Ο σεσημασμένος Μπόλντγουιν και ο ηρωικώς μαχόμενος Ολυμπιακός
Σε μια παροιμιώδη σκυλομαχία η Φενέρμπαχτσε έριξε στο κανναβάτσο τον Ολυμπιακό και ο Βασίλης Σκουντής σχολιάζει τα όσα συνέβησαν στα Άνω Λιόσια και εκδίδει την επικήρυξη για τον “Γουέστμπρουκ της Ευρώπης”.
Αυτός ο Γουέιντ Μπόλντγουιν είναι και κακός μπελάς, μα και σκληρός καρ@@@ης!
Το ξέρουμε δα το ποιόν του, δεν είναι άγνωστος, ούτε και ουρανοκατέβατος, χώρια που με τα δυο «εγκλήματα» τα οποία έχει διαπράξει μέσα σε οκτώ μήνες στην ευρύτερη περιφέρεια Αττικής, θα πρέπει να επικηρυχθεί…
«Wanted, dead or alive», όπως έλεγαν και οι σερίφηδες και στο Φαρ Ουέστ!
Ο πανηγυρισμός και η φασαρία
Στις 13 του περασμένου Φεβρουαρίου στο Telekom Center Athens ο λεγάμενος εκτέλεσε εν ψυχρώ και στην εκπνοή μιας δραματικής αναμέτρησης τον Παναθηναϊκό, σκοράροντας το καλάθι της νίκης της Φενέρμπαχτσε (83-85) και μάλιστα πρόσβαλε τους οικοδεσπότες πανηγυρίζοντας πάνω στο έμβλημα τους, με αποτέλεσμα να προκληθεί ένα casus belli…
Χθες το βράδυ –και επειδή όντως ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος- ο «Ράσελ Γουέστμπρουκ της Ευρώπης» έμπηξε το μαχαίρι στα σπλάχνα της ομάδας της οποίας έχει φορέσει κιόλας τη φανέλα τη σεζόν 2019-2020 που αποδείχθηκε κοψοχρονιά και μάλιστα ο ίδιος την έχει χαρακτηρίσει «σκέτη καταστροφή».
Έξι χρόνια αργότερα, λοιπόν, ο γιός δυο διακεκριμένων πρακτόρων του FBI πήρε την μπουκιά (και) από το στόμα των Κόκκινων με το καλάθι που έβαλε στα 38 δευτερόλεπτα για το πρώτο και εντέλει καθοριστικό προβάδισμα της τουρκικής ομάδας μετά το 1-5…
Τα δυο χαμένα τρίποντα
Σε αυτή τη φάση η Φενέρμπαχτσε προηγήθηκε με 62-61, αλλά ο λεγάμενος δεν είχε τελέψει τη δουλειά του: τέσσερα δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη ευστόχησε στη μία από τις δυο βολές για το +3, που εξ ορισμού υποχρέωνε τους Πειραιώτες να καταφύγουν σε τρίποντο στα ύστερα του θρίλερ..
Το επιχείρησε ο Σάσα Βεζένκοβ και κατέληξε σε air ball, βαδίζοντας κι ελόγου στα χνάρια του Τάισον Γουόρντ, ο οποίος επίσης αποδείχθηκε ατζαμής στο τρίποντο το οποίο είχε εκτελέσει στα εννέα δευτερόλεπτα…
Έπεσε ηρωικώς μαχόμενος
Στο τέλος της βραδιάς ο Ολυμπιακός όντως έπεσε ηρωικώς μαχόμενος, γνωρίζοντας τη δεύτερη ήττα του στα πρώτα επτά ματς, εκ των οποίων τα πέντε τα έχει παίξει μακριά από το σπίτι του, που δεν είναι κιόλας το κανονικό σπίτι του!
Προφανώς στον… άπλετο χρόνο που απομένει, θα τη ρεφάρει αυτή την ήττα και θα επιστρέψει στο δρόμο της αρετής, τον οποίο χθες διάνυσε κατά το ήμισυ, ξαναβρίσκοντας το αμυντικό ελιξίριο του, όπως είχε συμβεί και στον προηγούμενο εντός έδρας αγώνα κόντρα στην Εφές.
Τότε είχε δεχθεί 66 πόντους σκοράροντας 89 και χθες «έφαγε» μόλις 64 (δηλαδή 25.8 λιγότερους από τον πολύ υψηλό για την παγιωμένη φιλοσοφία, μέσο όρο του) αλλά έμεινε σε χαμηλότατα επίπεδα παραγωγικότητος, σκοράροντας 61 κι αυτούς με το ζόρι!
Εξήντα έναν, πάει να πει 37.2 κάτω από τον μέχρι τούδε μέσο όρο του στην επίθεση!
Η σκυλομαχία και το μάτωμα
Σε ένα ματς που από την πρώτη στιγμή εξελίχθηκε σε… σκυλομαχία οι τετράκις πρωταθλητές Ευρώπης έτρεξαν ένα εμφατικό σερί 17-0 μετατρέποντας το 1-5 σε 18-5, ανέβασαν κιόλας τη διαφορά στο +16 (30-14), εξαπέλυσαν δυο μεγάλα σουτ και απάντησαν με ισάριθμα μικρά, πλην καίρια σερί όταν ένιωσαν την καυτή ανάσα των φιλοξενούμενων στο σβέρκο τους, αλλά τζίφος!
Α, για να μην το ξεχάσω: σε αυτό το ματς αναμετρήθηκαν η Ολυμπιακός που μοστράρει τη δεύτερη καλύτερη επίθεση της Ευρωλίγκας (89.2 πόντοι, πίσω από τη Βαλένθια) και η Φενέρμπαχτσε η οποία μέχρι αντιπαρέβαλε τη δεύτερη καλύτερη άμυνα (74.5 πόντοι, κάτω από τον Παναθηναϊκό), αλλά ήδη ανέβηκε στο Νο 1 της λίστας.
Είναι γεγονός-κι αυτό το συνειδητοποιούν οι αντίπαλοι της- ότι για να της βάλεις καλάθι, πρέπει να ματώσεις και να τυραννιστείς πολύ!
Η εκδίκηση της άμυνας και η λειψή περιφέρεια
Εντέλει σε ένα κλασικό, επαναλαμβανόμενο και δημοφιλές πλέον αντάμωμα που εμπεριείχε μπόλικα στοιχεία vintage (και μάλιστα των αρχών της δεκαετίας του ’90) η άμυνα πήρε την εκδίκηση της από την επίθεση, όσο κι αν αυτό φαίνεται περίεργο, ου μην και αλλόκοτο, σε μια εποχή στην οποία το μπάσκετ οριοθετείται από το up tempo, τις πολλές κατοχές και τον ορυμαγδό των πόντων.
Προφανώς οι Πειραιώτες έχουν σοβαρά δικαιολογητικά και ισχυρά άλλοθι, όλα με ονοματεπώνυμα: τους έλειπαν οι τραυματίες Εβάν Φουρνιέ και Γιαν Μοντέρο και ο τιμωρημένος Τάιλερ Ντόρσι, που όλοι τους είναι δεινοί σκόρερς και κυρίως «closers» και «clutch players», τουτέστιν μπορούν να βάλουν μεγάλα σουτ και να κρίνουν ένα ματς, μάλιστα οι δυο πρώτοι το έχουν διαπράξει ακόμη και με αμυντικές παρεμβάσεις τους.
Ο φακίρης Μπαρτζώκας βάφτισε το ψάρι, κρέας!
Καθοδηγώντας λοιπόν μια υποστελεχωμένη και λειψή (στην περιφέρεια) ομάδα, ο Γιώργος Μπαρτζώκας έπρεπε να παραστήσει τον…. φακίρη και πάντως να προσπαθήσει να βγάλει λαγούς από το καπέλο του: εκκίνησε με τον Γουόρντ στο «2» και με τον Παπανικολάου στο «3», χρησιμοποίησε όλους τους διαθέσιμους (πρώτης, δεύτερης και τρίτης γραμμής) γκαρντ, άλλαξε σχήματα, κατευθύνσεις και στοχεύσεις, αλλά στα τελευταία δευτερόλεπτα είδε μετά θλίψεως και οργής (για κάποια μοιραία λάθη) την μπίλια να κάθεται στο άσπρο και όχι στο κόκκινο.
Επισήμανε κιόλας ότι «ο πάγκος μας δεν είχε βάθος» και δεν έχει άδικο, καθόσον υποχρεώθηκε – σε αντίθεση με αυτό που λέγεται για τους παπάδες στις νηστείες- να βαφτίσει το ψάρι κρέας!
Ο Ολυμπιακός που γνώριζε ότι χρειαζόταν να προβεί σε μια κατά το μάλλον ή ήττον υπέρβαση, ξεπάστρεψε τo παιχνίδι της Φενέρμπαχτε στο πρώτο ημίχρονο και την κράτησε στους 24 πόντους με 7/30 σουτ, αλλά αυτή η «take -no – prisoners defense» υπήρξε μεν η αναγκαία, αλλά δεν απέβη κιόλας η ικανή συνθήκη για να τον χρίσει νικητή.
Η ρεβάνς και η κοντή μνήμη
Εν τέλει η λειψανδρία, η κόπωση και κάποιες λανθασμένες αποφάσεις έκλιναν την πλάστιγγα υπέρ της Φενέρμπαχτσε που πήρε κιόλας το αίμα της πίσω για τις τέσσερις απανωτές ήττες που γνώρισε από τους Κόκκινους στον δεύτερο (που ουσιαστικά ήταν ο πρώτος εξαιτίας τη αναβολής λόγω βροχής) αγώνα της περυσινής κανονικής περιόδου στο Νέο Φάληρο, στον ημιτελικό του Final 4 στο Telekom Center Athens, στον ημιτελικό του Διεθνούς Τουρνουά στα Δυο Αοράκια και στον ημιτελικό του Super Cup στο Άμπου Ντάμπι.
Είναι γνωστό τοις πάσι ότι σε τέτοιες μακρές, ζόρικες, σκληρές και αμείλικτες διοργανώσεις, οι ομάδες οφείλουν να έχουν κοντή μνήμη και γρήγορα ανακλαστικά, διότι προφανώς η Ευρωλίγκα και η ζωή δεν τελειώνουν σε μια νίκη, σε μια ήττα σε ένα air ball και σε ένα ακόμη φονικό κτύπημα του Μπόλντγουιν!