Ολυμπιακός, Γουόκαπ: You ‘ll never Walk(up) alone

Η κάτι ήξερε ή κάτι υποψιαζόταν ή κάτι διαισθανόταν ή κάτι ευχόταν χθες το βράδυ ο Γιώργος Μπαρτζώκας…

Ρωτήθηκε για πρώτη φορά σχετικά με την καυτή και σε έναν βαθμό χρονίζουσα υπόθεση του ούτως ή άλλως αγαπημένου του Τόμας Γουόκαπ και επικαλέσθηκε κι ελόγου του το δικαίωμα της σιωπής.

Ο απών, ο πρώην και ο “άσωτος υιός”

Λογικό ήταν να μη θέλει να αναφερθεί στους απόντες, αλλά στους παρόντες και να που πριν αλέκτορα φωνήσαι, ο απών έγινε πρώην.

Μην τον είδατε τον Θωμά, πήρε των ομματιών του και με την κόκκινη βούλα πλέον μετακομίζει στο Ντουμπάι για να αποδειχθεί κιόλας πως στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα: στις πάσης φύσεως δημοκρατίες, είτε αυτή είναι η ελληνική Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, είτε η μοναρχία των Αραβικών Εμιράτων.

Κρίμα πάντως που το Super Cup της Ευρωλίγκας βαίνει προς ακύρωση, διότι εάν κι εφόσον διεξαγόταν, τότε ο Μπαρτζώκας και όλη η ομάδα του Ολυμπιακού θα αντάμωναν με τον “άσωτο υιό” (SIC) νωρίτερα απ ό,τι δυο μήνες νωρίτερα απ’ ό,τι ορίζει το καλαντάρι της διοργάνωσης.

Η σοκολάτα Ντουμπάι και η πικρή ζαχαρένια

Υπενθυμίζω ότι οι τετράκις πρωταθλητές Ευρώπης θα υποδεχθούν (πιθανότατα στη Sunel Arena» τη Ντουμπάι στις 12 Νοεμβρίου και μένει να φανεί εάν εκείνο το βράδυ ο Γουόκαπ θα κουβαλήσει μαζί του και μερικά κομμάτια της φερώνυμης σοκολάτας με το κανταΐφι και το φιστίκι που έγινε διάσημη τα τελευταία χρόνια!

Φαντάζομαι ότι θα φέρει κάμποσα κομμάτια για να γλυκάνει τους ανθρώπους με τους οποίους συναγελάσθηκε επί πέντε συναπτές σεζόν και τους χάλασε τη ζαχαρένια στα μέσα του περασμένου Ιουνίου, όταν με έναν κατά το μάλλον ή ήττον άκομψο τρόπο ήγειρε αξιώσεις αύξησης των απολαβών του και ακούμπησε για πρώτη φορά το πόμολο της θύρας εξόδου…

Από τότε πέρασαν τρεις μήνες και ο ελληνοποιημένος γκαρντ αποδείχθηκε “άπιστος Θωμάς”, σε έναν δρόμο που μετά τη σημερινή εξέλιξη δεν είχε επιστροφή στο Νέο Φάληρο…

Στις 18 Αυγούστου ο Γουόκαπ κατήγγειλε μονομερώς την εν ισχύι για άλλη μια σεζόν σύμβαση του, δυο ημέρες αργότερα δεν εμφανίσθηκε στο πρώτο ραντεβού ενόψει της νέας περιόδου και σήμερα έπεσαν οι τίτλοι τέλους σε αυτή την αγαπησιάρικη σχέση η οποία κατέληξε σε μια πολύκροτη ρήξη.

Η “win- win” συμφωνία και η γεωμετρία του Τόμας

Όπως λένε οι επιχειρηματίες και οι διαπραγματευτές, στις μπίζνες υπάρχουν οι win-win συμφωνίες και σε αυτή την κατηγορία ανήκει το deal με τον Γουόκαπ…

Πρόκειται για μια συμφωνία που ικανοποιεί και εξυπηρετεί και τα τρία εμπλεκόμενα μέρη…

 Η Ντουμπάι ξηλώθηκε για τα καλά και εντάσσει στο ρόστερ της έναν βετεράνο και μπαρουτοκαπνισμένο πόιντ γκαρντ που κομίζει στα Αραβικά Εμιράτα την εμπειρία, την τεχνογνωσία, την αμυντική πανοπλία ένεκα της οποίας αποκόμισε κιόλας το σχετικό βραβείο της Ευρωλίγκας, την έφεση του στη… γεωμετρία και τον δημιουργικό οίστρο του. Δεν κομίζει βεβαίως την παραγωγικότητα και την εκτελεστική ικανότητα του, αλλά, ως γνωστόν, σε αυτή τη ζωή δεν μπορείς να τα έχει όλα.

Τα μισθά, ο δακτυλοδεικτούμενος και το κέρδος του Ολυμπιακού

 Ο Γουόκαπ που θεωρούσε τον εαυτό του αδικημένο από οικονομικής πλευράς και αναζητούσε ένα αναβαθμισμένο συμβόλαιο, σχεδόν τριπλασιάζει τα μισθά του και συν τοις άλλοις αποφεύγει το να μείνει στα πιτς για όλη τη σεζόν ως ένας ανενεργός παίκτης ο οποίος θα … σκούριαζε και συνάμα ως δακτυλοδεικτούμενος και στιγματισμένος, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί.

 Ο Ολυμπιακός ο οποίος ουσιαστικά είχε ξεγράψει τον Γουόκαπ από αγωνιστικής πλευράς, βάζει στο ταμείο του σχεδόν τριάμισι εκατομμύρια ευρώ: τα 2.300.000 της αποζημίωσης από τη Ντουμπάι και τα περίπου 1.200.000 που θα έπρεπε να πληρώσει βάσει συμβολαίου της σεζόν 2026-2027 στον Γουόκαπ για να… κάθεται! “Χωρίς κέρδος,κέρατα”, όπως συνήθιζε να λέει και ο συχωρεμένος ο πατέρας μου.

 Και οι τρεις πλευρές κατέληξαν σε μια ξεκάθαρη συμφωνία και βάζουν την υπόθεση στο αρχείο, χωρίς να περιμένουν και να εξαρτώνται από τις αποφάσεις της πειθαρχικής διαδικασίας την οποία άνοιξε (και προφανώς έβαλε στο αρχείο) η Ευρωλίγκα και των διαιτητικών δικαστηρίων που θα κόστιζαν σε χρήμα, σε χρόνο, σε εντυπώσεις και σε περαιτέρω φθορά της σχέσης.

Πάρε τα λεφτά και τρέχα

Από τη στιγμή που το γυαλί είχε σπάσει (μετά τις δηλώσεις και τις κινήσεις του Γουόκαπ), προφανώς δεν θα ξανακόλλαγε και δεδομένου ότι οι Άραβες το φυσάνε το χρήμα, ο Ολυμπιακός δέχθηκε την προσφορά και είπε κι ένα τραγούδι!

Ευχαρίστησε κιόλας τον Γουόκαπ για την προσφορά του, τού ευχήθηκε τα δέοντα και πλέον ο καθένας τραβάει τον δρόμο του…

Σε μια εποχή που όλες οι ομάδες μαζεύουν παίκτες για να καλύψουν τα νώτα τους (σε περιπτώσεις τραυματισμών, ντεφορμαρίσματος κοκ), δεν περισσεύει κανείς και πουθενά.

Ο Μπαρτζώκας και οι άσοι

Το γράφω αυτό διότι φαντάζομαι πως τον Μπαρτζώκα δεν θα τον χάλαγε να διατηρήσει στο ρόστερ έναν παίκτη της αξίας και της χρησιμότητας του οποίου κατέστη διαπρύσιος κήρυκας όλα αυτά τα χρόνια και -σε αντίθεση με τον Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ και τον Ζαν Μοντέρο-δεν χρειάζεται κιόλας μεταβατική περίοδο εξοικείωσης και στρατικοποίησης στη χημεία και στην κουλτούρα της ομάδας του.

Δεν ξέρω εάν θα τού λείψει αγωνιστικά ο λεγάμενος, αλλά οργανικά και αριθμητικά έχει καλύψει το κενό με τρεις κλασικούς “άσους” (ΜακΙντάιρ, Μοντέρο, Τζόσεφ) οι οποίοι μάλιστα χθες κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα συνευρέθηκαν για λίγο στην ίδια πεντάδα.

Υπάρχουν επίσης άλλοι τέσσερις παίκτες που ασφαλώς δεν λογίζονται ως τέτοιοι, αλλά μπορούν να κάνουν επικουρικά ή και πιο συστηματικά κάποιες δουλειές του πλέι μέικερ, είτε μοιράζοντας την μπάλα, είτε αμυνόμενοι απέναντι σε γκαρντ(Εβάν Φουρνιέ, Τάιλερ Ντόρσι, Τάισον Γουόρντ, Όμηρος Νετζήπογλου), ενώ προφανώς ο νεοαποκτηθείς Νίκος Πλώτας θα περάσει λεπτά σε αυτή τη θέση στο ελληνικό Πρωτάθλημα.

Το κρέας που βαφτίζεται ψάρι

Δεν βάζω σε αυτή τη λίστα τον Τζορτζ Πάπας, που συμμετέχει βοηθητικά στην προετοιμασία της ομάδας, ούτε βεβαίως τον Γιαννούλη Λαρεντζάκη ο οποίος μπορεί να κατεβάσει την μπάλα (όπως έχει συμβεί στην Εθνική ομάδα), αλλά αυτός, κατά πώς φαίνεται, θα γίνει μόνιμος και όχι προσωρινός κάτοικος της Sunel Arena.

Στο κάτω κάτω της γραφής οι προπονητές συχνά βαφτίζουν το κρέας ψάρι και υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες τέτοιες μεταλλάξεις δικαιώθηκαν εκ του αποτελέσματος…

Και βεβαίως πάντα θα υπάρχουν μάτια και αυτιά προς τον περίγυρο, εάν κι εφόσον παραστεί ανάγκη: το γράφω αυτό διότι πέρυσι οι Πειραιώτες απέκτησαν στα ύστερα της θερινής μεταγραφικής περιόδου τον Φρανκ Νιλικίνα και μεσούσης της σεζόν (ελέω και του τραυματισμού του Γουόκαπ), τον παραμένοντα Κόρι Τζόσεφ και τον Μοντέ Μόρις.

Δαφνοστεφής και καταξιωμένος

Ο Γουόκαπ φεύγει από τον Ολυμπιακό και τραβάει κατά Ντουμπάι μεριά πιο γνωστός, πιο καταξιωμένος και κυρίως πολύ πιο δαφνοστεφής απ’ όσο (δεν) ήταν το καλοκαίρι του 2021, όταν μετακόμισε στον Πειραιά προερχόμενος από μια τριετία στο Κάουνας.

Παίρνει μαζί του 12 τίτλους που κατακτήθηκαν επί των ημερών του, πέντε διαδοχικές συμμετοχές σε Final 4, μια έντονη παρουσία στο γίγνεσθαι της ομάδας και βεβαίως την εκτίμηση και την αγάπη του προπονητή του, των συμπαικτών του, του οργανισμού και του κόσμου, έστω κι αν ο τρόπος με τον οποίο επέλεξε να δημοσιοποιήσει τη δυσαρέσκεια του (για το οικονομικό ζήτημα) και τα επιγενόμενα αυτού προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις.

Αυλώνας, Μήλος, Μέγαρο Μαξίμου

Ο Τεξανός δέθηκε με τον Ολυμπιακό και τη χώρα, απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα, παρουσιάσθηκε για να υπηρετήσει τη θητεία του στο στρατόπεδο του Αυλώνα, ενδύθηκε τη φανέλα της Εθνικής στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2023 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024, πέτυχε ρεκόρ με 16 ασίστ κόντρα στο Περιστέρι, υπήρξε βιονικός κατά τη διετία 2022-2024 (με 181/182 ματς φορώντας την κόκκινη και τη γαλανόλευκη φανέλα, αλλά ακολούθησε μια απουσία 70 ημερών, λόγω του προβλήματος στη μέση), εισήλθε ως πρωταθλητής Ευρώπης στο Μέγαρο Μαξίμου για να συναντηθεί με τον Πρωθυπουργό, παντρεύτηκε την καλή του στη Μήλο και πάει λέγοντας.

Ο Ναν, ο Σλούκας και ο port-parole

Κι ακόμη στον “Βίο και στην Πολιτεία” του με την κόκκινη φανέλα έχει να θυμάται τις σκυλομαχίες με τον Κέντρικ Ναν, τον τσακωμό και μια χαλαρή συμφιλιωτική χειραψία στους κόλπους της Εθνικής με τον Κώστα Σλούκα, κάμποσες σπουδαίες εμφανίσεις στα ντέρμπι των “αιωνίων”, όπως στο Game 2 του 2025 και στο Game 1 του 2026 και δεν συμμαζεύεται…

Α-για να βάλω και μια διάσταση δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος και συμφέροντος-ήταν πάντοτε πρόθυμος για να
μιλήσει προς τα ΜΜΕ.

Βασικά υπήρξε ο port-parole της ομάδας!

Μια γυρισμένη σελίδα

Στον σκληρό και αδυσώπητο οικοσύστημα του επαγγελματικού αθλητισμού, οι σχέσεις είναι… σχετικές και ασφαλώς τίποτε δεν είναι, ούτε μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο που θα ισχύει εις το διηνεκές…

Ανεξαρτήτως της λαϊκής κατακραυγής που κι αυτή μοιραία θα καταλαγιάσει , ο Τόμας Γουόκαπ αποτελεί πλέον μια γυρισμένη, αλλά όχι σκισμένη, σελίδα στο κόκκινο βιβλίο…

Πέντε χρόνια και ένας σωρός από στιγμές και αναμνήσεις δεν παραγράφονται και σε κάθε περίπτωση η φάτσα του… ακατονόμαστου θα κοσμεί το κόκκινο βιβλίο από αγωνιστικής, ανθρώπινης και βιωματικής πλευράς.

Η κορνίζα και ο ύμνος της Λίβερπουλ

Προφανώς θα είναι άβολη η στιγμή της επιστροφής του στην Ελλάδα για να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό μπροστά στο ερυθρόλευκο κοινό και αναρωτιέμαι εάν θα βραβευθεί κι ελόγου του με κάποια αναμνηστική κορνίζα, όπως συνέβη με άλλους “πρώην” στο παρελθόν…

Θα είναι ίσως αμήχανες κάποιες χειραψίες εκείνο το βράδυ, αλλά η ζωή συνεχίζεται και σε κάθε περίπτωση, το αποτύπωμα αυτής της πενταετίας είναι τόσο έντονο, ώστε στη συλλογική μνήμη και στο θυμικό αμφοτέρων, υπάρχει χώρος για την παραποίηση ενός στίχου από το τραγούδι που εδώ και 63 χρόνια δονεί το KOP στο Anfield Road και όχι μόνο και αποτελεί τον ύμνο της Λίβερπουλ…

“You ‘ll never Walk(up) alone”

Δεν θα περπατάνε μόνοι τους, θα έχουν συντροφιά τις αναμνήσεις τους…