Ο Μητσάρας ζει

Ποιος είπε ότι με την “αναχώρηση” του Μητσάρα εξέλιπεν το είδος; Κάθε άλλο. Ο Μητσάρας ζει. Ο Μητσάρας είναι εδώ. Ο Μητσάρας σαν πρωτοπόρος του είδους, έχει δημιουργήσει σχολή. Σε τι διαφέρει, δηλαδή, ο Ανδρέας Λοβέρδος που περιφέρεται ανά την επικράτεια, προς άγραν του τηλεοπτικού και φωτογραφικού φακού;

Ο Μητσάρας, τουλάχιστον, ήταν ανιδιοτελής. Την ματαιοδοξία του και μόνο ικανοποιούσε. Δεν είχε ταπεινά κίνητρα, όταν στεκόταν απέναντι από την κάμερα με στόχο να μπει στο πλάνο. Έτσι όταν γυρίσει σπίτι και κανει ζάπιγκ στα δελτία ειδήσεων να δει τη φάτσα του στην τηλεόραση.

Δεν ήταν κιτς ο Μητσάρας. Δεν υποδυόταν κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν. Πολύ περισσότερο δεν ήταν απατεώνας: να έχει δηλαδή σαν στόχο μέσω της δημοσιότητας το κέρδος. Δεν ήταν επαγγελματίας του είδους ο Μητσάρας. Δεν ήταν Παναγιώτης Ψωμιάδης. Ήταν ένας χομπίστας. Δεν επιζητούσε μέσω της δημοσιότητας σταυρούς και ψήφους. Δεν χρησιμοποιούσε κρατικά Μέσα Μεταφροάς για να “συναντήσει” την τηλεόραση. Δεν είχε πέσει ποτέ τόσο χαμηλά. Σε επίπεδο Λοβέρδου.

Ο Μητσάρας κυνηγούσε σε 24ώρη βάση τις κάμερες, αλλά ήταν ερασιτέχνης. Δεν είχε ως στόχο το κέρδος. Στις περιπτώσεις των Λοβέρδων, μιλάμε για ψυχρούς εκτελεστές. Η πρώτη δουλειά του πολιτικού, η πρώτη σκέψη, η πρώτη φροντίδα, είναι το πως θα ξαναεκλεγεί. Ο Νο1 στοχος μόλις εκλεγεί βουλευτής είναι πως θα εξασφαλίσει την επόμενη εκλογή του. Για αυτό και η δημοσιότητα είναι το Νο1 ζητούμενο. Επειδή ο λακαμάς όταν πάει στην κάλπη, ψηφίζει τους γνωστούς. Αυτούς που βλέπει στην τηλεόραση. Τους οποίους θεωρεί μάλιστα οικείους.

Δεν είναι ψώνια οι πολιτικοί που επιζητούν με κάθε τρόπο και με κάθε αφορμή την έκθεση στον φακό και στην κάμερα. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι τηλεοπτικές ώρες πτήσεις εξαργυρώνονται σε ψήφους και σταυρούς.

Εντελώς πρόχειρα, από μνήμης με βάση την καθημερινή ενασχόληση με την επικαιρότητα, ας δούμε τις “εμφανίσεις” του Λοβερδου εδώ κι ένα μήνα με την έναρξη του νέου σχολικού έτους. Με το καλημέρα σαν Υπουργός Παιδείας, πήρε κρατικό αεροσκάφος και πετάχτηκε μέχρι τους Λειψούς. Ο Μητσάρας-Υπουργός Παιδείας να παίζει μπάσκετ με τους μαθητές στην αυλή του σχολείου. Στη συνέχεια πήγε μέχρι την Επίδαυρο, σε κάτι σχολικούς αγώνες σε δίδυμο αλά Άμποτ-Κοστέλο με τον φερόμενο σαν Υφ. Αθλητισμού, Γιάννη Ανδριανό τον Μεγαλοπρεπή.

Ο επόμενος σταθμός ήταν η Παλλήνη, όπου πήρε χρυσό μετάλλιο στον λαϊκισμό καταρρίπτοντας ταυτόχρονα το παγκόσμιο ρεκόρ. Όταν μαζί με κάποιους άλλους αργόσχολους, διαφόρων ειδικοτήτων, έπαιξαν αγώνα μπάσκετ με την ομάδα των ΑΜΕΑ! Λοβέρβος και σία, δηλαδή, κάθισαν σε αναπηρικά καροτσάκια για να δώσουν το καλό παράδειγμα.

Τελευταία εμφάνιση στην επαρχία το περασμένο Σάββατο στις Σπέτσες, όπου έδωσε το παρόν στον μίνι-Μαραθώνιο. Όχι σαν θεατής, αλλά σαν “αθλητής”. Πήρε μέρος στον αγώνα των 10 χιλιομέτρων, όπου και τερμάτισε με χρόνο 1.07.17! Κι επειδή η ενημέρωση πρέπει να είναι ολοκληρωμένη στο σχετικό ρεπορτάζ, που έκανε το γύρο του διαδικτύου, έγινε αναφορά ότι ο υπεύθυνος του γραφείου Τύπου του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Παντελής Περιβολάρης, τερμάτισε σε χρόνο 58.34! Ιδανική αφορμή για να αναφωνήσει κανείς: “Έλα νιμού στον τόπο σου”.

Κι όλα αυτά, βέβαια, θα είχαν ενδεχόμενα μια αξία αν συνέβαιναν κατά μονάς. Χωρίς κάμερες και φωτογραφικές μηχανές. Από τη στιγμή, όμως, που το δημόσιο θέαμα γίνεται αυτοσκοπός, μιλάμε για γελοιότητες. Για σαχλαμάρες. Και το να περιοδεύουν το καλοκαίρι ο Ρέμος κι ο Χατζηγιάννης στην επαρχία είναι το επάγγελμα τους. Το μεροκάματο. Οι εμφανίσεις του Λοβέρδου σε Λειψούς, Επίδαυρο, Σπέτσες και δεν ξέρω εγώ πουθενά αλλού τον τελευταίο μήνα, ποια σκοπιμότητα εξυπηρετούν;

Ο Μητσάρας, τουλάχιστον, έτρεχε πίσω από τις κάμερες από ψώνιο. Οι Μητσάρες της πολιτικής που τη μια υποδύονται τον μπασκετμπολίστα και την άλλη τον μαραθωνοδρόμο, δεν έχουν ιερό και όσιο. Όταν εκμεταλλεύονται τα εκατομμύρια Μητσάρες-ψηφοφόρους που ψηφίζουνε αυτούς που βλέπουν πιο πολύ στην τηλεόραση.

(Η μοναδική Νταίζη Σταυροπούλου. Μαζί μου δεν ταιριάζεις… του Βασίλη Τσιτσάνη)