Ο στόχος για αλλαγή των πάντων στον Παναθηναϊκό περνάει και από τη συνήθεια της νίκης

Το καλοκαίρι δεν υπάρχουν χαρακτηρισμοί για μονοπάτια. Βατό, εύκολο, δύσκολο, ζόρικο, απαιτητικό. Ένα(ς) είναι: επικίνδυνο. Οτιδήποτε και αν έρχεται τέτοια εποχή, που τα πόδια είναι ασήκωτα, τα μυαλά ακόμη στο πριν και όχι στο μετά, δεν μπορεί να λογίζεται και να αντιμετωπίζεται διαφορετικά. Πόσο μάλλον για τον Παναθηναϊκό.

Νέος προπονητής, νέοι παίκτες, νέα – το ευκταίο για τον οργανισμό – προσέγγιση και φιλοσοφία, όλα (φιλοδοξία τουλάχιστον να είναι) νέα. Και, στην κεφαλίδα, σε αυτήν την επικινδυνότητα, να μην υπάρχει κανένα, μα κανένα περιθώριο λάθους, στραβοτιμονιας. Μόνο προκρίσεις. Τρεις. Σε διπλά παιχνίδια. Αλλιώς, ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο μετά από το κατακαλόκαιρο, δεν υπάρχει.

Δεν έχει να κάνει (τόσο) με τον αντίπαλο. Βασικά και πρωτίστως έχει να κάνει με το καθρέφτισα του ειδώλου σου. Όχι το διαθλαστικό, όχι το δυναμικό και το σχεδιαζόμενο, αλλά αυτό που είναι, αυτό που δείχνει τώρα το γυαλί. Δεν μπορεί να πετάει ο Παναθηναϊκός του νιόφερτου Δανού τεχνικού στο πρώτο του επίσημο παιχνίδι. Δεν μπορεί να πετάει καμία ομάδα στο πρώτο της επίσημο παιχνίδι. Δεν γίνεται. Είναι αφύσικο. Και είναι και εκτός οποιασδήποτε λογικής, ακόμη και αν υπάρχει τέτοια στόχευση.

Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν, το σημαντικό είναι να γίνει, να γίνεται η δουλειά. Παιχνίδι το παιχνίδι, γύρο τον γύρο. Να αποφευχθούν οι στραβοτιμονιές, να ξεπεραστούν τα εμπόδια, που τέτοια εποχή κανένα, μα κανένα δεν είναι αμελητέο, να κερδηθεί χρόνος και αυτοπεποίθηση και να εκπληρωθεί ο πρώτος στόχος. Για να εμπεδωθεί: ο Παναθηναϊκός πάτησε το χορτάρι για την εναρκτήρια αναμέτρηση της σεζόν 2026-27 κόντρα στην Πάκσι, χωρίς να ξέρει τι θα πει νίκη από τις 22 Μαρτίου. Τότε επίσης ήταν και η τελευταία φορά που πέτυχε περισσότερα από ένα γκολ.

Απόψε τα γεύτηκε και τα δύο. Η νίκη, κατά πολλούς, είναι συνήθεια, state of mind. Σε έναν οργανισμό που μέχρι το τέλος της περασμένης χρονιάς φαίνονταν πως δεν ήταν (ή δεν μπορούσε να είναι), το άμεσο εν όψει αυτής που ξεκίνησε απόψε είναι να μπουν οι προϋποθέσεις ώστε να γίνει. Και αυτή – επαναλαμβάνεται πάντα, επειδή η ιδιαιτερότητα είναι ξεχωριστή – τέτοια εποχή και σε τέτοια συνθήκη είναι μία: ανατροφοδότηση. Μόνο. Να κερδίζεις. Να ξεκινήσεις να κερδίζεις. Την Πάκσι; Την Πάκσι. Τη Σπάρτακ Τρνάβα ή την ΤΣΣΚΑ 1948 που ακολουθούν στον επόμενο γύρο; Όποια και αν είναι.

Ο Παναθηναϊκός συνεπώς αυτό που χρειάζονταν να κάνει στην Ουγγαρία στο ξεκίνημα των καλοκαιρινών υποχρεώσεων του στα προκριματικά του Conference League, το έκανε. Δεν έχει σημασία κόντρα σε ποιον. Και αν δεν την “βλέπει” σε ποιοτικό επίπεδο ή αν δεν την “βλέπει” σε… κανονικές συνθήκες και timing. Έχουν συμβεί – νωπά είναι τα περισσότερα – πολλά από “χειρότερους” αντιπάλους. Κάνε τη δουλειά και προχώρα. Χωρίς, εννοείται, αυτό το “προχώρα” να είναι αντανακλαστικό.

Τα θετικά δεν υπογραμμίζονται, απλώς τικάρονται: έλεγχος του παιχνιδιού στο μεγαλύτερο διάστημά του, αντιμετώπιση με επάρκεια των δυσκολιών που προέκυψαν, καλή δημιουργία, προσαρμοστικότητα των νέων και ελπιδοφόρο πρόσωπο των παλιών. Τα αρνητικά είναι αυτά που (πρέπει να) μένουν: αναποτελεσματικότητα και πάλι, σύμπτωμα που εμφανίζονταν και υπό τελείως διαφορετικές συνθήκες και πέρυσι, όχι τελείως (αυτό που έχει παρουσιαστεί στα χαρτιά και στα όσα φιλικά έχουν γίνει ως τώρα) “ποδόσφαιρο Νίστρουπ”, σε φάσεις και στιγμές της αναμέτρησης, κάτι που δεν επέτρεψε την πλήρη κυριαρχία και προφανώς ένα πολύ μεγαλύτερο σκορ από το τελικό 2-1.

Λογικότατα. Όλα. Ο Παναθηναϊκός, σε επίπεδο πλέον κατεύθυνσης, θέλει να βγάλει, προσπαθεί να βγάλει το περυσινό (και όχι μόνο ίσως) δέρμα του. Στο κάθε τι. Στελεχιακά, αγωνιστικά, τακτικά, νοητικά, συμπεριφορικά, σε χορτάρι, σε αποδυτήρια, στο διοικητήριο, στο οργανωτικό, στα πάντα. Δεν μπορούν να αλλάξουν όλα τούτα σε διάστημα μερικών και μόνο εβδομάδων. Και δεν χρειάζεται κιόλας. Δεν είναι αυτόματη διαδικασία. Θέλει χρόνο. Θέλει κόπο. Θέλει επιμονή. Και “θέλει” και λάθη. “Θέλει” και σφαλιάρες.

Νομοτελειακά θα έρθουν. Το σημαντικό είναι πως τώρα που δεν “πρέπει” να έρθουν, που δεν υπάρχει το περιθώριο να έρθουν, σε αυτά τα προκριματικά, το ξεκίνημα ήταν όπως χρειάζονταν. Μακριά πολύ από το τέλειο, ούτε κατά προσέγγιση ιδανικό, αλλά το απαραίτητο, το επιβεβλημένο. Είπαμε, κάνε τη δουλειά και προχώρα. Με τη στοχοπροσήλωση όμως, όσο περνάει ο καιρός και τα παιχνίδια, μοιρασμένη. Και στο “κάνε τη δουλειά” και στο “προχώρα”. Δουλεύοντας, βελτιώνοντας, αλλάζοντας.