έκανες γενναίο άντρα”!

“Αυτή τη στιγμή δεν θα την ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Είναι ό,τι πιο συγκλονιστικό και ανατριχιαστικό έχω βιώσει” μού εκμυστηρεύθηκε ένα βράδυ πριν από οκτώ χρόνια στο εστιατόριο του Όθωνα στο Ρέθυμνο και δεν είχε άδικο… 

Σε εκείνο τον τελικό ο Κάτας έμοιαζε με ήρωα αρχαίας τραγωδίας…

Ιδού η δική του διήγηση…

“Έζησα την απόλυτη σύγχυση, ούτε ξέρω πώς κατάφερα να τη διαχειριστώ. Ήμουν παίκτης του Παναθηναϊκού και έπρεπε να σκοτώσω τη μεγάλη αγάπη μου, τη Μακαμπί. Ποτέ άλλοτε δεν έχω βρεθεί σε τέτοια πίεση και απορώ πώς δεν κλάταρα”… 

Η τελευταία πράξη του δράματος παίχτηκε μια ώρα αργότερα στο αεροδρόμιο “Μακεδονία”, απ’ όπου αναχωρούσαν η αποστολή του Παναθηναϊκού με προορισμό την Αθήνα και καραβάνια των φιλάθλων της Μακαμπί… 

“Να φωνάξουμε την Αστυνομία”

“Μόλις φτάσαμε στο αεροδρόμιο, πήγα να κατέβω πρώτος από το λεωφορείο και έπαθα σοκ. Αντίκρισα μια κίτρινη λαοθάλασσα και κοκάλωσα. Ήρθε τότε ο Μάνος Παπαδόπουλος, με έπιασε από το μπράτσο, με ξανατράβηξε μέσα και μου είπε ότι θα ζητούσαν από την αστυνομία να δημιουργήσει ένα διάδρομο μέχρι μέσα και να με προστατεύσει. Τον καθησύχασα ότι δεν κινδύνευα και προχώρησα…” 

Μόλις κατέβηκε από το λεωφορείο, προτού προλάβει να κάνει δυο βήματα  ο Οντεντ βρισκόταν δακρυσμένος στα χέρια των συμπατριωτών του που τον αποθέωναν και τον περιέφεραν σαν να ήταν ο βασιλεύς των Ιουδαίων!

“Αυτό ήταν τρομερό σοκ. Σκέτη ανατριχίλα. Μια στιγμή που δεν φεύγει ποτέ από το μυαλό και την καρδιά μου”… 

Λίγο καιρό αργότερα, ο Κάτας βρέθηκε στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού…

Άτιμο (αριστερό) γόνατο, δεν το έσωσαν ούτε οι τέσσερις εγχειρίσεις που έκανε και εντέλει αναγκάστηκε να πει το αντίο σε ηλικία μόλις 27 ετών. 

Η τρέλα με τα μαθηματικά

“Δεν ξέρω εάν όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο» μου είπε σε ανύποπτο χρόνο ο Κάτας ο οποίος εάν δεν έμπλεκε με το μπάσκετ, θα γινόταν καθηγητής μαθηματικών (με τα οποία είχε τρέλα εξ απαλών ονύχων), ενώ έχει ως μότο της ζωής του το «μην αφήσεις τίποτε στη ζωή σου να πάει χαμένο“. 

“Προσπάθησα πολύ να ξαναγυρίσω στο γήπεδο, αλλά ήταν αδύνατο. Πονούσε το πόδι μου, αλλά πιο πολύ πονούσε η καρδιά μου με αυτή την ατυχία. Τότε δεν περνούσε από το μυαλό μου η ιδέα να γίνω προπονητής, αλλά τελικά το προπονητιλίκι έγινε το φάρμακο που θεράπευσε τον πόνο μου”. 

Η υπόθεση του τραυματισμού του Κάτας είναι στην κυριολεξία μια πονεμένη ιστορία!

Το σοκ στη Ρόγκλα και ο Πρίγκιπας

Ο Όντεντ κτύπησε το καλοκαίρι του 2000 στη Ρόγκλα, όπου έκανε την προετοιμασία του ο Παναθηναϊκός, ερήμην του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ο οποίος εκείνες τις μέρες βρισκόταν στο Σίδνεϊ με την εθνική ομάδα της Σερβίας,…

Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι εκείνες τις μέρες βρισκόταν στη Ρόγκλα και ένας από τους μέντορες του και τους ανθρώπους που έμειναν με ανοικτό στόμα όταν τον πρωτοείδαν να παίζει…

Ο Σβι Σερφ, τότε προπονητής της Χάποελ Ιερουσαλήμ.

“Τη μέρα που χτύπησε και γύρισε στο ξενοδοχείο, προτού επιστρέψει στην Αθήνα, τον είδα και ένιωσα έναν κόμπο στην καρδιά. Καταλάβαινε ότι επρόκειτο για έναν σοβαρό τραυματισμό, αλλά δεν διανοούνταν ότι θα απέβαινε μοιραίος για την καριέρα του” έχει παραδεχθεί ο άλλοτε προπονητής του Άρη, του ΠΑΟΚ και του Μακεδονικού. 

Όταν ο “Τσβίκα” αναφέρεται στον λεγάμενο, δεν τον αποκαλεί ούτε Οντεντ, ούτε Κάτας…

Τον λέει “Πρίγκιπα“! 

“Τον είδα για πρώτη φορά όταν ήταν 14 χρονών και έπαθα πλάκα με την επαφή που είχε με την μπάλα και το πώς σκόραρε. Τέτοια ταλέντα βγαίνουν ένα στο εκατομμύριο”! 

Ο αμερικανικός εφιάλτης

Πριν από τον τραυματισμό του στη Ρόγκλα, ο Κάτας είχε περάσει άλλες δυο δύσκολες στιγμές στην καριέρα του, αμφότερες στην Αμερική…

Το καλοκαίρι του 1996 ταξίδεψε στο Σποκέιν της Γουάσιγκτον, με την προοπτική να ενταχθεί στην κολεγιακή ομάδα του Γκονζάγκα, ακολουθώντας το παράδειγμα του Ντορόν Σέφερ, που αγωνιζόταν τότε στο Κονέκτικατ.

Τα πράγματα δεν του ήρθαν, όπως τα προσδοκούσε και έπειτα από μερικές εβδομάδες επέστρεψε στη Μακαμπί , παρέα με τον Σέφερ και τέθηκαν αμφότεροι στη διάθεση του Σερφ, ο οποίος  αναλάμβανε ξανά την τεχνική ηγεσία της “ομάδας του λαού”…

Λίγους μήνες αργότερα με την Εθνική ομάδα του Ισραήλ, στον πάγκο της οποίας καθόταν επίσης ο Σερφ, ο Οντεντ βγήκε πρώτος σκόρερ στο EuroΒasket στην Ισπανία σκοράροντας κατά μέσο όρο 22.0 πόντους σε κάθε αγώνα.

Οι Νικς, το lock out του ΝΒΑ και η ετεροχρωμία των ιριδίων

Το επόμενο καλοκαίρι (1998) ο Κάτας βρέθηκε ξανά στην Αμερική, αλλά και πάλι δεν του έκατσε η προοπτική να παίξει όχι πλέον στο NCAAΑ, αλλά στο ΝΒΑ.

Αυτή τη φορά στάθηκε άτυχος, καθόσoν έπεσε στην περίπτωση του lock out με αποτέλεσμα να ξεροσταλιάζει επί δυο μήνες έξω από το Madison Square Garden, μπας και υπογράψει το συμβόλαιο του στους Νικς, αλλά τζίφος…

Ο Όντεντ είναι ένας πολλώ λογιώ ξεχωριστός τύπος: ξεχωριστός ακόμη και λόγω της ετεροχρωμίας των ιρίδων των ματιών του! 

Η κούραση του Ομπράντοβιτς

• ΥΓ-2: Τον Μάιο του 2000 έκανα μαζί του μια από τις μεστές συνεντεύξεις της καριέρας μου η οποία δημοσιεύθηκε στο “Βήμα”. Είχαμε κλείσει ραντεβού στο ΟΑΚΑ, αλλά το προηγούμενο βράδυ ο Παναθηναϊκός είχε ηττηθεί (δεν θυμάμαι από ποια ομάδα) και φοβόμουν πως θα μού ακυρώσει τη συνέντευξη είτε ο ίδιος, είτε ο Ομπράντοβιτς. Ρώτησα τον Ζοτς εάν έπαιζε αυτό το ενδεχόμενο και με καθησύχασε, αλλά με προειδοποίησε κιόλας: “Να έχεις υπομονή, διότι η σημερινή προπόνηση δεν θα τελειώσει όταν κουραστούν οι παίκτες, αλλά όταν κουραστώ εγώ και να ξέρεις πως εγώ δεν κουράζομαι εύκολα”!!!