Ο νέος Ολυμπιακός, το παλιό ένστικτο της νίκης και η συνήθης Ρεάλ σε ένα ακόμα ματς τίτλου

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει κάθε λόγο να αισθάνεται ανασφαλής, όπως λέει, για την ομάδα του, επειδή βρισκόμαστε σε περίοδο προετοιμασίας, οι προπονήσεις που έχει κάνει τις μετράει στα δάχτυλα ενός χεριού, άρα δεν έχει την άνεση χρόνου να δουλέψει, να σχεδιάσει, να διορθώσει, ενώ την ερχόμενη εβδομάδα ξεκινάνε οι επίσημες υποχρεώσεις στην Ευρωλίγκα με το ταξίδι στη Βιτόρια για το ματς με την Μπασκόνια. Από την άλλη υπάρχει η ασφάλεια του Ολυμπιακού, που στο τέλος … ξέρει να κερδίζει, ανεξαρτήτως ρόστερ, παλιών ή νέων παικτών.

Όσο κι αν προσπάθησε η Φενέρ, να έμοιαζε ότι ελέγχει το ρυθμό, να βάζει δύσκολα και να εξαναγκάζει τους Πειραιώτες σε 17 λάθη (τα 11 στο πρώτο ημίχρονο) ο αγώνας τελείωσε με το νικητήριο καλάθι του Φουρνιέ και τις δυο καλές άμυνες των “ερυθρολεύκων” για τη νίκη πρόκριση στον τελικό του Σούπερ Καπ.

Σάμπως δεν έκανε το ίδιο πριν από τέσσερις μήνες, όταν στον τελικό του T-Center βρήκε τον τρόπο να αλλάξει τη ροή του ματς και να ρίξει στο καναβάτσο τη Ρεάλ Μαδρίτης; Παρεμπιπτόντως οι μερένγκες έρχονται για άλλη μια φορά στο δρόμο τους, καθώς άφησαν την Ντουμπάι με την όρεξη παίρνοντας το εισιτήριο στο ματς του πρώτου τίτλου της χρονιάς. Φαίνεται ότι το Ρεάλ – Ολυμπιακός είναι κομμένο και ραμμένο για να βγάζει πρωταθλητές.

Πριν από 31χρόνια ξεκίνησε η ιστορία στο Πρενθίπε Φελίπε της Σαραγόσα. Η Ρεάλ πήρε πρώτη το Κύπελλο, ο Ολυμπιακός απάντησε με τον θρίαμβο του Λονδίνου το 2013, για να ακολουθήσουν δυο μαδριλένικες επιτυχίας (2015, 2024) και να … μειώσουν σε 3-2 οι Πειραιώτες τον προηγούμενο Μάιο στο ΟΑΚΑ.

Πέντε ματς, πέντε τίτλοι, πάμε ολοταχώς για το έκτο στο Άμπου Ντάμπι. Δεν έχει, βέβαια, την ίδια βαρύτητα το Σούπερ Κύπελλο που θα απονείμει ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα με τις Ευρωλίγκες που προηγήθηκαν, αλλά αν λάβουμε υπόψη τη μεγάλη μάχη στους δύο μεγάλους ημιτελικούς της Παρασκευής, προβλέπεται ένας συναρπαστικός τελικός.

Η Ρεάλ -με τον “καθηγητή” Πέδρο Μαρτίνεθ στον πάγκο- χωρίς Χεζόνια και Λάιλς, αλλά με ένα ανανεωμένο, όσο και δυνατό ρόστερ (και τον Ταβάρες, μεγάλο απόντα στο T-Center, να δίνει το παρών στην Etihad Arena) θα ήθελε μια ρεβάνς για την οδυνηρή, όσο να’ ναι, ήττα στην Αθήνα, αλλά κι ο Ολυμπιακός μοιάζει εθισμένος στις νίκες και στα τρόπαια.

Αν μη τι άλλο θα δούμε ένα σπουδαίο -από κάθε άποψη- τελικό, έστω κι αν το αποτέλεσμα δεν έχει την παραμικρή σημασία, αφού είμαστε μόλις στην εκκίνηση μιας χρονιάς που όταν φτάσει στο τέλος της, όλα όσα γίνονται τώρα θα μοιάζουν με μακρινή ανάμνηση.

Ο αέρινος Μοντέρο…

Ο φετινός Ολυμπιακός, έτσι κι αλλιώς, έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Καθώς έκλεισε ο κύκλος μιας ιστορικής φουρνιάς (ΜακΚίσικ, Πίτερς, Φαλ, Λαρεντζάκης με τη συναίνεση της ομάδας και Γουόκαπ χωρίς αυτήν, αλλά ευτυχές στο τέλος για όλους) οι πρωταθλητές Ευρώπης είναι έτοιμοι να γυρίσουν σελίδα και να μας δείξουν μια άλλη, μια διαφορετική ομάδα, που προφανώς θα έχει τις βασικές αρχές του προπονητή της, αλλά και ορισμένες διαφοροποιήσεις.

Ο Μπαρτζώκας αναγνωρίζοντας ότι το βασικό πρόβλημα της προηγούμενης σεζόν εντοπίστηκε στον “άσο”, θωράκισε τη θέση του πόιντ-γκαρντ με δυο επιλογές από το πιο ψηλό ράφι. Ο καλύτερος πασέρ της διοργάνωσης Κόντι Μίλερ ΜακΙντάιρ και ο κορυφαίος της νέας γενιάς στην Ευρωλίγκα, Γιαν Μοντέρο, συμφώνησαν νωρίς-νωρίς και προστέθηκαν στο δυναμικό.

Κι αν ο πρώτος δείχνει ακόμα “μαγκωμένος” (αν και αγώνα με τον αγώνα βελτιώνει τις επιδόσεις του) ο Μοντέρο χωρίς να έχει βρει τις σταθερές του, αφήνει σαφή μηνύματα για το πόσο θα ανεβάσει την περιφέρεια του Ολυμπιακού, μόλις πιάσει τα στάνταρ της απόδοσης του.

Ο άερινος Δομινικανός είναι γρήγορος, με η χωρίς την μπάλα, έχει ηγετικές ικανότητες, ξέρει πότε πρέπει να χτυπήσει, ή πότε να πασάρει και σύντομα θα αρχίσει να βρίσκει και τη σωστή ροή των συνεργασιών με τους συμπαίκτες του. Ο Μπαρτζώκας μοιάζει να τον χρησιμοποιεί περισσότερο σαν δίδυμο με τον Φουρνιέ (ενώ ο Μακιντάιρ έχει παρτενέρ τον Ντόρσεϊ) με τους δυο παίκτες να έχουν ήδη μια καλή σύνδεση, όπως είδαμε στο επικό give and go των τελευταίων λεπτών, που κατέληξε με κινηματογραφική ταχύτητα σε ένα λέι-απ του Μοντέρο.

Ελλείψει του Παπανικολάου που δεν έχει παίξει ακόμα στα φιλικά (με την Φενέρ ήταν στον πάγκο) ο Μπαρτζώκας συνηθίζει να παίζει με τρεις γκαρντ. Στο δίδυμο Φουρνιέ-Μοντέρο μοιάζει να κολλάει περισσότερο και ο “φιτ” Κόρεϊ Τζόζεφ, ένας οξυδερκής γκαρντ, που ενδεχομένως να έχει να μας πει πολλά περισσότερα απ’ όσα έδειξε στην καλή πρώτη του σεζόν, που δεν ήταν και ολόκληρη.

Ο (πολύ) χρήσιμος Εντιάι

Με τον Φουρνιέ να παίρνει τις προσπάθειες στο τέλος, τον Τζόζεφ να βάζει δέκα κρίσιμους πόντους, ο Ολυμπιακός είχε τον Ντόντα Χολ σε νταμπλ-νταμπλ (12π-12ρ), τον Γουόρντ στο συνηθισμένο ενεργειακό του παιχνίδι, τον Ντόρσεϊ με τις γνωστές εξάρσεις του, τον Τζόουνς στο γνωστό ρόλο για την άμυνα με αλλαγές, εκεί όπου ξεχωρίζει πλέον και η μορφή του Εμπάι Εντιάι.

Ο Σενεγαλέζος ίσως εξελιχθεί σε αποκάλυψη της ομάδας, με την έννοια της φρεσκάδας και της αθλητικότητας που προσφέρει από το “4” ο πρώην παίκτης της Βιλερμπάν. Πολύ γρήγορος, πολύ αθλητικός, έχει τεράστια προσόντα στο παιχνίδι πάνω από τη στεφάνη, μπορεί να αλλάζει με άνεση παίκτη στην άμυνα και έχει προσθέσει όσα έλειπαν απ’ αυτή τη θέση με τη συνύπαρξη των Βεζένκοβ-Πίτερς, που έχουν λίγο πολύ τα ίδια χαρακτηριστικά.

Θα αποδειχθεί μια μεταγραφή χρυσάφι, η προσθήκη του ψιλόλιγνου πάουερ φόργουορντ. Μέχρι στιγμής όλα συνηγορούν σε όλο αυτό, θα χρειαστεί, όμως, να περιμένουμε τη ροή της σεζόν και το πως θα ανταποκριθεί ο παίκτης στους υψηλούς ρυθμούς και απαιτήσεις του Ολυμπιακού. Οι άμυνες που έπαιξε και εναντίον της Φενέρ, με χάι-λάιτ το απίθανο φόλοου-κάρφωμα στο πρώτο μέρος και το τρίποντο όταν έκαιγε η μπάλα στο δεύτερο.

Συμπληρώνει άριστα τον Βεζένκοβ, έστω κι αν ο Βούλγαρος διεθνής, μέχρι στιγμής, δεν έχει πατήσει το γκάζι του, ενδεχομένως επηρρεασμένος κι από το πρόβλημα με τον αγκώνα του.

Αυτά είναι τα πρώτα συμπεράσματα, μια πρώτη ανάγνωση αν προτιμάτε της νέας ομάδας του Ολυμπιακού. Νομίζω ότι μέχρι τον Δεκέμβριο ο Μπαρτζώκας θα εξακολουθεί να δοκιμάζει πράγματα, αναζητώντας και την εύρεση της χημείας. Μέχρι τότε θα βασίζεται και στο ένστικτο που έχει εμφυσήσει ολόκληρος ο “ερυθρόλευκος” οργανισμός. Να κερδίζει …